II SA/Go 230/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.R. na czynność Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. [...] w przedmiocie wniosku o ukaranie postanawia: odrzucić skargę. W dniu 31 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła – wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy - skarga R.R., którym zwrócił się o unieważnienie wniosku o ukaranie z dnia [...] listopada 2016 r. [...], wskazując na jego braki oraz uchybienia procedury. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał na okoliczności faktyczne sprawy dotyczące prowadzonego postępowania sądowego przez Sąd Rejonowy Wydział Karny oraz podkreślił, iż sprawa dotyczy postępowania w sprawie o wykroczenie, regulowanego przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1094 ze zm. – dalej k.p.w.). Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.-dalej p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Tym nie mniej zakresem kognicji sądów administracyjnych objęte zostały sprawy administracji publicznej, jednakże w zakresie w jakim przepisy ustaw szczególnych nie wyłączają określonej kategorii spraw spod jego kompetencji lub nie włączają ich pod zakres kognicji innych podmiotów – organów państwowych, w tym także sądów powszechnych. W zakresie czynności organów policji ustawodawca przewidział szereg czynności, które poddano kontroli sądów administracyjnych, jak np. zatrzymanie prawa jazdy czy wpis punktów karnych do ewidencji kierowców. Jednakże zaskarżona w niniejszym postępowaniu czynność Komendanta Miejskiego Policji do tego zakresu nie należy. Zaskarżona czynność niewątpliwie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 1- 3 oraz pkt 4a – 9 p.p.s.a Rozważyć dodatkowo należało czy zaskarżona czynność nie należy do czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ocenie tut. Sądu odpowiedź w tym zakresie również musi być przecząca. Nie rozstrzyga natomiast o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Jak już zostało to zasygnalizowane – a na co słusznie zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę - wniosek o ukaranie, kierowany do właściwego sądu rejonowego, w postępowaniu mandatowym jest czynnością procesową w postępowaniu o wykroczenia (pismem procesowym inicjującym to postępowanie przed sądem) zgodnie z przywołaną wyżej k.p.w. Wynika to z treści art. 57 § k.p.w. zgodnie z którym podstawę do wszczęcia postępowania stanowi wniosek o ukaranie złożony przez organ uprawniony do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w danej sprawie, a w wypadkach określonych w art. 27 § 1 i 2 przez pokrzywdzonego. Rozpoczęcie postępowania przed sądem karnym w zakresie wykroczeń oparte jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że sąd wszczyna postępowanie jedynie na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu (art. 14 § 1 k.p.k.). Żądanie uprawnionego oskarżyciela przybiera w postępowaniu w sprawach o wykroczenia postać wniosku o ukaranie (art. 57 § 1 k.p.w.) który spełnia taką samą rolę jak akt oskarżenia w procesie karnym. Uprawnionym do złożenia wniosku o ukaranie jest organ, który może wystąpić w roli oskarżyciela publicznego (art. 17 i 18 k.p.w.) oraz pokrzywdzony, który może występować jako samodzielny oskarżyciel posiłkowy (art. 27 § 1 i 2 k.p.w. W ramach postępowania przed sądem powszechnym wniosek o ukaranie skierowany przez organ podlega formalnej kontroli. W myśl art. 59 § 1 k.p.w. jeżeli wniosek o ukaranie nie odpowiada warunkom formalnym wskazanym w art. 57 § 2-4, prezes sądu zwraca wniosek w celu usunięcia braków w terminie 7 dni. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ocena (kontrola) zaskarżonej przez R.R. czynności organu policji pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, a w związku z tym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.