II SA/Go 402/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] października 2005r. nr [...] o odmowie przyznania B.M. prawa do zaliczki alimentacyjnej na dzieci A.W. i D.W.. Podstawą obydwu orzeczeń stał się przepis art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 2 pkt 5 lit. a i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, albowiem B.M. wychowywała córki pozostając w związku małżeńskim. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008r. w sprawie P 18/06 uznał przepisy, które legły u podstaw wymienionych decyzji, za sprzeczne z Konstytucją w zakresie w jakim pomija prawo do zaliczki alimentacyjnej osób wychowywanych przez osobę pozostającą w związku małżeńskim. Wyrok Trybunału został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2008 roku Nr 119, poz. 770 z dnia 7 lipca 2008r. Pismem z dnia [...] października 2008r. kierowanym do Ośrodka Pomocy Społecznej B.M. zwróciła się o przedłużenie lub przywrócenie terminu składania wniosku o zwrot zaliczki alimentacyjnej. Tak sformułowany wniosek uzasadniła tym, że nie została poinformowana o możliwości zwrotu zaliczki alimentacyjnej, a dowiedziała się o tym przez przypadek w dniu [...] września 2008r. Ośrodek Pomocy Społecznej w piśmie z [...] października 2008r. w odpowiedzi na powyższe pismo poinformował B.M., iż nie jest instytucją właściwą w kwestii przywracania terminów do składania takich wniosków. Termin ten wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. Nadto organ wskazał, iż termin ten upłynął w dniu 7 sierpnia 2008 r. Osoby nie wychowujące samotnie dziecka, którym odmówiono wypłaty zaliczki alimentacyjnej mogły w w/w terminie wnieść do właściwego urzędu o wznowienie postępowania. W kolejnym piśmie B.M. uzupełniła wcześniejszy wniosek o przywrócenie terminu, w którym domagała się przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność terminu, w jakim dowiedziała się o przysługującym jej uprawnieniu wynikającym z treści rzeczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Pismem z dnia [...] listopada 2008r. B.M. wniosła zażalenie na postanowienie Burmistrza z dnia [...] października 2008r. nr [...]. W piśmie tym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Strona podkreśliła, iż postanowieniem wydanym z naruszeniem przepisu art. 58 kpa i art. 124 kpa (bowiem wydanym w niewłaściwej formie), odmówiono jej prawa do przywrócenia terminu do złożenia w trybie art. 145a kpa wniosku o wznowienie postępowania o przyznanie zaliczki alimentacyjnej na dzieci –A.W. oraz D.W.. Nadto wskazała, iż organ miał pełną świadomość treści i intencji wynikających z jej wniosku, bowiem przeddzień złożenia go na piśmie, osobiście rozmawiała w tej sprawie z Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej. Akta administracyjne wraz z pismami B.M. zostały przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Decyzją z [...] grudnia 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006r. Nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odmawiającej przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej na dzieci A. i D.W.. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz przepis art. 148 § 1 kpa zakreślający termin do wniesienia pisma o wznowienie postępowania. W dalszym wywodzie organ wskazał na przekroczenie przez B.M. tego terminu. Wskazanie przez zainteresowaną świadka, na potwierdzenie dochowania terminu, organ uznał za niewystarczające uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu omawianego terminu. W ocenie Kolegium orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało opublikowane w ogólnodostępnym publikatorze i każdy obywatel miał możliwość zapoznania się z treścią tego wyroku. B.M. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy powołując jako podstawę swoją niewiedzę o treści rzeczonego wyroku oraz nieznajomość przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2009r. o nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Organ powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego jako podstawę do wznowienia postępowania prowadzonego w kwestii poruszanej przez zainteresowaną oraz fakt niedochowania przez nią terminu miesięcznego do złożenia stosownego pisma. Organ przyznał fakt złożenia przez B.M., wraz z takim wnioskiem, podania o przywrócenie uchybionego terminu. Zdaniem organu, ponieważ jednak termin ten nie został przywrócony, należało odmówić wznowienia postępowania. Na powyższą decyzję B.