II SA/Go 358/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Miasta na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr LXIII.864.2018 Rady Miasta z dnia 30 stycznia 2018 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Park [...]" oddala skargę. Rada Miasta uchwałą z dnia 26 sierpnia 2014 r., nr LXXI.617.2014, działając na podstawie art. 44 ust. 1, 2 i 3a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), ustanowiła zespół przyrodniczo-krajobrazowy [...], obejmujący następujące nieruchomości położone na terenie Miasta: 1) działkę nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...]) działkę nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...]) działkę nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...]) działkę nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...] - stanowiące własność Miasta, o łącznej powierzchni około 24 ha. Celem utworzenia zespołu była ochrona cennych biologicznie terenów w obrębie Miasta, w szczególności poprzez zachowanie walorów przyrodniczych naturalnego lasu - występowanie rzadkich gatunków roślin i ptaków, a także umożliwienie mieszkańcom miasta korzystanie z naturalnych miejsc dla celów rekreacyjno- wypoczynkowych. Uchwałą z dnia 30 stycznia 2018 r., nr LXIII.864.2018, działając na podstawie art. 44 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), Rada Miasta zmieniła uchwałę w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] i zmniejszyła obszar zespołu przyrodniczo-krajobrazowego poprzez wyłączenie z niego części działki o nr [...]. Po wyłączeniu obszar zespołu wynosi 23,1083 ha. Uzasadniając uchwałę wskazano, że zniesienia formy ochrony przyrody dla części zespołu przyrodniczo-krajobrazowego dokonuje się z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego. Podniesiono, że do Prezydenta Miasta wpływały wnioski z różnych instytucji o zapewnienie bezpieczeństwa w obszarze ul. [...]. W rejonie wymienionych ulic występują zagrożenia związane z dużym natężeniem ruchu samochodowego oraz brakiem miejsc parkingowych, z równoczesnym skupieniem ważnych instytucji publicznych takich, jak szkoła podstawowa, dom pomocy społecznej, kościół, Instytut Astronomii Uniwersytetu. Mieszkańcy oraz osoby czasowo przebywające w tym obszarze, bardzo często zgłaszają swoje obawy dotyczące zachowania bezpieczeństwa zdrowia i życia, a głównym problemem jest niewystarczająca ilość miejsc parkingowych, co skutkuje parkowaniem w miejscach niedozwolonych, stwarzających zagrożenie dla uczestników ruchu pieszego i kołowego. Zwrócono uwagę na: 1) bezpieczeństwo dzieci uczęszczających do Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...], przywożonych do szkoły przez rodziców własnym transportem samochodowym; 2) zagrożenie występujące, w czasie uczestniczenia przez wiernych w praktykach religijnych w Kościele Rzymskokatolickim [...], gdyż wiele osób z różnych obszarów chcących skorzystać z nabożeństwa nie ma możliwości zaparkowania zgodnie z zasadami ruchu drogowego ze względu na ograniczoną ilość miejsc parkingowych w obrębie świątyni; 3) narażenie na potencjalne niebezpieczeństwo pracowników i studentów Instytutu Astronomii Uniwersytetu, korzystających z obserwatorium astronomicznego zlokalizowanego w [...]; 4) narażenie na potencjalne niebezpieczeństwo osób chcących skorzystać z możliwości spędzenia wolnego czasu na terenie Parku [...]. Brak możliwości bezpiecznego parkowania skutkuje zatrzymywaniem samochodów w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Dodatkowo duży ruch powoduje częste kolizje, nierzadko z udziałem dzieci. Brak miejsc parkingowych oraz nieprawidłowe parkowanie pojazdów jest też powodem częstych interwencji policji. Utrudnienia i zagrożenia mają w głównej mierze negatywne skutki dla okolicznych mieszkańców. Nasilenie ruchu uniemożliwia bezpieczne poruszanie się w obszarze miejsca zamieszkania. W związku z licznymi wnioskami i interwencjami opracowano koncepcję zagospodarowania terenu przy ulicy [...] wraz z budową parkingu na fragmencie działki nr [...] i dlatego koniecznym było wydzielenie terenu pod budowę tego parkingu i wyłączenie go z obszaru zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Powierzchnia planowanego wydzielenia to 0,5 ha. Pozostała powierzchnia zespołu to 23,1083 ha. Pismem z dnia [...] lutego 2018r. Wojewoda zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego w stosunku do uchwały nr LXIII.864.2018 oraz zwrócił się o wyjaśnienia i