II SA/Go 276/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić sprzeciw. Burmistrz złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], którą organ uchylił decyzję strony skarżącej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie ustalenia na rzecz inwestora P. Sp. z o. o. warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – Burmistrzowi [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu przez sąd administracyjny każdorazowo poprzedza zbadanie jego dopuszczalności. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: k.p.a.) skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1), a rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). W świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Treść tego przepisu wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministarcyjnym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 763/18, baza orzeczeń CBOIS). W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji organu II instancji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego– wniósł do Sądu Burmistrz, który orzekał w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego jako organ I instancji. Skorzystał ze swych władczych uprawnień i rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną, kształtując tym samym sytuację prawną indywidualnego podmiotu – P. Spółki z o.o. Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie Burmistrz [...]) nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3237/17, Lex nr 2479164; uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2631/04, baza orzeczeń CBOIS). W świetle powyższego sprzeciw wniesiony przez Burmistrza od decyzji kasatoryjnej organu II instancji należało uznać za niedopuszczalny. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.