II SA/Go 206/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr XIX/106/2016 w sprawie wzajemnej współpracy z Gminą [...] podczas realizacji zadania polegającego na budowie ścieżek rowerowych w ramach rozwoju ekologicznego transportu na terenie powiatu nowosolskiego odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2016 r., działając na podstawie art. 12 pkt 4 i pkt 8 lit.h ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm., dalej jako u.s.p.) Rada Powiatu [...] podjęła uchwałę nr XIX/106/2016 w sprawie wzajemnej współpracy z Gminą [...] podczas realizacji zadania polegającego na budowie ścieżek rowerowych w ramach rozwoju ekologicznego transportu na terenie powiatu. A. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 87 ust. 1 u.s.p., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). W dniu podjęcia przez Radę Powiatu [...] zaskarżonej uchwały, tj. w dniu [...] marca 2016 r., przepis powyższy brzmiał: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego." Należy zauważyć, że zarówno w obecnym, jak i w ówczesnym stanie prawnym do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę podjętą przez organ powiatu konieczne było wykazanie nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Zatem osoba wnosząca skargę na uchwałę organu powiatu powinna wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza tak rozumiany interes lub uprawnienie wnoszącego skargę jako indywidualnego podmiotu albo członka określonej wspólnoty samorządowej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 1/22). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/12). Skarżący musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialną i pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację lub też nakłada na niego obowiązki. Interes prawny musi mieć charakter indywidualny (tzn. dotyczący konkretnej osoby), osobisty (tj. własny i zindywidualizowany), realny oraz dotyczyć wprost i bezpośrednio podmiotu kwestionującego dany akt. Bezpośredniość interesu prawnego polega na bezpośredniości związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z której wywodzony jest jego interes prawny, natomiast jego realność oznacza, że nie może to być tylko interes przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale ma być to interes już rzeczywiście istniejący (por. P. Chmielnicki, U.s.g. Komentarz, WKP 2022, t. 7.2 i powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi A. F. jest uchwała Rady Powiatu [...] z [...] marca 2016 r., podjęta w sprawie wzajemnej współpracy z Gminą [...] podczas realizacji zadania polegającego na budowie ścieżek rowerowych w ramach rozwoju ekologicznego transportu na terenie powiatu [...]. Zdaniem Sądu, w swojej skardze skarżący nie wykazał, aby powyższa uchwała dotyczyła jego własnego, indywidualnego, konkretnego interesu prawnego oraz naruszała ten interes prawny. Tymczasem, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem w dacie wnoszenia skargi, ale także jego naruszeniem. Podkreśla się również, że nawet szczytne powody zaskarżenia uchwały organu samorządu terytorialnego, w tym troska o zgodność z przepisami prawa podejmowanych uchwał, nie mogą być uznane jako spełnienie przesłanki z art. 87 u.s.p. (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 344/15, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 914/19). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że charakter prawny zaskarżonej uchwały nie pozwala na uznanie, iż interes prawny lub uprawnienie skarżącego A. F. został naruszony, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.