dokumentację, w tym o udzielenie wyjaśnień czy rozważana była możliwość zwiększenia ilości miejsc parkingowych w rejonach ul. [...] w inny sposób niż poprzez ingerencję w istniejący zespół przyrodniczo-krajobrazowy, a jeśli tak to o przesłanie kopii analiz w tej sprawie. Odpowiadając na powyższe Prezydent Miasta wyjaśnił, że analizowano możliwość zlokalizowania miejsc postojowych w rejonie ulic przyległych do obszaru parku, jednak ze względu na ograniczone możliwości terenowe, wąskie pasy drogowe oraz określone przeznaczenie terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe zlokalizowanie miejsc postojowych w lokalizacjach umożliwiających zapewnienie bezpieczeństwa szczególnie dzieci uczęszczających do SP nr [...]. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2018r., nr [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność uchwały nr LXIII.864.2018 Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2018 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...], jako podjętej z istotnym naruszeniem art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, zniesienie formy ochrony przyrody, następuje w razie utraty wartości przyrodniczych i krajobrazowych, ze względu na które ustanowiono formę ochrony przyrody, lub w razie konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych lub zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego. Organ nadzoru wskazał, że bezpieczeństwo powszechne oznacza stan polegający na braku zagrożenia, które może przyjąć formy zagrożenia: technicznego, społecznego lub naturalnego. W przypadku znoszenia obiektowej formy ochrony przyrody ze względu na tę przesłankę musi występować zagrożenie dla alternatywnie wielu osób albo musi to być zagrożenie w wielkich rozmiarach. Wojewoda podkreślił, że pojęcie bezpieczeństwa powszechnego należy do języka prawnego i występuje w wielu aktach prawnych, lecz nie jest ono bezpośrednio definiowane. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny w rozdziale XX "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu", w art. 163 § 1 określono, iż ponosi odpowiedzialność za przestępstwo ten, kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach. W związku z tym, aby można było mówić o bezpieczeństwie powszechnym, musi występować alternatywnie wiele osób albo zagrożenie w wielkich rozmiarach. Zdaniem organu nadzoru zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego może mieć związek z budową lub utrzymywaniem w należytym stanie urządzeń infrastruktury technicznej takich jak wały przeciwpowodziowe czy też mury oporowe. W ocenie organu nadzoru budowa parkingu, na którym będą mogli zaparkować rodzice dzieci dowożący je do szkoły podstawowej, mieszkańcy pobliskiego osiedla, wierni uczestniczący w obrzędach religijnych czy też pracownicy i studenci uniwersytetu nie może być uznana za zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego. Budowa parkingu nie służy bowiem ochronie ludzi czy też istotnego mienia, a jedynie zapewnieniu wygody polegającej na możliwości zaparkowania samochodu w miejscu znajdującym się w niedużej odległości od docelowego miejsca wizyty. Poza tym organ zauważył, iż z przesłanej dokumentacji i wyjaśnień Prezydenta nie sposób wywnioskować, że budowa parkingu na części działki nr [...] zapewni bezpieczeństwo powszechne w rejonie SP nr [...] i DPS-u. Z przedłożonej organowi nadzoru mapy obrazującej lokalizację planowanego parkingu wynika, że jedyny dojazd i wyjazd z parkingu miałby prowadzić ul. [...]. Ulica ta ma bardzo wąski pas drogowy i z uwagi na bliską zabudowę mieszkalną nie może zostać poszerzona. Budowa parkingu na działce [...] spowodowałaby znaczne zwiększenie ruchu samochodowego na ul. [...], co już samo w sobie spowodowałoby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa dzieci chodzących pieszo do szkoły. Z uzasadnienia do uchwały oraz wyjaśnień Prezydenta wynika bowiem, że z parkingu mogliby korzystać nie tylko nauczyciele i rodzice dowożący swoje dzieci do szkoły, ale także inne osoby, w tym przede wszystkim mieszkańcy pobliskiego osiedla, w tym także mieszkańcy wieżowców z ul. [...]