II SA/Go 327/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T.Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik spółki E. Sp. z o.o. (dalej jako: inwestor, wnioskodawca), działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, dalej jako: u.g.n.) wystąpił do Starosty o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej nr działki [...], obręb [...] o powierzchni 2,85 ha, stanowiącej własność T.Z., poprzez udzielenie zezwolenia na przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w pasie gruntu po 3,5 m od skrajnych przewodów linii i łącznej powierzchni 442,73 m2, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV po jej przebudowaniu w obszarze pasa po 3,5 m od rzutu poziomego skrajnych przewodów linii, zgodnie z dołączonym załącznikiem mapowym. Starosta decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], ograniczył sposób korzystania z w/w nieruchomości, zgodnie z wnioskiem złożonym przez spółkę E. Sp. z o.o. Nadto w decyzji organu I instancji wskazano, że lokalizację urządzenia przesyłowego przedstawiono szczegółowo na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. Starosta orzekł również, że ograniczenie obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych oraz innych czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar sięgający po 3,5 m od rzutu poziomego skrajnych przewodów linii, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na korzystaniu z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Od powyższej decyzji T.Z. (dalej jako: właściciel nieruchomości, skarżący, strona skarżąca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie i zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. - w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w efekcie przyjęcie, że między stronami miały miejsce rokowania w zakresie planowanej inwestycji, w skutek czego została wydana zaskarżona decyzja, podczas gdy rokowania miały charakter pozorny i były prowadzone przez osobę nieposiadająca należytego umocowania do występowania w imieniu inwestora, 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 u.g.n., poprzez przyjęcie, że trasa inwestycji została ustalona przez wnioskodawcę z podjęciem starania o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość, a posadowienie/przebudowa sieci przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV obszarze pasa po 3,5 m od rzutu poziomego skrajnych przewodów linii na działce nr [...] nie będzie naruszało interesów jej właściciela i jest optymalnym rozwiązaniem, mimo że przebiega ona w linii nieregularnej przez środkowa część tej działki, zaś skarżący informował o planowanym na tej działce przedsięwzięciu gospodarczym polegającym na budowie ekologicznej elektrowni fotowoltaicznej, 3. art. 7 k.p.a., przez nierozpoznanie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, polegające na pominięciu słusznego interesu skarżącego przy podejmowaniu decyzji w niniejszej sprawie, 4. art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z w/w przepisu, pozwalające na wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy podjęte rokowania nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, zaś lokalizacja inwestycji oraz jej przebieg w istotny sposób narusza interesy skarżącego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i stosownie do art. 136 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy, bądź zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji. Jednocześnie strona skarżącą wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony skarżącej podał, iż organ błędnie uznał, że: - prawidłowo umocowany pełnomocnik inwestora podjął próbę uzyskania zgody skarżącego na dokonanie inwestycji nieruchomości w sposób wyczerpujący przesłanki określone w art. 124 ust. 3 u.g.n., - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie będzie się wiązało z dużymi uciążliwościami dla właściciela, albowiem działka przez którą będzie przebiegała inwestycja stanowi grunty orne, a uprawa rolna możliwa jest także pod przewodami, które będą wisiały nad nieruchomością, - wyznaczony przez organ przebieg linii elektroenergetycznych, jak również obszar (szerokość) pasa technologicznego stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości, - ograniczenie w korzystaniu z rzeczonej nieruchomości następuje w związku z realizacją celu publicznego, zgodnego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 k.p.a. zrealizował zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mianowicie podjęcie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Następnie, poza kontrolą postępowania organu I Instancji, w toku postępowania odwoławczego ponownie merytorycznie rozstrzygnięto sprawę w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu przebudowy istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej. Dalej Wojewoda przytoczył treść art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 124 ust. 2 u.g.n. zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Jednocześnie organ podał, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Organ odwoławczy na podstawie przedstawionych przepisów wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie administracyjnym uwarunkowane jest wystąpieniem dwóch przesłanek: wystąpienie z wnioskiem powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny, które nie zakończyły się uzyskaniem zgody właściciela (użytkownika wieczystego) na wykonanie na jego nieruchomości robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji wskazanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości jest konieczne, aby mogła być zrealizowana inwestycja celu publicznego, zgodna z miejscowym planem zagospodarowania, przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej organ II instancji, odnosząc się do przesłanki zgodności inwestycji celu publicznego z dokumentami planistycznymi, wyjaśnił, iż definicja celu publicznego została określona w art. 6 u.g.n. Celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem Wojewody dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma zatem znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem, nie ma również znaczenia, czy na danym obszarze inwestycja ma charakter tranzytowy, czy też docelowy. Według organu jednostką realizującą cel publiczny może być zatem także podmiot prywatny, ponieważ z definicji celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. nie wynika, by inwestycja mogła być realizowana wyłącznie przez podmiot publiczny. W ocenie organu II instancji publiczny charakter inwestycji musi wynikać z ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo z warunków określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawowy wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do określenia w tych dokumentach planistycznych charakteru celu, dla realizacji którego następuje zajęcie nieruchomości, tj. dla celu publicznego. Ponadto organ podkreślił, że wymóg zachowania tej zgodności dotyczy również obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego rodzaju inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o ograniczeniu sposobu jej korzystania, która to część jest niezbędna według powołanych wyżej dokumentów planistycznych dla posadowienia na nieruchomości tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Dokumenty planistyczne określają bowiem terytorialny zasięg dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej, jako celu publicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dopuszczalność ograniczenia korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. uwarunkowana zgodnością z dokumentem planistycznym oznacza konieczność dokonania oceny tej zgodności przez pryzmat istniejących ustaleń tego dokumentu w zakresie przeznaczenia nieruchomości lub ustalenia na niej dopuszczalności lokalizacji inwestycji infrastrukturalnej o charakterze publicznym. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm., aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej jako: u.p.z.p.), lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda zauważył, że w decyzji tej określa się m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiednie] skali. Oznacza to, że podobnie jak w planie miejscowym, również w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje określenie terytorialnych granic dopuszczalności lokalizacji inwestycji o charakterze publicznym. Nadto organ II instancji wskazał, że definicja inwestycji celu publicznego znajduje się także w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Organ II instancji wskazał zatem, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym do takiej kwalifikacji - pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Wojewoda podkreślił, że realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ostateczną decyzją Wójta Gminy z [...] stycznia 2020 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż inwestor realizuje zadanie zaprojektowania i wykonania napowietrznych linii 110 kV "pierścienia [...]" relacji [...] wraz z skablowaniem linii napowietrznych SN 15kVi nn-0,4 kV krzyżujących się z liniami napowietrznymi 110 kV "pierścienia [...]". Linia [...] jest obiektem liniowym o długości 17,44 km. Przebudowywana linia 110 kV zlokalizowana jest na terenie powiatu [...] i miasta [...]