II SA/Go 281/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.N. i J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 28 marca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga E.N. i J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2013r. nr [...], którą organ umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte wskutek wniesienia przez E.N. i J.S. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia Wspólnocie Mieszkaniowej na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w [...], polegających na termomodernizacji i zmianie kolorystyki, wymianie pokrycia dachowego, okien na klatkach schodowych, remoncie wejść oraz dociepleniu stropu. Razem ze skargą skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji do czasu wydania orzeczenia przez Sąd, uzasadniając go tym, że zmiana pokrycia dachowego z blachodachówki na ośmiokrotnie cięższą dachówkę ceramiczną spowoduje bezpośrednie zagrożenie katastrofy budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Ponadto wskazać należy, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008r., II OZ 714/08, Lex nr 493646; postanowienie NSA z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II OZ 921/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, które w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane odwołaniem skarżących. Decyzja taka nie posiada cechy wykonalności, nie wymaga bowiem ona żadnej czynności stron, nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Wydanie zaskarżonej w przedmiotowej decyzji nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.