II SA/Go 316/18

Dnia 20 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w całości w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania B.T. na badania psychologiczne celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z uzyskaniem informacji o przekroczeniu przez niego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywodząc, iż wykonanie jej przed rozpatrzeniem skargi byłoby w istocie zrealizowaniem negowanego merytorycznie stanu rzeczy i godziłoby w jego słuszny interes. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji jest rodzajem tymczasowej ochrony prawnej udzielanej stronie przez sąd do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy, jeżeli wystąpią szczególne ku temu, wskazane wyżej okoliczności. Konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek (tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Wymogiem wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu. Ciężar wykazania lub chociaż uprawdopodobnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem skarżący nie przedstawił na potwierdzenie swojego wniosku żadnych argumentów, poprzestając na ogólnikowym wskazaniu, iż wykonanie kwestionowanej decyzji godziłoby w jego słuszny interes. Dodatkowo na obecnym etapie postępowania sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zarzuty strony kwestionujące prawidłowość kwestionowanego aktu nie mogą stanowić podstawy do jego wstrzymania. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia będzie przedmiotem badania w toku rozpoznawania sprawy co do istoty. Jednak nawet pomijając powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż wykonanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, tzn. sam fakt poddania się tym badaniom, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Dopiero ewentualne nieprzedstawienie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami skutkuje wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i konsekwencją tego właśnie aktu jest utrata uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie stanowi odrębne postępowanie (postanowienie NSA z 16 lutego 2018 r., I OZ 125/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. Po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia sprawa zostanie skierowana na rozprawę, skarżący będzie miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska i wówczas sąd dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.