. Przebudowa przedmiotowej linii 110 kV jest przewidziana z uwagi na potrzebę zwiększenia pewności zasilania istniejących i przyszłych odbiorców. Organ odwoławczy wskazał, że w powyższej decyzji Wójta Gminy ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV [...] z utrzymaniem jako linii jednotorowej, a w szczególności na demontażu 11 stanowisk słupów (od słupa nr [...] do słupa nr [...]), wymianie przewodów fazowych na odcinkach od bramki GPZ [...] do słupa [...] oraz na odcinku od słupa [...] do bramki GPZ [...], podwyższeniu części stanowisk słupów, budowie nowych stanowisk słupów z zachowaniem dotychczasowych lokalizacji lub obok istniejących stanowisk słupów, wymianie przewodów odgromowych oraz izolacji z regulacją naciągów. Inwestycję zlokalizowano m.in. na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. Organ odwoławczy, uwzględniając powyższą decyzję uznał, że planowaną inwestycję należało zakwalifikować do inwestycji celu publicznego, bowiem ma ona znaczenie co najmniej lokalne oraz jej podmiot (cel) mieści się w celach wskazanych w art. 6 u.g.n. Jednocześnie Wojewoda podał, że analiza i ocena stanu faktycznego oraz prawnego warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji wykazała, iż projektowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia wskaźników intensywności zabudowy dla terenu analizowanego, naruszenia interesów osób trzecich, powstania zagrożeń dla środowiska przy spełnieniu wymagań obowiązującego prawa jak również nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto, z wniosku szczegółowo wynika, że obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny linii wynosi 442,3 m2, a długość osi linii na działce wynosi 33,12 m. Ponadto, pod przewodami linii pas 3,5 m od skrajnych przewodów linii stanowi minimalną, niezbędną szerokość pasa potrzebną inwestorowi do prawidłowej eksploatacji, remontów lub usuwania ewentualnych awarii. Pas zlokalizowany jest w środkowej części nieruchomości i przebiega przez południową i północną jej granicę. Organ wskazał, że wszelkie ustalenia wynikające z zaskarżonej decyzji oraz decyzji lokalizacyjnej zaznaczono na załączniku graficznym, który stanowi integralną część decyzji organu I instancji. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że Starosta słusznie stwierdził, iż inwestor jako operator systemu dystrybucyjnego jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej, tj. realizuje zadania o charakterze publicznym, w szczególności poprzez bieżące i nieprzerwane zaspokojenie potrzeb odbiorców. Organ odwoławczy podkreślił, że spółka E. Sp. z o.o. w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 833, ze zm.) zobowiązana jest do zapewnienia bezpieczeństwa dostarczania energii elektrycznej w celu zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, poprzez utrzymywanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Przepisy powyższej ustawy nakładają na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązek wykonywania wszelkich działań, w celu wyeliminowania zagrożenia dla życia oraz zdrowia ludzi i zwierząt, a także zapobieżenia powstania znacznej szkody. We wniosku inwestora z [...] sierpnia 2020 r. wskazano, że stale rosnące zapotrzebowanie na energię elektryczną powoduje konieczność rozwoju oraz unowocześnienia istniejącej na tym obszarze sieci energetycznej. Istniejące obecnie linie elektroenergetyczne nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb mieszkańców przebywających na terenach gmin, gdzie istnieje wskazana linia. Zatem, zdaniem inwestora, przebudowa linii o napięciu 110 kV [...] w znaczący sposób zwiększy pewność i niezawodność zasilania wszystkich odbiorców. W ocenie organu II instancji Starosta trafnie uznał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego podyktowane jest ważnym interesem gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem inwestora. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że strona skarżąca jako właściciel nieruchomości została zaproszona do podjęcia rokowań z inwestorem pismem z dnia [...] marca 2020 r. Wojewoda zwrócił uwagę, że w w/w piśmie inwestor przedstawił zakres przewidywanych prac na nieruchomości należącej do T.Z. Za udostępnienie terenu i ustanowienie służebności przesyłu zaproponowano stronie wynagrodzenie w kwocie 1050 zł, dołączono również wzór umowy. Jednocześnie w przedmiotowym piśmie wskazano, że wynagrodzenie nie obejmuje odszkodowania za ewentualne szkody powstałe w trakcie przebudowy linii, bowiem kwestia ta zostanie uregulowana po zrealizowaniu prac, w drodze porozumienia ze stroną skarżącą oraz na podstawie wyceny dokonanej przez biegłego rzeczoznawcę. Organ II instancji zaznaczył, że w trakcie rozmów telefonicznych między inwestorem, a właścicielem nieruchomości ustalono, iż zaproszenie do rokowań zostało skutecznie odebrane (notatka służbowa z [...] kwietnia 2020 r.), a sprawa zawarcia porozumienia została przekazana do "firmy odszkodowawczej" (notatka służbowa z [...] kwietnia 2020 r.). Następnie Wojewoda podał, że pismem z [...] maja 2020 r. inwestor wystąpił do właściciela nieruchomości z propozycją wynagrodzenia w kwocie 1100 zł za udostępnienie terenu i ustanowienie służebności przesyłu, jednocześnie poinformował, że w przypadku braku zbieżnego stanowiska wystąpi na drogę postępowania administracyjnego w trybie przepisów u.g.n. Pełnomocnik właściciela nieruchomości w rozmowie telefonicznej wskazał, że wyrazi zgodę na przebudowę i ustanowienie służebności przesyłu w zamian za wynagrodzenie w kwocie 2.000.000 zł (notatka służbowa z [...] lipca 2020 r.). Wobec braku zgody inwestora na tak wysokie wynagrodzenie zakończono rokowania, a E. Sp. z o.o. wystąpiła do Starosty z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ II instancji wyjaśnił następnie, że art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Zdaniem Wojewody należy przyjąć, że są to wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela występuje, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Bezsporne jest, że do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań, zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. Rokowania mają charakter przygotowawczy, a ich przedmiotem mogą być wszystkie składniki przyszłej umowy. Obowiązek przystąpienia do rokowań mają właściwy organ albo osoba lub jednostka organizacyjna realizującą cel publiczny, natomiast zarówno właściciel nieruchomości, jak i użytkownik wieczysty nie mają takiego obowiązku. Rokowania stanowią jeden ze sposobów zawarcia umowy, przy czym nie zostały sformalizowane przez przepisy prawa. Oznacza to, że ich zakres, forma i przebieg pozostawione są woli stron. Rokowania można zakończyć w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym żadnej szczególnej formy ich zakończenia, inwestor lub właściciel nieruchomości (użytkownik wieczysty) nie mają również wymogu uzasadnienia swojego stanowiska. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek przeprowadzenia rokowań określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. należy pojmować jako konsekwencję zasady ochrony własności i wynikającą z tego powinność podjęcia przez inwestora starań o doprowadzenie do uzyskania zgody właściciela. Mając na uwadze powyższe w ocenie Wojewody wszelkie wymogi formalne związane z przeprowadzeniem rokowań poprzedzających wydanie decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. w niniejszej sprawie zostały spełnione. Inwestor prowadził rokowania z właścicielem nieruchomości, w wyniku których nie osiągnięto porozumienia, tj. strona skarżąca nie wyraziła zgody na realizację prac związanych z inwestycją. Nawiązując do podniesionego przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutu nieprawidłowej reprezentacji inwestora organ odwoławczy wyjaśnił, że z udzielonego przez zarząd E. Sp. z o.o. pełnomocnictwa z [...] stycznia 2018 r., nr [...] wynika, iż M.N. posiadał umocowanie do czynności formalno-prawnych związanych z uzyskaniem decyzji, pozwoleń i zezwoleń niezbędnych do realizacji inwestycji pn. zaprojektowanie i wykonanie przebudowy napowietrznej linii 110 kV "pierścienia [...]", relacji: [...] wraz ze skablowaniem linii napowietrznych SN 15 kV i nn-0,4 kV krzyżujących się z liniami napowietrznymi 110 kV "pierścienia [...]", w szczególności do: podejmowania kontaktów z właścicielami nieruchomości oraz innymi podmiotami i osobami, którym przysługuje uprawnienie do korzystania z nieruchomości, celem uzyskania zgody na realizowanie budowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej, znajdującej się na nieruchomościach należących do podmiotów lub osób uprawnionych, wszczęcia rokowań i/lub odebrania od osoby/osób posiadającej/cych tytuł/tytuły prawne do nieruchomości oświadczeń w formie aktu notarialnego w przedmiocie ustanowienia na rzecz inwestora służebności przesyłu, w tym za wynagrodzeniem, obejmujących swą treścią korzystanie z nieruchomości osób trzecich. Nadto organ II instancji zaznaczył, że na etapie prowadzonych rokowań ani właściciel ani jego pełnomocnik nie zakwestionowali w/w pełnomocnictwa i czynnie brali udział w rozmowach. