II SA/Go 236/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Tyniec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. Pismem [...] D.B. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. zażalenie na zwłokę i opieszałość Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. oraz brak odpowiedzi w/w organu co do nowych wniosków o pomoc oraz wniosków niezałatwionych. W treści zażalenia D.B. wskazała szczegółowo wnioski i pisma, które jej zdaniem pozostawione zostały przez organ bez odpowiedzi, jednocześnie domagając się od organu wyjaśnień w tym zakresie. Wezwany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. do zajęcia stanowiska Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. wskazał, iż sprawy objęte wnioskami D.B. zostały rozstrzygnięte przez organ l instancji, co potwierdzają przesłane w załączeniu dowody doręczenia D.B. w/w odpowiedzi. Postanowieniem [...], działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 ze zm.) z uwzględnieniem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uznało zażalenie D.B. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, iż po przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł podstaw do uznania zażalenia za zasadne. Organ podkreślił, iż w odniesieniu do wymienionych przez D. B. w zażaleniu wniosków skierowanych do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., organ l instancji wydał stosowne rozstrzygnięcia. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż organ nie ma obowiązku wydawania rozstrzygnięć w postaci decyzji w odpowiedzi na monity, ponaglenia i dodatkowe wyjaśnienia strony w toczącym się postępowaniu. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 27 marca 2008 r. D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W treści skargi skarżąca wskazała na nieprawidłowość zaskarżonego l rozstrzygnięcia i na fakt, iż nigdy nie otrzymała od Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., ani od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. odpowiedzi na swoje pisma w trybie niezwłocznym z konkretnym i prostym wyjaśnieniem. Skarżąca wniosła ponadto o to, aby Sąd skontrolował obieg dokumentów w w/w organach, terminy oraz ich jakość i pouczył oba organy, aby zaprzestały przesyłania skarżącej mało zrozumiałych dla niej pism. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o oddalenie skarg, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 127 ze zm.) dalej zwaną p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., a obejmuje on: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6) akty prwa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-5. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sąd u administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżąca D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa. Zgodnie z cytowanym przepisem stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji gdy w/w organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, iż jest to szczególny tryb postępowania na gruncie procedury administracynej z uwagi na fakt, iż zażalenie inicjujące owe postępowanie nie jest wnoszone na postanowienie, lecz na zachowanie lub bezczynność organu l instancji. Postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania żalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05, w/w postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, wynikających w trakcie postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podobne stawisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 października 2006 r., II GSK 137/06 oraz z dnia 23 kwietnia 2008 r., II OSK 560/08. Zgodnie z cytowanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje jedynie skargi wnoszone na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Natomiast zaskarżone postanowienie do takich postanowień nie należy, wobec czego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stronie przysługuje w tym zakresie prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdyż spełniony został warunek formalny określony w art. 37 § 1 kpa. Na marginesie niniejszej sprawy wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczyło skarżącą o możliwości wniesienia od w/w postanowienia skargi do tutejszego Sądu. Wobec powyższego działając zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.