II SA/Go 189/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K., Z.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. H.K. i Z.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] nakazującą H. i Z. K. rozebrać, wybudowaną bez wymaganego zgłoszenia, wiatę o wymiarach około 4,27x5,15 m położoną na działce o nr ewidencyjnym gruntu [...]. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 marca 2014 r. wezwano H.K. i Z.K. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów, a także do uiszczenia solidarnie w tym terminie wpisu od skargi w kwocie 500 zł - pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki sądowe, zawierające powyższe wezwania zostały odebrane przez H.K. w dniu 20 marca 2014 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 16 i 17 akt sprawy). Skarżący w przepisanym terminie wpisu nie uiścili oraz wymaganych odpisów skargi nie nadesłali. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., po sprecyzowaniu treści wcześniejszego pisma z dnia [...] marca 2014 r., skarżący cofnęli swą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z dyspozycją art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z uwag na treść art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wysokość wpisu od złożonej przez H.K. i Z.K. skargi została ustalona przez Sąd w oparciu o dyspozycję § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg z zakresu budownictwa, wynosi 500 zł. Z kolei zgodnie z treścią art. 57 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy w celu doręczenia pozostałym stronom. W związku z powyższym, zanim dojdzie do zawiśnięcia sporu przed sądem, jest on obowiązany dokonać oceny skargi pod względem formalnym. Badanie pod względem formalnym skargi obejmuje nie tylko analizę jej zawartości, lecz także jej kontrolę pod względem szczególnych wymogów, jakim skarga powinna odpowiadać w myśl przepisów art. 46 § 1 oraz art. 57 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest również zbadać, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 p.p.s.a., właściwość sądu administracyjnego dla rozstrzygnięcia danej sprawy, termin wniesienia skargi, jak również to, czy uzupełniono w terminie braki formalne, które wcześniej wystąpiły. Niedopuszczalność z powodu nieuzupełnienia braków formalnych występuje wówczas, gdy braków tych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie i strona była jednocześnie pouczona o skutkach ich nieuzupełnienia. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje zatem sąd do jej odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie wobec doręczenia skarżącym w dniu 20 marca 2014 r. odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwania do usunięcia jej braku formalnego polegającego na nadesłaniu dwóch jej odpisów, termin do usunięcia wskazanych braków rozpoczął swój bieg w dniu 21 marca 2014 r., a zakończył w dniu 27 marca 2014 r. (w czwartek). Braków tych skarżący nie usunęli jednak ani w powyższym terminie, ani później. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanych przepisów art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi oraz bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmującej wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się w tym miejscu do sformułowanego przez skarżących w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. cofnięcia skargi wyjaśnić należy, że oświadczenie procesowe w tym przedmiocie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10; 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.