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której domagała się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Żądanie swoje uzasadniła niewiedzą o wyroku Trybunału Konstytucyjnego, niejasnością przepisów prawa oraz trudną sytuacją materialną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W piśmie tym Kolegium wskazało fakt nieuprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia pisma o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr, 153, poz. 1270 ze zm. - nazywana dalej ppsa). Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał skargę za zasadną lecz z przyczyn innych od w niej podniesionych. Wznowienie postępowania, które jest celem żądania skarżącej, stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznych. Wśród przesłanek wznowieniowych, zgodnie z treścią art. 145 a kpa, jest uznanie przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego decyzja została wydana. W przypadku powołania się na taką przesłankę wznowieniową, skargę o wznowienie - zgodnie ze wskazaniem zawartym w przepisie art. 145 § 2 kpa - wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który jako przesłankę wznowieniową powołuje skarżąca, został wydany w dniu 23 czerwca 2008r. w spr. P 18/06. Orzeczenie to zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2008r. Nr 119, poz. 770 z dnia 7 lipca 2008r. Wobec treści powołanego przepisu art. 145a § 2 kpa termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008r. w spr. [...] upłynął z dniem 7 sierpnia 2008r. W myśl bowiem przepisu art. 57 § 3 kpa terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Z kolei zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. W związku z faktem, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym w dniu 7 lipca 2008 r. i nie określa odrębnego terminu utraty mocy obowiązującej kontrolowanego przepisu, stosownie do wskazanego przepisu art. 145 a § 2 kpa w zw. z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP - termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie upłynął z dniem 7 sierpnia 2008 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1994r. w spr. l SA 630/98). Podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność błędnego wskazania w zaskarżonej decyzji, iż w rozpatrywanej sprawie termin na złożenie podania o wznowienie postępowania przez B. M. upłynął z dniem [...] sierpnia 2007 r. B.M. złożyła swój wniosek w piśmie datowanym na dzień [...] października 2008r. i złożonym w urzędzie pocztowym tego samego dnia. Pismo to zatem nie mieści się w wyżej oznaczonych granicach czasowych, dlatego zawiera wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. W wymienionym piśmie nie został wyeksponowany wniosek o wznowienie postępowania lecz treść omawianego pisma wskazuje czego zainteresowana się domaga. Organy administracji nie miały wątpliwości co do zakresu żądania, w przeciwnym razie mogły żądać wyjaśnień stosownie do treści art. 9 kpa (wyrok NSA w Gdańsku z 26 czerwca 2003r. w spr. II SA/Gd 350/02). Na tle zgłoszonego wniosku pojawiło się zagadnienie dopuszczalności przywrócenia terminu o jakim mowa w cyt. art. 145a§ 2 kpa. Wprawdzie stylistyka zawarta w przepisie artykułu 57 § 1 kpa wskazuje na możliwość przywrócenia każdego terminu, pod warunkiem spełnienia przesłanek tam wskazanych, jednak wniosek taki jest błędny. Nie jest możliwe przywrócenie terminu materialnoprawnego. Termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie określonego prawa podmiotowego. Przywrócone mogą być jedynie terminy proceduralne, zarówno mające charakter terminów ustawowych, jak i terminów wyznaczonych (vide: Piotr Przybysz -Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 5, wydawnictwo Lexis Nexis 2008r., uwaga nr 5 do art. 58 kpa, wraz z powołanym tam orzecznictwem oraz piśmiennictwem). Z treści art. 145 a § 2 kpa wynika jednoznacznie, iż określony w nim termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest terminem procesowym. Jest to bowiem termin wynikający bezpośrednio z przepisów prawa procesowego, oznaczony dla dokonania przez stronę postępowania czynności procesowej. Należy zatem uznać za prawnie dopuszczalne przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania ze względu na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 574/07; Piotr Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 5, Lexis Nexis 2008r, uwaga nr 5 do art. 145a kpa). Powszechnie w doktrynie podkreśla się także, iż rozpatrzenie takiego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jako terminu procesowego, następuje na określonych zasadach określonych w art. 59 kpa ( por. Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz, Andrzej Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, tom II, wyd. 2, wydawnictwo LEX, uwaga nr 4 do art. 145 a; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego -Komentarz, wyd. 7, wydawnictwo C.H.Beck 2005 r., str. 657; Robert Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego -Komentarz, wyd. 2, wydawnictwo C.H.Beck, str. 765). Wskazać należy, iż art. 145a kpa wprowadza odrębną regulację w stosunku do przyjętej w art. 148 kpa w zakresie terminu, w jakim strona może skutecznie wystąpić o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia. Ustawodawca zatem odrębnie uregulował termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy podstawę wznowienia stanowi orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Oznacza to, że w przypadku tym nie liczy się terminu miesięcznego do złożenia żądania wszczęcia w sprawie wznowienia postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w przypadku podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 kpa - od kiedy dowiedziała się o decyzji. Według art. 145a § 1 kpa żądanie wszczęcia postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Termin miesięczny liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem od dnia ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck 2005, wyd. 7, s 656). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2005r. w sprawie VII SA/Wa 1086/04, oraz w sprawie l SA/Wa 115/07 z dnia 24 maja 2007r.). Jeżeli wniesienie omawianego wniosku następuje po upływie terminu zakreślonego w art. 145a § 2 kpa organ administracji, jak powiedziano, powinien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, o ile termin ten nie został przywrócony (podobnie wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie IV SA 957/97). Skarżąca skierowała w/w pismo do "Ośrodka Pomocy Społecznej ", jako organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Organem właściwym do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 149 oraz art. 150 § 1 kpa). Organem takim w rozpatrywanej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r, w sprawie [...], organ ten odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odmawiającej przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej. W treści orzeczenia organ wskazał, iż po rozważeniu podstaw przywrócenia terminu, uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Ocena ta stanowiła podstawę wydania orzeczenia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Analiza akt administracyjnych sprawy oraz treści zaskarżonego orzeczenia wskazuje na pozostawienie bez rozpoznania wniosku B.M. o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania, co stanowi naruszenia art. 58 i art. 59 kpa. Skoro organy orzekające w sprawie stwierdziły brak przesłanek do przywrócenia terminu do wznowienia postępowania, zobligowane były orzec o odmowie jego przywrócenia, wszakże składając omawiany wniosek, skarżąca zdawała sobie sprawę z niedochowania terminu o jakim mowa w art. 152a § 2 kpa. Orzekając w zakresie wniosku o wznowienie postępowania z pominięciem wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia, organ nie rozpatrzył jednej z przesłanek koniecznych dla orzeczenia o wznowieniu postępowania albo odmowie wznowienia. Orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania należy zatem w zaistniałych okolicznościach uznać za przedwczesne. W zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organy administracji odmówiły wznowienia postępowania, co wskazywać może na rozpatrzenie wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie. Tymczasem jak już wyżej wskazano, postępowanie w tym zakresie nie toczyło się i orzeczenie o oddaleniu wniosku nie zostało wydane. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających fakt rozpatrzenia wniosku skarżącej zgodnie z art. 59 § 1 kpa. Niewątpliwie pismo Kierownika OSP z dnia [...] października 2008 r. informujące o braku właściwości Kierownika oraz braku możliwości przywrócenia terminu do składania wniosków o wznowienie postępowania w sprawie przyznania zaliczki alimentacyjnej, nie spełnia wymogów wynikających z przepisu art. 58 i art. 59 kpa. Taki sposób prowadzenia postępowania przez organy orzekające w sprawie, jest w ocenie Sądu naruszeniem generalnej zasady, wskazanej w art. 7 i art. 8 kpa, starannego i rzetelnego prowadzenia postępowania oraz pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu nie mogą zastąpić, zawarte w zaskarżonej decyzji oraz decyzją ją poprzedzającej, dywagacje o tym wniosku. Kontroli sądowej podlega decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie VI SA/Wa 1710/05). Artykuł 107 § 1 kpa stanowi, że decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, daty