II SA/Go 228/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagradzania pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) Wojewoda Lubuski stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy S. [...] w sprawie wynagradzania pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w części dotyczącej § 2 uchwały. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że uchwała istotnie narusza przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005r.w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (DZ.U. Nr 146 poz. 1222 ze zm.), albowiem w myśl tegoż przepisu rozporządzenia wartość jednego punktu w złotych ustala pracodawca w porozumieniu odpowiednio z radą gminy, radą powiatu lub sejmikiem województwa, stosownie do swoich możliwości finansowych. Tym samym, stwierdził organ, określenie wartości jednego punktu służącego do obliczenia miesięcznych kwot wynagrodzenia zasadniczego przysługującego pracownikom jest kompetencją danego pracodawcy, nie zaś Rady Gminy. W § 2 przedmiotowej uchwały Rada Gminy faktycznie ustaliła wartość jednego punktu, a tym samym przekroczyła swoje kompetencje. Od powyższego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubuskiego Rada Gminy S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę, zarzucając iż wydane zostało z naruszeniem 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (DZ.U. z 2005r. nr 146 poz. 1222) poprzez jego błędną interpretację. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż w piśmie z dnia 14 grudnia 2007r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. przedstawił propozycje dotyczące najniższego wynagrodzenia oraz wartości jednego punktu. Dla skuteczności tych ustaleń koniecznym było porozumienie z Radą Gminy S., która uchwałą [...] przyjęła ustalenie wysokości najniższego wynagrodzenia i wartości punktu - zgodnie z ustaleniem ich przez pracodawcę. Pełnomocnik stwierdził, że rada gminy swoje stanowisko wyrazić może jedynie w formie uchwały, jednak o wysokości najniższego wynagrodzenia i wartości punktu zdecydował pracodawca. Pełnomocnik zarzucił, że Wojewoda dokonał złej interpretacji sposobu wykonania powołanego przepisu rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do jego naruszenia, gdyż pomiędzy pracodawcą, a Radą Gminy doszło do porozumienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze z. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd, uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akty nadzoru -uchyla ten akt ( art. 148 p.p.s.a.). Przytoczony przepis art. 148 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zwaną dalej -u.s.g.), stosownie do którego nieważna jest uchwała lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem. Natomiast przepis art. 91 ust. 4 u.s.g. stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Z powyższego wynika, że - a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 u.s.g. - każde istotne naruszenie prawa powoduje stwierdzenie nieważności aktu organu gminy dotkniętego taką wadą. Rozpatrując sprawę ze skargi na akt nadzoru należy dokonać oceny, czy zachowana została procedura podjęcia aktu nadzoru oraz czy zawarte w nim rozstrzygnięcie znajduje oparcie w przepisach prawa. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Lubuski stwierdził nieważność § 2 uchwały rady Gminy S. [...], uznając, iż przepis ten w sposób istotny narusza przepis prawa. W wyroku z dnia 21 marca 2007r.,IV SA/Wa 2296/06,LEX nr 320813, Sąd stwierdził, że użyty w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Sprzeczność uchwały lub zarządzenia organu gminy z prawem musi być oczywista i bezpośrednia; nie ma tej sprzeczności, jeżeli określone rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania. Natomiast w wyroku z dnia 29 listopada 2006r, l OSK 1287/06, LEX nr 320891, NSA stwierdził, że: "Kryterium oceny legalności uchwały rady gminy w świetle art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi jej zgodność z prawem. Wynika to jednoznacznie ze sformułowania: "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne". Przez sprzeczność taką należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego." Analizując niniejsza sprawę, kierując się utrwalonym orzecznictwem sądowym, Sąd stwierdził, że uchwała Rady Gminy S. [...] w części stanowiącej § 2 uchwały, wydana została z naruszeniem przepisu § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego (DZ.U. z 2005r. Nr 146 poz. 1222 - zwanego dalej rozporządzeniem), przy czym naruszenie to należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Zgodnie z treścią § 3 ust. 4 rozporządzenia wartość jednego punktu w złotych ustala pracodawca w porozumieniu odpowiednio z radą gminy, radą powiatu lub sejmikiem województwa, stosownie do swoich możliwości finansowych. Z brzmienia przytoczonego powyżej przepisu rozporządzenia wynika wprost, że kompetencje w przedmiocie ustalania wartości jednego punktu w złotych przysługują pracodawcy, natomiast przed podjęciem ustaleń w tym zakresie pracodawca winien porozumieć się z radą gminy (radą powiaty lub sejmikiem województwa). W § 2 przedmiotowej uchwały Rada Gminy S. zawarła uregulowanie o treści; "cyt." Na podstawie porozumienia z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w S. ustala się wartość punktu w wysokości 6,00 zł (słownie: sześć złotych 00/100)." A zatem w§ 2 uchwały to Rada Gminy ustaliła wartość jednego punktu, czym przekroczyła wynikające z § 3 ust. 4 rozporządzenia kompetencje. W tej sytuacji słuszne należy uznać stanowisko Wojewody Lubuskiego zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 1 lutego 2008r. Argumentacja zawarta w skardze nie mogła zostać uwzględniona. Jest oczywistym, że rada gminy jako organ kolegialny swoje stanowisko może wyrazić jedynie w formie uchwały. Istotna jest jednak w sprawie nie forma wyrażenia stanowiska, ale jego treść. Użycie w kwestionowanym przepisie uchwały zwrotu: "ustala się" oznacza jednoznacznie, iż to Rada Gminy podjęła decyzję co do wartości punktu, przy czym uczyniła to na podstawie porozumienia z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w S.. Rada Gminy upoważniona była jedynie do wyrażenia swego stanowiska w przedstawionej przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. kwestii - jako pracodawcy - co do wartości jednego punktu; mogła wyrazić aprobatę lub stanowisko negatywne, nie była natomiast upoważniona do ustalania (w porozumieniu z pracodawcą) wartości jednego punktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie naruszyło przepisów prawa, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.