II SA/Go 302/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji psychologów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa wydaną w dniu [...] października 2014r. (nr [...]) w przedmiocie skreślenia A.K. z ewidencji psychologów. A.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oraz wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ppsa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, powołując się na art. 61 § 1 i 3 ppsa, że pozbawiając ją możliwości wykonywania zawodu, zabiera się jej jedyne źródło dochodu. Skarżąca poinformowała, iż nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania uzasadniony jest wysokim prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wniosek złożony przez A.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego jej sytuacji finansowej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową, brak informacji czy strona ma rodzinę na utrzymaniu, czy jest jej jedynym żywicielem. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku utrata zarobku uzyskiwanego za pracę w charakterze psychologa stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła ponadto, że wykonanie przedmiotowej decyzji stanowić będzie utratę źródła utrzymania. Należy jednak uznać, że wykonanie decyzji o skreśleniu z ewidencji psychologów nie oznacza ani trwałej ani definitywnej utraty możliwości zarobkowych przez skarżącą. Jak podkreślono wyżej, instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest instytucją wyjątkową, dlatego winny ją uzasadniać szczególne okoliczności, których zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła. Sąd nie ma obowiązku "poszukiwania" w aktach sprawy przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązki w tym zakresie obciążają wnioskodawcę, reprezentowaną w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. Stąd też uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1046/14, baza orzeczeń CBOIS) W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.