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że udzielone M.N. pełnomocnictwo było w formie aktu notarialnego, a notariusz w zakresie swoich uprawnień działa jako osoba zaufania publicznego, natomiast czynności dokonane przez notariusza mają charakter dokumentu urzędowego. Dalej Wojewoda zaznaczył, że kwestia wypłaty odszkodowania, zgoda na dalszą eksploatację, poszczególne części wynagrodzenia, termin dla właściciela na podjęcie decyzji oraz kwestia pełnomocnictwa inwestora powinny być przez stronę poruszone przed wszczęciem postępowania zmierzającego do ograniczenia korzystania z nieruchomości, natomiast skarżący w trakcie rokowań odnosił się jedynie do kwestii finansowych, co zdaniem organu odwoławczego oznaczało, że pozostałe "naruszenia" podniesione w odwołaniu były dla strony jasne i zrozumiałe. Wojewoda powołując się na wyrok NSA z 11 grudnia 2017 r., I OSK 1437/17 wskazał, że analiza uciążliwości zamierzonej inwestycji dla właścicieli nieruchomości nie wymagała szczególnej formy, a zwłaszcza nie musiała być przeprowadzona przez biegłego, czy rzeczoznawcę. Żaden przepis prawa nie wymagał zachowania takiej formy "analizy uciążliwości". Jest to pojęcie ukształtowane w orzecznictwie i uznać należy, że czyni zadość wymogom takiej analizy także poprawny logicznie, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, spójny proces rozumowania przeprowadzony przez organ administracji na podstawie prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy. Nadto organ II instancji podkreślił, że planowana inwestycja nie polega na budowie zupełnie nowego przedsięwzięcia, a stanowi jedynie unowocześnienie inwestycji zrealizowanej już wcześniej. W ocenie Wojewody prowadzi to do wniosku, że uciążliwość korzystania z niniejszej nieruchomości istniała już wcześniej i była znana skarżącemu. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że organ wydający decyzję w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest związany decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem w niniejszym postępowaniu Starosta nie mógł dokonywać żadnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu, czy lokalizacji linii elektroenergetycznej. Wojewoda podkreślił przy tym, że ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Organ II instancji odniósł się również do planowanej przez skarżącego na działce nr [...] budowy elektrowni fotowoltaicznej, której wartość ma wpływ na roszczenie strony i wyjaśnił, że nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Planowana elektrownia fotowoltaiczna jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, nie podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Natomiast wobec wnioskowanego przez skarżącego zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm prawem przepisanych, Wojewoda wskazał, że odpowiedzialność finansową organu względem skarżącego za wynik postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), przy czym dotyczą one postępowania sądowoadministracyjnego i rolą Sądu jest orzekanie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w przypadkach określonych w przepisach p.p.s.a. Od powyższej decyzji T.Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, poprzez pominięcie interesu skarżącego przy podejmowaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez niewyjaśnienie przez organ administracji publicznej stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z pominięciem interesu właściciela nieruchomości, a co za tym idzie przyjęcie, iż pomiędzy stronami miały miejsce rokowania w zakresie planowanej inwestycji na skutek czego została wydana decyzja, w której został ograniczony sposób korzystania z nieruchomości przez skarżącego, podczas gdy rokowania miały charakter pozorny i były prowadzone przez osobę nie posiadającą należytego umocowania do występowania w imieniu inwestora, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 u.g.n., poprzez przyjęcie w ślad za argumentacją Starosty, że trasa inwestycji została ustalona przez wnioskodawcę z podjęciem starania o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość, a posadowienie i przebudowa sieci przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz funkcjonowania linii elektroenergetycznej 110 (kV0 w obszarze pasa po 3,5 mkw od rzutu poziomego skrajnych przewodów linii na działce nr [...] nie będzie naruszało interesów jej właściciela i jest optymalnym rozwiązaniem, pomimo, że przebiega ona w linii nieregularnej przez środkową część tej działki, zaś pełnomocnik skarżącego informował inwestora o planowanym na tej działce przedsięwzięciu gospodarczym, polegającym na budowie ekologicznej elektrowni fotowoltaicznej, - art. 7 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, z pominięciem interesu skarżącego przez Wojewodę podczas podejmowania i wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z w/w przepisu, podczas gdy podjęte przez strony rokowania nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a przebieg inwestycji oraz jej lokalizacja w istotny sposób nastąpiły z rażącym naruszeniem interesu skarżącego oraz poprzez zaniechanie wskazania, jakie byłyby skutki zaniechania wydania takiego zezwolenia, skoro zezwolenie to stanowi podstawę do pozbawienia właściciela i użytkownika posiadania nieruchomości. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi strona wskazała, że inwestor jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa dostarczania energii elektrycznej w celu zapewnienia funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, poprzez utrzymywanie zdolności urządzeń instalacji i sieci w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu wymagań jakościowych. Skarżący podkreślił, że ograniczenie właściciela w sposobie korzystania z nieruchomości, stosownie do art. 124 ust. 1 u.g.n., nastąpić może tylko w niezbędnym zakresie i nie ma przy tym znaczenia, kto realizuje cel publiczny lub kto jest jego wykonawcą. Strona wskazała, że aktach administracyjnych sprawy nie ma dowodów potwierdzających, że obecny stan przewodów i urządzeń do dystrybucji energii elektrycznej nie pozwala na zaspokojenie wszystkich potrzeb mieszkańców przebywających na terenie gmin, przez które przebiega omawiana sieć energetyczna. W przedmiotowej sprawie organy ograniczyły się jedynie do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego oraz czy planowane ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości następują zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie strona skarżąca podała, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji nie ustalił, czy wobec zaprojektowanego przebiegu sieci elektroenergetycznej przez środkową część działki strony, w związku z planowaną przebudową, polegającą na powstaniu nowych stanowisk oraz likwidacji części słupów, nie zachodzi możliwość przesunięcia lokalizacji inwestycji, np. wzdłuż granicy działek nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana, po zawiadomieniu stron i umożliwieniu im wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, zarządzonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). W ocenie Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przywołany przepis wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić tylko i wyłącznie w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że na mocy art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z akt sprawy wynika, że nałożone ograniczenie jest zgodne z treścią ostatecznej decyzji Wójta Gminy z [...] stycznia 2020 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż inwestor realizuje zadanie zaprojektowania i wykonania napowietrznych linii 110 kV "pierścienia [...]" relacji [...] wraz z skablowaniem linii napowietrznych SN 15kVi nn-0,4 kV krzyżujących się z liniami napowietrznymi 110 kV "pierścienia [...]". Linia [...] jest obiektem liniowym o długości 17,44 km. Przebudowywana linia 110 kV zlokalizowana jest na terenie powiatu [...] i miasta [...]