II SA/Go 298/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E.T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR) decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) z [...] października 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję o przyznaniu płatności na rok 2010 z [...] marca 2012 r. nr [...] wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz przyznającą E.T. płatności ONW na rok 2010 w wysokości 9 741,24 zł, po pomniejszeniu o kwotę 1 083,51 zł. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan sprawy. Wnioskiem z [...] maja 2010 r. E.T. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał [...] listopada 2010 r. decyzję w sprawie przyznania E.T. pomocy finansowej z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Decyzja ta stała się ostateczna w toku instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] stycznia 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] listopada 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z [...] marca 2012 r. przyznał E.T. płatność ONW w łącznej wysokości 10 215,09 zł wynikającą z potrącenia płatności o kwotę 767,61 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że podstawą przyznania płatności ONW w pomniejszonej wysokości były stwierdzone różnice pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym, zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006. 3 czerwca 2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek z weryfikacji w terenie przeprowadzonej [...] maja 2013r. przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR na działce nr [...]. Ustalony stan faktyczny na ww. działce a zawarty w raporcie z weryfikacji w terenie różnił się od stanu ustalonego w niniejszej sprawie podczas postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, którego wyniki stanowiły podstawę do wydania decyzji z [...] marca 2012 r. Wobec powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że zaszły przesłanki do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a, bowiem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. [...] października 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał wskazaną na wstępie decyzję nr [...] uchylającą decyzję o przyznaniu płatności na rok 2010 z [...] marca 2012 r. nr [...] wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz przyznał E.T. płatność ONW w łącznej wysokości 9 741,24 zł wynikającą z potrącenia płatności o kwotę 1 083,51 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Uzasadniając tę decyzję Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, że w ramach ww. płatności w wyniku kontroli administracyjnej stwierdzono następującą nieprawidłowość na działce rolnej "D" (działka ewidencyjna nr [...]) powierzchnia deklarowana (33,00 ha) – powierzchnia stwierdzona (29,33 ha) jest mniejsza o 3,67 ha niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku z [...] maja 2010 r. W przypadku tej działki rolnej powierzchnia uprawniona do płatności ustalona na podstawie weryfikacji w terenie przeprowadzonej [...] maja 2013 r. wynosi 29,33 ha i wynika z wyłączenia części działki porośniętej drzewami i krzewami wieloletnimi w liczbie przekraczającej 50 szt./ha (zwarte kompleksy). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, że ze względu na fakt, że powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana we wniosku płatność ONW przyznana została zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, który stanowi, że jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 2 ha lub 3 %, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. E.T. w odwołaniu od wyżej opisanej decyzji podniósł, że nie uwzględnia ona stanu faktycznego powierzchni działek rolnych w gospodarstwie. Mianowicie powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności za rok 2010 wynosiła 85,00 ha, a nie jak podaje organ 77,00 ha. Powierzchnia 77,00 ha została zgłoszona do programów pomocowych ale faktycznie powierzchnia działek rolnych wynosiła 85 ha. W związku z tym nawet jeśli uwzględnić zmniejszenie powierzchni upraw o 3,67 ha na działce D/D1 to i tak łączna powierzchnia działek rolnych w gospodarstwie w 2010 r. wynosiła (85,00 ha minus 3,67 ha) 81,33 ha. Tak więc została zachowana powierzchnia 77,00 ha, która została zgłoszona do dopłat. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] października 2013 r. nr [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy, a to: § 2 i § 3 ust. 1, § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009r., nr 40, poz. 329 ze zm.), art. 26 ust. 1, art. 33, art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L. 316 z 2 grudnia 2009 r. ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173), § 1 ust. 1 pkt 1 i 4, § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., nr 39, poz. 211), a także art. 145 i 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podał następnie, że kontrola na miejscu przeprowadzona [...] maja 2013r. wykazała, że w przypadku odwołującego się działalność rolnicza prowadzona jest na powierzchni mniejszej niż deklarowana we wniosku o płatność ONW, co wykazał w swej decyzji organ pierwszej instancji. E.T. wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucił w oparciu o art. 5 rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. przedawnienie roszczenia, a ponadto naruszenie przepisów: - Rozporządzenia Komisji UE Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, - § 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 1 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, - Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich i innych aktów prawnych szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu skargi. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z przepisów prawa wspólnotowego (rozporządzenia Komisji UE Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005) oraz Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 1 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003) wynika, że obowiązek zwrotu nienależnej lub nadmiernej płatności nie ma zastosowania, jeśli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd ten nie mógł być wykryty przez rolnika. O tym, że była to omyłka urzędnicza świadczy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] stycznia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał, że faktyczna powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności za 2010 r. wynosiła 85,00 ha, a nie jak podaje organ 77,00 ha. Zatem nawet jeśli uwzględnić zmniejszenie powierzchni upraw o 3,67 ha na działce rolnej D/D1, to i tak łączna powierzchnia dziełek rolnych w gospodarstwie w 2010 r. wynosiła (85 ha minus 3,67 ha) 81,33 ha. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut naruszenia art. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 ze zm.) jak i zarzut naruszenia art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.2004.141.18 ze zm.) jest nietrafny, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem w przedmiocie odzyskania nienależnych płatności, lecz z postępowaniem w wyniku którego organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postepowania wznowieniowego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a, wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, w której uchylił decyzję dotychczasową, albowiem stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że materialnoprawne przesłanki uprawniające rolnika do płatności obszarowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.). Zgodnie z § 2 pkt 2 tego rozporządzenia rolnikowi przysługuje płatność ONW, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha. Podstawę prawną kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowią przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowiący, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) – ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych (tzw. system LPIS), przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności jako takich do pomocy. Jak stanowi przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 – zwanej dalej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich", przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stosowane są do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli sama ustawa nie stanowi inaczej. Z ust. 2 wynika zaś, że w postępowaniach w sprawach dotyczących między innymi płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) ma obowiązek udzielać stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) ma obowiązek zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 81 k.p.a. nie stosuje się). Ponadto podkreślić należy, co ma istotne znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, iż art. 21 ust. 3 tej ustawy stanowi, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są zobowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przywołane regulacje skutkują konkretnymi konsekwencjami w zakresie odnoszącym się do ram i konstrukcji postępowania wyjaśniającego w sprawach o przyznanie płatności. Jest to bowiem szczególne, uproszczone postępowanie administracyjne, w którym, jak wynika z przywołanych przepisów, organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. To na nim bowiem, spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że organ administracji, zasadniczo, zwolniony jest z obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy do płatności (wyroki NSA: z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 344/11, z 26 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 810/11, www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Jeśli zważyć, że celem kontroli administracyjnych jest skuteczne zweryfikowanie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikowanie kwalifikacji do pomocy określonych terenów (art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 21 kwietnia 2004 r.), to podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 15 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 wynika, że elementami systemu zintegrowanego – tj. systemu administrowania i kontroli (art. 14) – są między innymi system identyfikacji działek rolnych oraz zintegrowany system kontroli. Poza sporem jest, że cel i istota przedmiotowej regulacji wyraża się w stworzeniu instrumentów identyfikowania i określania miejsca położenia deklarowanych przez beneficjentów pomocy działek rolnych, a także kontrola prawidłowości zadeklarowanych powierzchni łącznie z oceną i sprawdzeniem ich kwalifikowalności (tj. sprawdzeniem uprawnień do dopłat w odniesieniu do schematu pomocowego) oraz kontrola ilości złożonych wniosków na każdą działkę rolną lub jej część. Wskazana procedura, obowiązująca w ramach systemu identyfikacji działek rolnych, ma charakter obligatoryjny, a wykorzystywanie wskazanej technologii jest jej integralną częścią. System identyfikacji działek rolnych realizując wskazany wyżej cel opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenie więc powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki ewidencyjnej następuje w trakcie kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy. Zgromadzony w aktach niniejszej sprawy materiał dowodowy potwierdza (raport z weryfikacji w terenie z [...] maja 2013 r., podpisany bez uwag przez pełnomocnika skarżącego), że w przypadku skarżącego działalność rolnicza prowadzona jest na powierzchni mniejszej niż deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW (powierzchnia deklarowana 33,00 ha, powierzchnia uprawniona do płatności 29,33 ha). Jednocześnie wskazać należy, że we wniosku o przyznanie płatności skarżący jako powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej [...], powierzchnię niezgłoszoną do programów pomocowych czy powierzchnię zalesioną wskazał wartość 0,00 ha. Natomiast niezgłoszenie do programów pomocowych powierzchni 8 ha nie dotyczy działki ewidencyjnej [...] lecz innej działki – 27. Tego umniejszenia nie można przenosić na przedmiotową działkę [...]. Skarżący wskazanym wyżej ustaleniom organów, istotnym z punktu widzenia wysokości kwoty przyznanej płatności, wbrew wskazanym zasadom wynikającym z przepisu art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich determinującym kształt i charakter postępowania wyjaśniającego w sprawie, nie przeciwstawił w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiące faktyczną podstawę wydanej w sprawie decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, który stanowi, że jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi powyżej 2 ha lub 3 %, ale nie więcej niż 20 % stwierdzonego obszaru, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Zasadnym zatem jest twierdzenie, że skarżący wbrew zasadom wynikającym z przepisu art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie przedstawił w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów ARiMR stanowiące podstawę faktyczną wydanej w sprawie decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący nie zainicjował i nie podjął żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.