II SA/Go 410/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. D.B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kilka pism i postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. Postanowieniem tym organ uznał za nieuzasadnione zależenie D.B. na niezałatwienie w terminie wniosków złożonych w dniu [...] października 2011 r. oraz [...] lutego 2012 r. Skarga nie zawierała podpisu skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2012 r. skierowanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 436/12 wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego w/w skargi, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, poprzez własnoręczne podpisanie skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia włączono do akt niniejszej sprawy. Stosowne wezwanie doręczono skarżącej w dniu 11 czerwca 2012 r. W związku z tym zakreślony w zarządzeniu z dnia 6 czerwca 2012 r. termin upłynął z dniem 18 czerwca 2012 r. W dniu 12 czerwca 2012 r. skarżąca złożyła uzupełnioną skargę w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Organ natomiast przekazał tą skargę do Sądu w dniu 25 czerwca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniesionej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy spełnia ona wszystkie przewidziane prawem wymogi formalne. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów dotyczącym wszystkich pism procesowych, przewidzianym przez art. 46 § 1 pkt 4, jest konieczność podpisania skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponieważ wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu skarżącej, zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2012 r. Przewodniczący Wydziału wezwał D.B. do usunięcia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie i odesłanie na adres Sądu, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżąca otrzymała ww. pismo w dniu 11 czerwca 2012 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin do podpisania skargi upłynął z dniem 18 czerwca 2012 r. Skarżąca wprawdzie mieszcząc się w zakreślonym terminie złożyła uzupełnioną skargę w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jednakże organ przekazał tą skargę do Sądu po wyznaczonym przez sąd terminie, tj. w dniu 25 czerwca 2012 r. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przy czym wskazać należy, iż za równoznaczne z nieuzupełnieniem braków formalnych skargi rozumie się także uzupełnienie braków po wyznaczonym przez sąd terminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem za datę wniesienia skargi uznać należy datę jej faktycznego wniesienia, tj. nadania jej przez Kolegium do sądu w urzędzie pocztowym ( art. 83 § 3 p.p.s.a.). Nie znajdzie tu zastosowania, wynikająca z art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej "k.p.a.") zasada, zgodnie z którą podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowanie terminu, bowiem dotyczy on jedynie postępowania administracyjnego. Natomiast ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera analogicznej regulacji. Nie zawiera ona również regulacji, która pozwoliłaby uznać, iż każde pismo strony, w tym także ponownie składana, w konsekwencji wezwania przez sąd do uzupełnienia braków formalnych, skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu, którego czynności ona dotyczy. Zapis taki, wynikający z treści art. 54 §1 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie pierwotnie wnoszonej skargi. Kolejne pisma powinny być zatem wnoszone już bezpośrednio do sądu. Powyższe skutkować musi uznaniem, iż w istocie, tak jak w niniejszej sprawie, faktyczną datą nadania podania (uzupełnionej skargi) strony do sądu, jest data jego nadania przez organ. W rozpatrywanej sprawie organ nadał uzupełnioną skargę do sądu w dniu 25 czerwca 2012 r., a więc już po upływie wyznaczonego przez sąd terminu. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że przedmiotem zaskarżenia jest wydane przez Kolegium postanowienie, którego podstawę prawną stanowił przepis art. 37 § 1 i 2 k.p.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Natomiast akt wydany przez organ na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. (postanowienie) nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na nie zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a więc nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05 LEX nr 196463). Co więcej, nie mieści się ono również w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 oraz pkt 3-8 p.p.s.a., co wyklucza możliwość skarżenia go do sądu administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.