. Przebudowa przedmiotowej linii 110 kV jest przewidziana z uwagi na potrzebę zwiększenia pewności zasilania istniejących i przyszłych odbiorców. Organ odwoławczy wskazał, że w powyższej decyzji Wójta Gminy ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV [...] z utrzymaniem jako linii jednotorowej, a w szczególności na demontażu 11 stanowisk słupów (od słupa nr [...] do słupa nr [...]), wymianie przewodów fazowych na odcinkach od bramki GPZ [...] do słupa [...] oraz na odcinku od słupa [...] do bramki GPZ [...], podwyższeniu części stanowisk słupów, budowie nowych stanowisk słupów z zachowaniem dotychczasowych lokalizacji lub obok istniejących stanowisk słupów, wymianie przewodów odgromowych oraz izolacji z regulacją naciągów. Inwestycję zlokalizowano m.in. na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. Należy zatem podzielić stanowisko organów, że planowaną inwestycję należało zakwalifikować do inwestycji celu publicznego, bowiem ma ona znaczenie co najmniej lokalne oraz jej przedmiot mieści się w celach wskazanych w art. 6 u.g.n. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. powinien być interpretowany w ten sposób, że skoro ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega na udzieleniu zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, to możliwe jest sprecyzowanie tego ograniczenia w decyzji poprzez ustanowienie pasa technologicznego związanego w założonymi na nieruchomości przewodami i urządzeniami elektrycznymi. Bowiem założenie lub przeprowadzenie ich na nieruchomości powoduje konieczność ograniczenia w sposobie korzystania z tej nieruchomości nie tylko poprzez zajęcie części tej nieruchomości przez przewody i urządzenia elektryczne ale również ograniczenie możliwości użytkowania tej nieruchomości na określonym pasie terenu, wzdłuż założonych przewodów elektroenergetycznych, na przykład poprzez zakaz zabudowy tego terenu lub zakaz nasadzeń przekraczających określoną wysokość (wyroki NSA z dnia: 10 października 2019 r., I OSK 1977/17, 21 października 2020 r., I OSK 1062/20 www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyroki NSA z dnia: 1 sierpnia 2019 r., I OSK 2096/17, 20 września 2019 r., I OSK 2713/17, CBOSA). Sąd podziela ocenę organów, że lokalizacja zamierzonej inwestycji jest stosunkowo najmniej uciążliwa dla skarżącego. Z decyzji wynika, że obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny linii wynosi 442,3 m2, a długość osi linii na działce wynosi 33,12 m. Ponadto, pod przewodami linii pas 3,5 m od skrajnych przewodów linii stanowi minimalną, niezbędną szerokość pasa potrzebną inwestorowi do prawidłowej eksploatacji, remontów lub usuwania ewentualnych awarii. Pas zlokalizowany jest w środkowej części nieruchomości i przebiega przez południową i północną jej granicę. Inwestycja przebiega w pasie ustalonym w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] stycznia 2020 r. Działka nr ewid. [...] ma nieregularny kształt i stanowi grunty orne. Uprawa rolna jest możliwa także pod przewodami, które będą wisiały nad nieruchomością. Dodać należy, że żaden przepis prawa nie wymaga aby analiza uciążliwości została sporządzona w szczególnej formie, a zwłaszcza nie musi być przeprowadzona przez biegłego, czy rzeczoznawcę. Wymogom analizy czyni zadość poprawny logicznie, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, spójny proces rozumowania przeprowadzony przez organ administracji na podstawie prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2017 r., I OSK 1437/17, CBOSA). W ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że realizacja ww. inwestycji posiada istotne znaczenie społeczne i dlatego wymaga ograniczenia uprawnień właścicielskich skarżącego. W rozpoznawanej sprawie interes społeczny winien być zatem przedłożony nad interes skarżącego będącego właścicielem nieruchomości. Nie zmienia tej oceny fakt planowanej przez skarżącego na przedmiotowej działce ekologicznej elektrowni fotowoltaicznej. Wskazać, trzeba, że planowana inwestycja nie polega na budowie zupełnie nowego przedsięwzięcia, a stanowi unowocześnienie inwestycji zrealizowanej już wcześniej. Skarżący miał zatem świadomość istnienia uciążliwości związanej z korzystaniem z nieruchomości. Należy stwierdzić, że planowana przez skarżącego inwestycja nie stanowi przeszkody do wydania decyzji w oparciu o przepis art.124 ust. 1 u.g.n. Kolejnym warunkiem dopuszczalności wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. W pierwszej kolejności inwestor powinien więc podjąć próbę uzyskania takiej zgody od właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, dla skutecznego wnioskowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości konieczne jest przeprowadzenie formalnych rokowań. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejś ze stron, nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 3371/18, CBOSA). Zdaniem Sądu nie jest uzasadniony zarzut skargi, iż rokowania nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że z udzielonego przez zarząd E. Sp. z o.o. pełnomocnictwa z [...] stycznia 2018 r., nr [...] wynika, iż M.N. posiadał umocowanie do czynności formalno-prawnych związanych z uzyskaniem decyzji, pozwoleń i zezwoleń niezbędnych do realizacji inwestycji pn. zaprojektowanie i wykonanie przebudowy napowietrznej linii 110 kV "pierścienia [...]", relacji: [...] wraz ze skablowaniem linii napowietrznych SN 15 kV i nn-0,4 kV krzyżujących się z liniami napowietrznymi 110 kV "pierścienia [...]", w szczególności do: podejmowania kontaktów z właścicielami nieruchomości oraz innymi podmiotami i osobami, którym przysługuje uprawnienie do korzystania z nieruchomości, celem uzyskania zgody na realizowanie budowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej, znajdującej się na nieruchomościach należących do podmiotów lub osób uprawnionych, wszczęcia rokowań i/lub odebrania od osoby/osób posiadającej/cych tytuł/tytuły prawne do nieruchomości oświadczeń w formie aktu notarialnego w przedmiocie ustanowienia na rzecz inwestora służebności przesyłu, w tym za wynagrodzeniem, obejmujących swą treścią korzystanie z nieruchomości osób trzecich. Pełnomocnik inwestora był zatem umocowany do prowadzenia rokowań. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik inwestora występował do pełnomocnika skarżącego jak i skarżącego z wnioskiem o wyrażenie zgody na udostępnienie terenu ich nieruchomości na cele budowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej i ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu (pisma z dnia [...] marca 2020 r., [...] maja 2020 r., e-mail z [...] maja 2020 r.). Skarżący jak i jego pełnomocnik nie odpowiedzieli pisemnie na przedstawioną propozycję. W skierowanych do skarżącego i jego pełnomocnika pismach przedstawiciel inwestora określił zakres prac oraz przedstawił warunki wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości oraz zawarcie umowy służebności przesyłu. Pełnomocnik skarżącego poinformował pełnomocnika inwestora, że skarżący wyrazi zgodę na przebudowę na terenie jego nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV i ustanowienie służebności za 2.000.000 zł. Inwestor nie wyraził na powyższą propozycję zgody i w ten sposób rokowania zostały zakończone. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie wskazuje się, że trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, jaki powstaje na podstawie decyzji wydanej na podstawie art.124 ust. 1 u.g.n., i służebność przesyłu ustanawiana na podstawie art. 3051 k.c., to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca może korzystać według swego wyboru, przy czym uzyskanie jednego z nich, w zasadzie wyklucza potrzebę uzyskania drugiego (zob. wyrok NSA z 18 lutego 2016 r., I OSK 2864/15, CBOSA). Jeśli więc o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. (vide: wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2020 r., I OSK 2409/19, por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., I OSK 1977/17, CBOSA). Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie nic nie stało na przeszkodzie, aby w toku negocjacji doszło do modyfikacji przedstawionej propozycji umowy w przypadku, gdyby właściciel (skarżący) nie zgadzał się na ustanowienie służebności przesyłu, ale co do zasady wyrażał zgodę na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania prac. Tymczasem skarżący nie odniósł się w sposób merytoryczny i racjonalny do przedstawionej mu przez inwestora propozycji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2020 r., II SA/Po 65/19, CBOSA). Nie sposób za takową uznać żądanie wynagrodzenia w wysokości 2.000.000 zł za udostępnienie terenu i ustanowienie służebności przesyłu. Tym samym nie doszło do zgody i dobrowolnego udostępnienia nieruchomości. Nadto należy dodać, że wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (wyrok NSA z dnia 28 marca 2019 r., I OSK 1412/17, CBOSA). W ocenie Sądu w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż rokowania się nie odbyły czy też miały charakter pozorny. W konsekwencji, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić (art.151 p.p.s.a.).