. Organ nadzoru nie mógł więc uznać, że wybudowanie parkingu na części działki nr [...] doprowadzi do zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego w tym rejonie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyło Miasto. Zaskarżając je w całości, zarzucono naruszenie: 1) art. 91 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie przyrody poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zniesienie formy ochrony przyrody w stosunku do zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] przez wyłączenie części działki nr [...], nie jest związane z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, 2) art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego w sposób wewnętrznie sprzeczny i bez wyjaśnienia na czym polega istotne naruszenia prawa, a tym samym wbrew ww. przepisowi. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie od Wojewody na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie uzasadnia dlaczego zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego nie może być związane z poprawą bezpieczeństwa użytkowników m.in. ul. [...], do czego dojdzie w przypadku wybudowania parkingu na działce nr [...]. Strona skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu nadzoru, jakoby zniesienie formy ochrony przyrody w zakresie określonym w uchwale nie służyło ochronie ludzi czy też mienia. Za istotne w sprawie uznano, że przewidziane w uchwale zniesienie formy ochrony przyrody dla części zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] dotyczy tylko 2% obszaru zespołu, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, w trybie art. 44 ust. 3a ustawy o ochronie przyrody, uzgodnił projekt uchwały znoszącej w części formę ochrony przyrody dla tego zespołu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na akt nadzoru, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt - zgodnie z art. 148 p.p.s.a., natomiast w razie nieuwzględnienia skargi - oddala ją stosownie do art. 151 p.p.s.a. Skarga Miasta została wniesiona na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 446 ze zm.; dalej jako u.s.g.), zgodnie z którym rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 3 u.s.g.). Powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie dochowane, skargę wniesiono w terminie, a podstawę do jej wniesienia stanowiła uchwała Rady Miasta z dnia 27 marca 2018 r., nr LXV.935.2018 w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenia wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Redakcja tego przepisu wskazuje, że o nieważności uchwały lub zarządzenia organ nadzoru może orzec jedynie w przypadku istotnego naruszenia prawa. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, ale w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie, są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak: "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], którym Wojewoda stwierdził nieważność uchwały nr LXIII.864.2018 Rady Miasta z dnia 30 stycznia 2018 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...], jako podjętej z istotnym naruszeniem art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 44 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.; dalej jako u.o.p.) zniesienie formy ochrony przyrody, jaką jest m. in. zespół przyrodniczo-krajobrazowy, następuje w razie utraty wartości przyrodniczych i krajobrazowych, ze względu na które ustanowiono formę ochrony przyrody, lub w razie konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych lub zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zmianę uchwały o ustanowieniu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego polegającą na ograniczeniu terytorialnym, należy uznać za uchwałę o zniesieniu ochrony. Skutkiem podjęcia takiej uchwały będzie bowiem zniesienie ochrony w odniesieniu do określonego obszaru. Tym samym konieczne jest działanie w oparciu o przesłanki przewidziane dla znoszenia ochrony. W przeciwnym przypadku ograniczenia wynikające z art. 44 ust. 4 u.o.p. mogłyby być obchodzone poprzez wprowadzanie takich uchwał zmieniających, które tylko de iure byłyby ograniczeniami terytorialnymi, a de facto znosiłyby ochronę (tak: Jakub Wilk "Ustawa o ochronie przyrody - zniesienie pomnika przyrody, stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo-krajobrazowego" NZS 2014, nr 5, s.91). W przepisie art. 44 ust. 4 u.o.p., określono trzy samodzielne przesłanki w oparciu o które można dokonać zniesienia ochrony: – utrata wartości przyrodniczych i krajobrazowych, ze względu na które ustanowiono formę ochrony przyrody, – konieczność realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych, – konieczność zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego. W uzasadnieniu uchwały nr LXIII.864.2018 Rady Miasta z dnia 30 stycznia 2018 r. powołano