II SA/Go 223/15

Dnia 28 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego p o s t a n a w i a: na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. A.J., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia wywodząc m.in., że wykonanie go spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący na skutek zwolnienia ze służby utracił źródło swego jedynego dochodu i utrzymania, od czasu zwolnienia pozostaje bez stałej pracy. Dlatego podjął dorywcze zatrudnienie i mieszka u rodziców, którzy pomagają mu w utrzymaniu. Nadto wykonanie decyzji pociągnie za sobą znaczną szkodę o charakterze niepieniężnym, pochopna decyzja o zwolnieniu ze służby zamknie bowiem skarżącemu drogę do dalszej służby w Policji, burzy wszelkie plany i perspektywy kariery w służbach mundurowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego należało oddalić. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (postanowienia NSA z 7 lutego 2011 r., II FZ 18/11, LEX nr 992318; z 28 marca 2012 r., II GSK 385/11, LEX nr 1137945; z 14 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799; z 19 kwietnia 2012 r., II FSK 404/12, LEX nr 1137654). Zwolnienie ze służby w Policji wiąże się wprawdzie z utratą uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego jednakże zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc (art. 42 ust. 5 ustawy). Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Wykonanie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ma zatem skutek odwracalny. Sama okoliczność utraty aktualnego źródła dochodów nie przesądza o możliwości zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, czy powstania znacznej szkody. Utrata źródła dotychczas uzyskiwanego dochodu jest konsekwencją każdego rozkazu o zwolnieniu ze służby, a pogorszenie sytuacji finansowej nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.