wydania, oznaczenie stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o odwołaniu, nadto podpisy osoby upoważnionej do jej wydania. Decyzja, która nie zawiera wszystkich tych elementów sprowadza stan, w którym zainteresowany nie ma do czynienia z czynnością stosowania prawa przez organ. Jeżeli decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia, nie wiadomo wtedy w jaki sposób organ załatwił sprawę strony. Rolą uzasadnienia decyzji jest aby skarżący na podstawie jego lektury mógł stwierdzić, jakie są w opinii organu okoliczności faktyczne sprawy, jakich ustaleń dokonał organ oraz na podstawie jakich przepisów podjął decyzję w sprawie ( vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie l SA/Bd 75/08). Jednak osnowa, tj. rozstrzygnięcie decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania prawa do konkretnego przypadku. Brak rozstrzygnięcia w treści decyzji pozbawia pismo charakteru decyzji ( vide: wyrok NSA z dnia 17 marca 2006 r. w sprawie II OSK 646/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2006 r. w sprawie IV SA/Wa 2145/05). Treść rozstrzygnięcia administracyjnego powinna stanowić konkretną odpowiedź organu administracyjnego na zawarte we wniosku żądanie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r. w sprawie V SA/Wa 252/07). Osnowa decyzji jest zatem najistotniejszym jej elementem albowiem w przypadku sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem, pierwszeństwo należy dać osnowie (vide: wyrok WSA w Warszawie w sprawie l SA/Wa 264/05). Przedmiot postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowił wniosek B.M. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Kolegium odmówiło wznowienia w/w postępowania. Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprawie w decyzji wydanej w l instancji. Jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia wydanego zarówno w l instancji, jak również po ponownym rozpatrzeniu sprawy (w trybie art. 127 § 3 kpa), organ odniósł się w zasadzie wyłącznie do okoliczności uchybienia przez wnioskodawczynię terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a także do podstawy przywrócenia uchybionego terminu, co nie stanowiło przedmiotu rozstrzygnięcia decyzją. Uzasadnienie obu decyzji zatem, wbrew przepisowi art. 107 § 3 kpa, nie zawiera jasnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ odmawiając wznowienia postępowania w sprawie. Natomiast, jak już wcześniej podkreślono, brak jest w aktach administracyjnych potwierdzenia, aby właściwy organ rozpatrzył zgodnie z obowiązującymi przepisami wniosek B.M. o przywrócenie terminu. Organ nie odniósł się ponadto w żaden sposób do zażalenia skarżącej z dnia [...] listopada 2008 r. na "postanowienie" Kierownika OSP z dnia [...] października 2008 r. W kontekście rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, iż Kolegium nie może orzec w przedmiocie wznowienia postępowania, bez uprzedniego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Rozstrzygnięcie incydentalnego wniosku o przywrócenie terminu w tym przedmiocie ma istotne znaczenie, bowiem uchybienie tego terminu stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Skoro zatem organ nie orzekł ostatecznie w przedmiocie tego wniosku, nie mógł w sposób wiążący orzec co do głównego żądania B.M.. Jednocześnie wyjaśnić należy, stosownie do treści art. 59 § 1 kpa, zgodnie z którym o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku B.M. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Rozważenia wymaga także charakter pisma skarżącej z dnia [...] listopada 2008 r. oznaczone jako zażalenie na postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...]. Podkreślić zatem należy, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu, wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej , tj. art. 7, art. 8, art. 58 i art. 59, art. 107 oraz art. 145a kpa. Naruszenie to miało niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygniecie wydane przez organ w sprawie, na co zwrócił uwagę Sad w niniejszym uzasadnieniu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej, kierując się uwagami zawartymi wyżej, rozpoznają w pierwszej kolejności wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia pisma o wznowienie postępowania. Odpowiednio do wyników postępowania, dopiero w drugiej kolejności odniosą się do treści pisma o wznowienie postępowania. Kierując się powyższymi uwagami, przede wszystkim oceną naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, Sąd, z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa uchylił obydwie wymienione decyzje.