się na trzecią ze wskazanych wyżej przesłanek, podając, że celem uchwały jest zniesienie formy ochrony przyrody dla części zespołu przyrodniczo-krajobrazowego z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, co miałoby zostać zrealizowane poprzez wybudowanie parkingu. Przesłanka bezpieczeństwa powszechnego to klauzula generalna, w oparciu o którą możliwe jest zabezpieczenie wartości wyżej cenionych w ramach kategorii interesu publicznego niż wartości przyrodnicze. Treść tej przesłanki nie została bezpośrednio zdefiniowana, nie została też jednoznacznie ustalona w orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego. Na gruncie omawianego przepisu przyjęło się adoptować ustalenia wynikające z posługiwania się terminem bezpieczeństwa powszechnego w prawie karnym. Dokonuje się zatem sprowadzenia tego pojęcia do znaczenia jakie nabiera ono w rozdziale XX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2204 ze zm.) - "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu". W art. 163 § 1 określono, iż ponosi odpowiedzialność za przestępstwo ten, kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach. W związku z tym, aby można było mówić o bezpieczeństwie powszechnym, musi występować alternatywnie wiele osób albo zagrożenie w wielkich rozmiarach (tak: Krzysztof Gruszecki: Komentarz do art. 15 i 44 ustawy o ochronie przyrody, LEX, stan prawny: 2018.01.01 oraz cyt. wyżej J. Wilk s. 87). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, który uznał, że budowa parkingu, na którym będą mogli zaparkować rodzice dzieci dowożący je do szkoły podstawowej, mieszkańcy pobliskiego osiedla, wierni uczestniczący w obrzędach religijnych czy też pracownicy i studenci uniwersytetu, nie może być uznana za przedsięwzięcie służące zapewnieniu bezpieczeństwa powszechnego. Organ nadzoru słusznie wskazał, że bezpieczeństwo powszechne oznacza stan polegający na braku zagrożeń, które mogą przyjąć formy zagrożenia technicznego, społecznego lub naturalnego, a zapewnianie bezpieczeństwa powszechnego polega na ochronie przed tymi zagrożeniami wielu osób (ogółu) lub mienia w wielkich rozmiarach. Trafnie też organ nadzoru zauważył, że budowa parkingu nie służy ochronie ludzi, czy też istotnego mienia, a jedynie zapewnieniu wygody polegającej na możliwości zaparkowania samochodu w miejscu znajdującym się w niedużej odległości od docelowego miejsca wizyty. Tym samym organ nadzoru w sposób prawidłowy wyjaśnił w czym wyraża się i na czym polega naruszenie prawa będące przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały, wykazując, że przy podejmowaniu uchwały doszło do naruszenia normy art. 44 ust. 4 u.o.p. Nawet gdyby zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, że brak parkingu w pobliżu szkoły, kościoła i innych instytucji, może powodować pewne utrudnienia i zagrożenia w ruchu drogowym, z uwagi na parkowanie w miejscach niedozwolonych, to z całą pewnością nie stanowi to zagrożenia dla bezpieczeństwa powszechnego w rozumieniu art. 44 ust. 4 u.o.p., albowiem nie jest to zagrożenie wielu osób lub mienia w wielkich rozmiarach. Na marginesie należy dodać, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym budowa parkingu może być uznana za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n., gdy wybudowany parking ma służyć obsłudze instytucji publicznej (wyrok NSA z 9 listopada 2017 r., II OSK 416/16), co mogłoby ewentualnie uzasadniać powołanie się na drugą przesłankę wskazaną w art. 44 ust. 4 u.o.p. Jednak w takim przypadku zniesienie formy ochrony przyrody może nastąpić z uwagi na konieczność realizacji inwestycji celu publicznego ale tylko i wyłącznie w sytuacji braku rozwiązań alternatywnych. Zniesienie formy ochrony przyrody z powołaniem się na tę przesłankę musiałoby być poprzedzone wnikliwą analizą możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych dla umiejscowienia parkingu. Tymczasem z przedstawionych wniosków do budżetu obywatelskiego wynika, że mieszkańcy ulic znajdujących się w okolicy zespołu przyrodniczo-krajobrazowego od wielu lat wnoszą o budowę miejsc parkingowych w miejscach znajdujących się poza terenem Parku [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko Wojewody, że uchwała o zniesieniu formy ochrony przyrody dla części zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] narusza prawo w sposób istotny uzasadniający stwierdzenie jej nieważności i na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.