art. 57

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Znaczenie przepisu (AI)
Określa wysokość i okres wypłaty wynagrodzenia za czas bezrobocia przysługującego pracownikowi przywróconemu do pracy. Standardowo wynagrodzenie przysługuje za okres od 1 do 3 miesięcy, z wyjątkiem przypadków ochrony szczególnej (ciężar, urlop macierzyński), gdzie przysługuje za cały okres bezrobocia.

Treść przepisu

Art. 57. § 1. Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. § 2. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego części – do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. § 3. (uchylony) § 4. Przepisy art. 48 i 51 § 1 stosuje się odpowiednio.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 730 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy