II SA/Go 423/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...]. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...][...] nałożył na S. B. karę pieniężną w wysokości 12 900 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia: 1. lp. 1.7a - nieudokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów, potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 zł; 2. lp. 5.1 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych oraz o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 zł; 3. lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 zł; 4. lp. 5.4 - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, czas do mniej niż 10 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 zł; 5. lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł; 6. lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł oraz skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł; 7. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 350 zł oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 550 zł; 8. lp. 5.8 - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone o czas do 3 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 zł; 9. lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł oraz o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonowane karą pieniężna w wysokości 250 zł; 10. lp. 6.2.1 - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 zł. W dniach [...] kwietnia do [...] maja 2024 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą H.S. B.. Zakres kontroli obejmował okres od [...] kwietnia 2023 r. do [...]kwietnia 2024 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów związanych z dostępem do rynku transportu drogowego, dotyczących okresów prowadzenie pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także kontrola dokumentacji kierowców niezbędnej do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a mianowicie: badań lekarskich, badań psychologicznych oraz kursów kwalifikacyjnych. Do kontroli przedsiębiorca okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone w dniu [...] września 2019 r. na czas nieoznaczony oraz licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzieloną z terminem ważności od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] listopada 2024 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, zaskarżając decyzję organu I instancji w całości. Przy czym zakwestionowane zostało po pierwsze uchybienie polegające na wykonywaniu przejazdu bez karty kierowcy w tachografie cyfrowym. Strona wyjaśniła, że posiada warsztat i wykonuje niezbędne naprawy pojazdów we własnym zakresie, a to często wymaga przeprowadzenia przejazdów próbnych. Skarżący podkreślił, że na okoliczność naprawy pojazdu, w toku postępowania administracyjnego przedstawił fakturę, a nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania. Po drugie skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu co do naruszenia z lp. 1.7a załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej jako u.t.d.), zdaniem strony organ I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, bowiem przepis ten wprowadza wyłącznie obowiązek zapewnienia kierowcy możliwości powrotu do kraju. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r., nr [...][...] (dalej jako GITD) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na S. B. karę pieniężną w wysokości 10 150 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść stanowiących podstawę wydanej decyzji przepisów u.t.d., tj. 92a, art. 4 pkt 22, art. 92b, art. 92c. Jednocześnie zaznaczył, iż wobec braku przewidzianej w art. 92a ust. 1 i 7 i załączniku nr 3 do u.t.d. możliwości miarkowania kar pieniężnych, nie ma na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. zastosowania w sprawie regulacja z art. 189d k.p.a. Nie stosuje się także art. 189e i art. 189f k.p.a. dotyczących odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż kwestie te uregulowane zostały w art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92bu.t.d. Następnie GITD odniósł się kolejno do stwierdzonych podczas kontroli przedsiębiorstwa naruszeń: - lp. 1.7a załącznika nr 3 do u.t.d. na początku powołał art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006 zgodnie z którym, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni, tak aby wykorzystali oni przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Jednakże w przypadku gdy kierowca wykorzystał dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie z ust. 6 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę tego kierowcy w taki sposób, by mógł on wrócić przed rozpoczęciem regularnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata. Przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację w swoim lokalu oraz przedstawiają na żądanie organów kontrolnych. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.7a załącznika nr 3 do u.t.d., który nieudokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - za każdego kierowcę, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 zł. Organ odwoławczy zważył, że ponowna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności danych cyfrowych z karty kierowcy: I. D. wykazała, że kierowca ten w okresie od dnia [...].11.2023 r. do dnia [...].12.2023 r. nie odebrał na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. V. K. wykazała, że kierowca ten w okresie od dnia [...].08.2023 r. do dnia [...].10.2023 r. (organ I instancji błędnie wskazał dzień [...].12.2023 r. - nie ma to wpływu na stwierdzone naruszenie) nie odebrał na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. R. K. wykazała, że kierowca ten w okresie od dnia [...].08.2023 r. do dnia [...].09.2023 r. oraz w okresie od dnia [...].11.2023 r. do dnia [...].12.2023 r. nie odebrał na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku, H. M. wykazała, że kierowca ten w okresie od dnia [...].07.2023 r. do dnia [...].09.2023 r. (organ I instancji błędnie wskazał dzień [...].09.2023 r. - nie ma to wpływu na stwierdzone naruszenie) oraz w okresie od dnia [...].09.2023 r. (organ instancji błędnie wskazał dzień [...].11.2023 r. - nie ma to wpływu na stwierdzone naruszenie) do dnia [...].12.2023 r. nie odebrał na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. A. Y. wykazała, że kierowca ten w okresie od dnia [...].09.2023 r. do [...] grudnia 2023 r. nie odebrał na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Odnośnie wszystkich w/w kierowców organ podał, że w trakcie kontroli przedsiębiorca nie mógł zatem także okazać dokumentów potwierdzających spełnienie w stosunku do tego kierowcy obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Doszło zatem do nieudokumentowania, nieprzechowywania w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazania do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, odnośnie 5 kierowców. Kara pieniężna wyniosła 750 zł. - z lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl art. 4 lik. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 15 marca 2006 r., "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 15 marca 2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony nie dłużej niż do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 złotych oraz o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawarty na karcie kierowcy: - V. K. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...] czerwca 2023 r. o godzinie 01:07, a zakończył w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 14:54. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna - 150 zł, - H. M. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...] września 2023 r. o godzinie 05:42, a zakończył w dniu [...].09.2023 r. o godzinie 19:24. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 26 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 9 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 26 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna - 200 zł. - z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 lr. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., które przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 200 złotych oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawarty na karcie kierowcy: I. D. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu . [...].07.2023 r. o godzinie 05:03, a zakończył w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 17:54. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 5 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. I. D. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 06:42, a zakończył w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 19:23. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 14 godzin i 20 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 20 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 750 zł. I. D. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...].11.2023 r. o godzinie 06:36, a zakończył w dniu [...].11.2023 r. o godzinie 20:33. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 18 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 18 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie Wynosi 100 zł. V. K. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub ą okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 00:08, a zakończył w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 15:46. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 39 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 39 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. H. M. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku łub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...] listopada 2023 r. o godzinie 04:12, a zakończył w dniu [...].11.2023 r. o godzinie 16:00. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 3 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 03:06, a zakończył w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 18:43. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 20 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 20 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 06:29, a zakończył w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 20:55. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 38 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 38 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 06:51, a zakończył w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 21:24. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 8 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 8 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Kara pieniężna wyniosła 1550 zł. - lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl art. 4 lit. i rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. stanowi, że "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z definicją podaną w art. 4 lit. j cytowanego aktu, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: - automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub - ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 15 marca 2006 r., łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawarty na karcie kierowcy V. K. wykazała, iż kierowca ten w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" [...].08.2023 r. - [...].08.2023 r. ("tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek a godziną 24:00 w niedzielę) przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 10 minut. W w/w okresie kierowca prowadził pojazd przez 94 godzin i 10 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła 250 zł. - lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "odpoczynek", oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. W myśl art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. W myśl art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, w drodze odstępstwa od art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku lub skrócony tygodniowy okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi mieć do dyspozycji kabinę sypialną, koję lub kuszetkę. W odniesieniu do regularnych tygodniowych okresów odpoczynku odstępstwo to dotyczy wyłącznie podróży promem lub pociągiem, jeżeli: a) podróż jest zaplanowana na przynajmniej 8 godzin; oraz b) kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną na promie lub w pociągu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy: 1. V. K. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 06:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:34 dnia [...] czerwca 2023 r. do godziny 06:31 dnia [...].07.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. 2. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 02:58 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:06 dnia [...] lipca 2023 r. do godziny 02:58 dnia [...].07.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 8 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł 3. A. Y. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].11.2023 r. o godzinie 05:52 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:31 dnia [...] listopada 2023 r. do godziny 05:52 dnia [...].11.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 39 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. Kara pieniężna wyniosła 300 zł. - lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "odpoczynek", oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. W myśl art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. W myśl art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, w drodze odstępstwa od art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku lub skrócony tygodniowy okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi mieć do dyspozycji kabinę sypialną, koję lub kuszetkę. W odniesieniu do regularnych tygodniowych okresów odpoczynku odstępstwo to dotyczy wyłącznie podróży promem lub pociągiem, jeżeli: a) podróż jest zaplanowana na przynajmniej 8 godzin; oraz b) kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną na promie lub w pociągu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., który niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych oraz skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 200 złotych. Organ odwoławczy wskazuje, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M. R. wykazała, że kierowca ten: 1. w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 04:51 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego mógł odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 50 minut, tj. od godziny 21:01 dnia . [...].06.2023 r. do godziny 04:51 dnia [...].06.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 10 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 zł, 2. w dniu [...].07.2023r, o godzinie 03:05 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego mógł odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 40 minut, tj. od godziny 19:25 dnia [...].07.2023 r. do godziny 03:05 dnia [...].08.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 20 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 200 zł. 3. w dniu [...].09.2023r. o godzinie 05:01 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego mógł odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 29 minut, tj. od godziny 20:32 dnia [...].09.2023 r. do godziny 05:01 dnia [...].09.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 31 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. Kara pieniężna wyniosła 500 zł. - lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ ponownie przytoczył treść cyt. już art. 4 lit. f , g, art. 8 ust. 1-5 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podając, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. który skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 350 złotych oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 550 zł. Organ odwoławczy wskazuje, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy: A. D. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].10.2023 r. o godzinie 04:00 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:05 dnia [...].10.2023 r. do godziny 04:00 dnia [...].10.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł, A. D. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].12.2023 r. o godzinie 22:49 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:20 dni [...].12.2023 r. do godziny 07:55 dnia [...].12.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 25 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 550 zl. I. D. wykazała, iż w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 06:42 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:19 dnia [...].8.2023 r. do godziny 03:24 dnia [...].08.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 55 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 550 zł. V. K. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 00:08 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 22 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:46 dnia [...].08.2023 r. do godziny 00:08 dnia [...].08,2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 38 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł. R. K. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 07:11 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:35 dnia [...].06.2023 r. do godziny 07:11 dnia [...].06.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 24 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 03:06 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 23 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:43 dnia [...].06.2023 r. do godziny 03:06 dnia [...].06.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 37 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. o godzinie 01:59 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 29 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:30 dnia [...].06.2023 r. do godziny 01:59 dnia [...].06.2023r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 31 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. o godzinie 05:15 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:50 dni [...].07.2023 r. do godziny 05:15 dnia [...].07.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 35 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 150 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].08.2023 r. o godzinie 03:06 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:25 dnia [...] sierpnia 2023 r. do godziny 03:06 dnia [...].08.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 19 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 zł. Kara pieniężna wyniosła 2350 zł. - lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, że organ I instancji błędnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że kierowca: 1. I. D. w przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].08.2023 r. godz. 00:00 - [...].09.2023 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 44 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 11:30 dnia [...].09.2023 r. do godziny 07:35 dnia [...].09.2023 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 55 minut - kara pieniężna w wysokości 150 zł. W tym przypadku kierowca wykonał bowiem 2 skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza terytorium Polski o długości odpowiednio 43 godziny i 26 minut oraz 44 godziny i 5 minut, a następnie w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzystał przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa stanowiły regularne tygodniowe okresy odpoczynku. Ponadto następny okres tygodniowego odpoczynku został poprzedzony okresem odpoczynku wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okres odpoczynku. Zastosowanie w tym przypadku znajduje zatem art. 8 ust. 6 akapit rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. 2. I. D. w przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].09.2023 r. godz. 00:00 [...].09.2023 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 43 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 11:01 dnia [...].09.2023 r. do godziny 06:53 dnia [...].09.2023 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut - kara pieniężna w wysokości 150 zł. W tym przypadku kierowca wykonał bowiem 2 skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza terytorium Polski o długości odpowiednio 43 godziny i 52 minuty oraz 39 godzin i 57 minut, a następnie w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzystał przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa stanowiły regularne tygodniowe okresy odpoczynku. Ponadto następny okres tygodniowego odpoczynku został poprzedzony okresem odpoczynku wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Zastosowanie w tym przypadku znajduje zatem art. 8 ust. 6 akapit 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. 3.I. D. w przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].10.2023 r. godz. 00:00 [...].10.2023 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 43 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:06 dnia [...].10.2023 r. do godziny 06:01 dnia [...].10.2023 r. r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut - kara pieniężna w wysokości 150 zł. W tym przypadku kierowca wykonał bowiem 2 skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza terytorium Polski o długości odpowiednio 3 8 godzin i 12 minut oraz 43 godziny i 55 minut, a następnie w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzystał przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa stanowiły regularne tygodniowe okresy odpoczynku. Ponadto następny okres tygodniowego odpoczynku został poprzedzony okresem odpoczynku wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Zastosowanie w tym przypadku znajduje zatem art. 8 ust. 6 akapit 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. 4.I. D. w przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].10.2023 r. godz. 00:00 - [...].11.2023 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 43 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:29 dnia [...].11.2023 r. do godziny 07:33 dnia [...].11.2023 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut - kara pieniężna w wysokości 150 zł. W tym przypadku kierowca wykonał bowiem 2 skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza terytorium Polski o długości odpowiednio 43 godziny i 4 minuty oraz 40 godziny i 13 minut, a następnie w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzystał przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa stanowiły regularne tygodniowe okresy odpoczynku. Ponadto następny okres tygodniowego odpoczynku został poprzedzony okresem odpoczynku wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Zastosowanie w tym przypadku znajduje zatem art. 8 ust. 6 akapit 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. 5.M. R. w przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].07.2023 r. godz. 00:00 - [...].07.2023 r. godz. 23:59 odebrał jedynie 43 godzin i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:54 dnia [...].07.2023 r. do godziny 08:43 dnia [...].07.2023 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 11 minut - kara pieniężna w wysokości 150 zł. W tym przypadku kierowca odebrał bowiem znacznie dłuższy odpoczynek wynoszący 88 godzin i 49 minut (od godz. 15:54 dnia [...].06.2023 r. do godz. 08:43 dnia [...].07.2023 r. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. Organ odwoławczy uznał w tym zakresie, że organ I instancji niesłusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 750 zł. - lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "przerwa", oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. W myśl art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł oraz o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonuje karą pieniężna w wysokości 250 zł. Organ odwoławczy wskazał, że ponowna analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy: A. D. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 04:32 do godziny 09:10. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. V. K. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minuty w okresie od godziny 12:29 do godziny 17:19. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. V. K. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 35 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 5 minut w okresie od godzin 05:01 do godziny 11:07. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 250 złotych. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 03:13 do godziny 08:50. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].06.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 04:55 do godziny 11:01. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 08:56 do godziny 13:59. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty w okresie od godziny 15:17 do godziny 20:11. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 14:52 do godziny 20:50. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].07.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 18 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 48 minut w okresie od godziny 16:22 do godziny 21:24. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. M. R. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].09.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty w okresie od godziny 13:56 do godziny 19:52.Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. A. Y. wykazała, iż kierowca ten w dniu [...].10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 08:22 do godziny 14:48. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. Kara pieniężna wyniosła 1250 zł. - lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie z art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 34 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. W myśl art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Zgodnie z art. 34 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Jak stanowi art. 34 ust. 5 ww. rozporządzenia kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (...- podane symbole). W myśl art. 34 ust. 6 rozporządzenia, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.; f) symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Na początku pierwszego postoju kierowcy w tym państwie członkowskim kierowca wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał, po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Zgodnie z art. 34 ust. 7 ww. rozporządzenia, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie łub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: 1) lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5000 zł oraz 2) lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3000 złotych. Organ odwoławczy po dokonaniu ponownej analizy danych cyfrowych zważył, że organ I instancji prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że pojazdem o nr rej. [...] wykonano przejazd bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy przez 29 minut w okresie od dnia [...].06.2023 r. godz. 19:36 do dnia [...].06.2023 r. godz. 20:05 (długość - 25 km, średnia prędkość - 51,7 km/h). Niemniej jednak zauważył, że organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Z danych cyfrowych wynika bowiem bezsprzecznie, że bezpośrednio przed okresem prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy, pojazd prowadził V. K. Naruszenie to polegało zatem na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy, mającym wpływ na rejestrację danych (lp. 6.3.5 załącznika nr 2 do u.t.d.), a nie na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). W konsekwencji tego organ odwoławczy uznał, że w tym przypadku na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 3000 zł na podstawie lp. 6.3.5 załącznika nr do u.t.d., a nie kara pieniężna w wysokości 5000 zł na podstawie 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.. Kara pieniężna wyniosła 3000 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia, łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 10 150 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że z danych cyfrowych pobranych z pojazdu o nr rej. [...] wynika, że pojazdem tym został wykonany przejazd bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy o długości 29 minut, w okresie od dnia [...].06.2023 r. godz. 19:36 do dnia [...].06.2023 r. godz. 20:05 (długość - 25 km, średnia prędkość -51,7 km/h). Bezpośrednio przed tym przejazdem, kierowca V. K. wykonał natomiast dwa przejazdy odpowiednio o długości 2 godziny i 13 minut (od godz. 15:42 do godz. 17:55) i o długości 1 godzina i 33 minuty (od godz. 18.01 do godz. 19:34) rozdzielone przerwą w prowadzeniu pojazdu wynoszącą zaledwie 6 minut. Przed przejazdem bez karty kierowcy w tachografie brak jest zatem aktywności, która mogłaby wskazywać na naprawę pojazdu. Naprawa samochodu nie mogła bowiem zostać przeprowadzona w trakcie jego poruszania (jazdy), czy też przerwy wjeździe wynoszącej zaledwie 6 minut. W ocenie org odwoławczego celem wyjęcia karty w tym przypadku przez kierowcę V. K. było ukrycie jego aktywności w postaci prowadzenia pojazdu. Z danych cyfrowych wynika bowiem, że kierowca wyjął kartę gdy czas jego prowadzenia w tym dniu wynosił 9 godzin i 47 minut przy dopuszczalnej normie równej 10 godzin. Zarzuty strony w tym zakresie należy zatem uznać za całkowicie nieuzasadnione. Z tych samych względów organ odwoławczy zważył także, że faktura przesłana przez stronę w toku postępowania administracyjnego nie może świadczyć o tym, że ww. przejazd wykonywany był w ramach naprawy. Na tą okoliczność nie ma nadto potrzeby przeprowadzać zdaiem GITD dowodu z przesłuchania strony. Stan faktyczny sprawy w tym zakresie ustalono bowiem jednoznacznie na podstawie danych cyfrowych. Odnosząc się z kolei do zarzutów strony dotyczących naruszenia z lp. 1.7a załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał ponownie na treść art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006, a następnie zważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności danych cyfrowych nie wynika, żeby przedsiębiorca organizował pracę kierowców w taki sposób aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni. Wręcz przeciwnie, z danych cyfrowych wynika, że praca kierowców w przedsiębiorstwie strony organizowana była w taki sposób, że bardzo często, odpoczynki regularne odbierali oni poza granicami Polski. Nadto przedsiębiorca pomimo wyraźnego obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 8a zd. 3 rozporządzenia nr 561/2006 nie przedstawił do kontroli żadnej dokumentacji świadczącej o tym, że spełnia on ten obowiązek. Organ odwoławczy zważył nadto, że w odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które jej zdaniem uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. Z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika zaś, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d., powinien wykazać sam przedsiębiorca. objętych hipotezami art. 92b i art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając organowi: -niezastosowanie art. 3 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 w zw. z art. 3 g) Rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, co spowodowało błędne nałożenie kary pieniężnej z tytułu nierejestrowania aktywności w pojazdach, które wykonywały przejazdy wyłączone z obowiązku rejestrowania aktywności na tachografie, - naruszenie art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006 poprzez uznanie iż skarżący nie dokumentował spełnienia obowiązku zorganizowania kierowcom możliwości powrotu do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie 4 tygodni, - naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez odmowę odebrania wyjaśnień strony na okoliczność nierejestrowania na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, - niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, poprzez uznanie iż skarżący naruszył obowiązek udokumentowania organizacji pracy umożliwiającej powrót kierowcy do miejsca zamieszkania oraz uznanie wyjaśnienia strony w zakresie przyczyn prowadzenia pojazdu bez karty. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. Skarżący ponownie podniósł, iż posiada własny warsztat i wykonuje bieżące naprawy na własne potrzeby. Dokonanie większości napraw wymaga jazd próbnych, czy to w celu zdiagnozowania problemu czy też w celu kontroli poprawności wykonania naprawy. Tego typu przejazdów dokonują zatrudnieni mechanicy. Ponadto żadne przepisy nie wymagają aby przedsiębiorca prowadził rejestr takich przejazdów ani tym bardziej gromadził dowody w sprawie. W związku z powyższym strona przedstawiła fakturę na zakup części do samochodów oraz złożyła wniosek dowodowy w postaci odebrania wyjaśnień strony, który został zignorowany. Tymczasem organ oparł się jedynie na nieco dowolnej interpretacji zapisu z tachografu argumentując, że w tej konkretnej sytuacji nie mógł mieć miejsca przejazd próbny w celach naprawczych. Zdaniem skarżącego organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadę podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, także przekroczył granicę swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z art. 3 lit g rozporządzenia 561/2006 z obowiązku rejestracji na tachografie są wyłączona jazdy próbne w celach naprawczych. Żadne przepisy powszechnie obowiązujące nie nakładają na przewoźnika obowiązku dokumentowania jazd wyłączonych z użytkowania tachografów, natomiast fakt wykonywania jazdy zwolnionej z obowiązku stosowania tachografu został przez kierowcę wskazany przez uruchomienie w tachografie funkcji OUT. Organ prowadził postępowanie dowodowe w taki sposób jak gdyby istniało domniemanie prawne, że każdy przejazd wymaga rejestracji na tachografie, zaś to organ zgodnie z treścią art. 7 kpa. powinien bezspornie wykazać iż każdy przypadek przejazdu bez rejestracji na tachografie podlegał obowiązkowi rejestracji. Co do naruszenia art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006 zdaniem skarżącego GITD oparł się jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że kierowcy często odbierali regularne tygodniowe odpoczynki poza granicami Polski. Konstatacja dokonana przez organ jest nietrafiona, albowiem fakt że kierowcy odbierają odpoczynki tygodniowe, nawet regularne, poza granicami Polski nie nakłada na przewoźnika żadnych obowiązków dokumentacyjnych, taki obowiązek będzie determinowany dopiero w chwili odebrania odpoczynku tygodniowego raz na cztery tygodnie. Do zweryfikowania tego faktu wystarczy analiza danych z tachografów, z których będzie wynikało w jakich periodach kierowca przebywał w Polsce. Organy I i II instancji nie sprawdziły danych pod tym kątem. Dopiero wykazanie że kierowca przebywał poza granicami kraju dłużej niż 4 tygodnie, zobowiązywałby stronę do przedstawienia stosownej dokumentacji a tym samym organ do nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż analiza danych z tachografu nie potwierdza wersji skarżącego. Przejazd bez rejestrowania aktywności trwał 29 minut, obejmował 25 kilometrów i odbywał się ze średnią prędkością ponad 50 km/h, co nie odpowiada typowym warunkom przeprowadzenia jazdy próbnej po naprawie. Co więcej, przed tym przejazdem kierowca odbył dwa inne przejazdy, trwające łącznie ponad 3,5 godziny, rozdzielone jedynie krótką przerwą. Tak krótki postój nie pozwalał na wykonanie rzeczywistej naprawy, która wymagałaby późniejszego sprawdzenia działania pojazdu. Z danych tachografu wynika ponadto, że kierowca prowadził pojazd tego dnia przez 8 godzin i 47 minut - niemal do granicy dopuszczalnej dziennej normy czasu pracy. Kontynuowanie jazdy w trybie OUT pozwoliło zatem na zarejestrowanie pozornego końca dnia pracy, mimo faktycznego dalszego prowadzenia pojazdu. Organ podkreślił, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danym przypadku zachodzi jedna z sytuacji przewidzianych w przepisach jako wyjątek od obowiązku rejestrowania aktywności na karcie kierowcy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 co do zasady wszystkie przewozy drogowe rzeczy podlegają obowiązkowi rejestrowania aktywności za pomocą tachografu i karty kierowcy. Wyjątki od tej zasady zostały enumeratywnie określone i muszą być udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości. Samo włączenie trybu OUT w tachografie - bez wskazania i udokumentowania, ze przejazd był wyłączony z obowiązku rejestrowania aktywności - nie stanowi wystarczającego dowodu, a tym bardziej nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie. W ocenie organu strona nie udowodniła, że przejazd wykonywany był w ramach próby drogowej. Przedłożona faktura mająca dokumentować naprawę została przede wszystkim wystawiona miesiąc po przejeździe i dokumentuje tylko zakup części. Stanowi ona zatem dokument ogólny, niepozwalający na weryfikację wersji przedstawionej przez stronę. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustalenie, czy przedmiotowy przewóz drogowy rzeczywiście wykonywany był w celu dokonania naprawy pojazdu. Taki przewóz nie jest bowiem objęty zakresem art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Organ podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 372/24 "Sąd nie podziela również argumentacji strony, że organ w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Przepis ten wskazuje sytuacje, w których rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego. I tak jednym z wyjątków jest sytuacja dotycząca przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Sąd podziela stanowisko organu, że powyższy przepis dotyczy pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu drogowego. Natomiast kontrolowany pojazd był w okresie objętym kontrolą dopuszczony do ruchu i wykonywał przewozy drogowe. Zatem jazda kontrolna po wykonywanej naprawie pojazdu kolejno w dniach (...) nie można zakwalifikować, jako sytuacji opisanej w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006". Odnosząc się zaś do naruszenia lp. 1.7a zal. nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006 na przewoźniku ciąży obowiązek takiego zaplanowania pracy kierowcy, aby w każdym okresie czterech kolejnych tygodni miał on możliwość powrotu do centrum operacyjnego lub miejsca zamieszkania. Tymczasem strona nie przedstawiła żadnych dowodów z których wynikałoby, że taki powrót został zaplanowany, jak chociażby harmonogramy, dyspozycje, rozkłady tras czy innej dokumentacji wskazującej na to, że umożliwiono kierowcom odbycie odpoczynków w kraju. Kluczowe jest przy tym, czy istniała realna możliwość powrotu, a nie czy kierowcy z niej skorzystali. W sytuacji braku jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej spełnienie tego obowiązku, należy uznać, że nie został on wykonany. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argument strony, zgodnie z którym obowiązek dokumentowania organizacji pracy powstaje dopiero w razie stwierdzenia, że kierowca przebywał poza granicami kraju przez okres przekraczający cztery tygodnie. Taka interpretacja jest sprzeczna z literalnym brzmieniem art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006, który nakłada na przewoźnika obowiązek zapewnienia każdemu kierowcy możliwości powrotu w każdym czterotygodniowym okresie. Niezależnie więc od tego ile czasu kierowca spędził w danym czterotygodniowym okresie w kraju, dla oceny prawidłowości organizacji jego pracy kluczowe znaczenia ma to, czy miał realną możliwość odbycia regularnego odpoczynku tygodniowego (lub rekompensaty za skrócony odpoczynek) na terytorium Polski. Obowiązek wynikający z art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006 nie odnosi się więc do "ogólnego" rozkładu czasu pracy w danym miesiącu, lecz dotyczy konkretnego okresu odpoczynku, który przypada w ramach każdego kolejnego czterotygodniowego okresu. Zasadnicze znaczenie ma przy tym okoliczność, czy konkretny odpoczynek przypadający w danym czterotygodniowym okresie został zorganizowany w sposób umożliwiający jego odebranie w kraju siedziby pracodawcy. W sytuacji gdyby kierowca został skierowany za granicę w sposób uniemożliwiający odbiór odpoczynku w Polsce obowiązek taki nie zostałby realizowany. Brak dokumentacji potwierdzającej, że pracodawca zapewnił taką możliwość oznacza, że naruszenie miało charakter obiektywny i nie zostało skutecznie zakwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz.1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie decyzja [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] uchylająca decyzję [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o nałożeniu na S.B. kary pieniężnej w wysokości 12.900 zł i nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 150 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej za naruszenia w transporcie drogowym stwierdzone w wyniku przeprowadzonej u skarżącego przedsiębiorcy (prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego) kontroli, dotyczącej m.in. przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Organ stwierdził szereg wskazanych w zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów u.t.d., związanych z wykonywaniem przewozów drogowych szczegółowo opisanych w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji. Kontrola rozpoczęta została [...] kwietnia 2024 r. i zakończona [...] maja 2024 r., a obejmowała okres od [...] kwietnia 2023 r. do [...] kwietnia 2024r., w tym odnośnie czasu pracy kierowców za okres od [...] czerwca 2023 r. do [...] grudnia 2023r. (treść protokołu z kontroli k. 54-60 akt administracyjnych). Z kontroli tej sporządzony został protokół z dnia [...] maja 2024 r., w którym w zał. Nr 1 wskazano na dostrzeżone naruszenia. Dodać jedynie należy, iż skarżący nie złożył do protokołu uwag. Jedynie w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. złożył do organu pismo z wyjaśnieniami, gdzie odnośnie jazdy bez karty kierowcy w dniu [...] czerwca 2023 r. podał, że była to jazda próbna w związku z naprawą, którą wykonywał, a potwierdzić ma to załączona do pisma faktura z dnia [...] lipca 2023 r. na zakup części do samochodu. Natomiast co do nieudokumentowania odebrania przez kierowców regularnych odpoczynków tygodniowych poza kabiną, zdaniem strony organ dokonał błędnej interpretacji, gdyż obowiązek udokumentowania dotyczy jedynie umożliwienia kierowcom powrotu do kraju. Do zastrzeżeń tych organ I instancji odniósł się w istocie w treści decyzji z dnia [...] lica 2024 r. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przeprowadzona przez organ kontrola dokonana została z zachowaniem wymogów określonych przepisami u.t.d., a sporządzony z niej protokół nie budzi zastrzeżeń Sądu. Skarżący został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli, stosownie do przepisu art. 48 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Podkreślenia także wymaga, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Konsekwencją stwierdzonych w w/w trybie przez organy naruszeń było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., który przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Przy czym w myśl art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (w przypadku skarżącej było to 10 kierowców – protokół z kontroli). Kary za poszczególne naruszenia określone zostały w załączniku nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny, zaś organy Inspekcji Transportu Drogowego są związane tymi regulacjami i nie mają możliwości miarkowania tych kar, czy też stosowania jakichkolwiek tolerancji. Wskazać należy, iż stanowiący podstawę wymierzenia stronie kary pieniężnej art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. m.in. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla ustalenia tejże odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a jej istotą jest wyegzekwowanie respektowania nakazów i zakazów dotyczących przewozów drogowych (por. m.in. wyroki NSA z 28 czerwca 2022 r., II GSK 1703/18 oraz z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę uznaną przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi zawsze to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (wyrok NSA z 24 czerwca 2022 r., II GSK 219/19). Ustawodawca umożliwił wprawdzie obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozp. (WE) nr 561/2006, b) rozp. (UE) nr 165/2014, c) umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 (ust. 2). Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 (ust. 1a). W tym zakresie zdaniem Sądu GITD w objętej skargą decyzji słusznie ocenił – uzupełniając w tym zakresie prawidłowo stanowisko organu I instancji - że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania cytowanych powyżej przepisów odnoszących się do wyłączenia odpowiedzialności, zwłaszcza że okoliczności objęte ich hipotezą powinna udowodnić strona, gdyż to ona wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów. Nie budzi wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Nie wykazał też okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Powyższych ustaleń i argumentów wskazanych przez organ, strona skarżąca nie zakwestionowała w skardze. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd zauważa na wstępie, iż treść będącej przedmiotem rozpoznania skargi wskazuje, iż skarżący zaskarżył w całości decyzję organu II instancji (którą nałożona została kara pieniężna o 2.750 zł niższa niż kara nałożona uprzednio przez organ I instancji), jednocześnie jednak zakwestionował nałożenie kary jedynie co do wybranych naruszeń, w pozostałej części nie kwestionując zaskarżonej decyzji i nałożonych kar za poszczególne naruszenia. Skarżący nie zgłosił zastrzeżeń co do wymienionych w decyzji naruszeń z l.p. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11. Elementy zaskarżonej decyzji, których skarżący nie kwestionował, nie budzą zastrzeżeń Sądu co do prawidłowości ustaleń faktycznych, stwierdzonych naruszeń, zastosowanych przepisów prawa i ustalonej za nie wysokości kary pieniężnej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela ustalenia i stanowisko skarżonego organu, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższego za zbędne uznać należało ponowne ich przytaczanie, gdyż stanowiłoby to powielenie treści opisanej już powyżej na str. 3-25 uzasadnienia niniejszego wyroku. W tych okolicznościach Sąd za uzasadnione uznał dokonanie w dalszej części uzasadnienia wyroku szczegółowego odniesienia się do elementów decyzji, co do których skarżącego wprost podniósł zastrzeżenia i uwagi. Skarżący zakwestionował w skardze nałożenie kary pieniężnej za naruszenie z lp. 1.7a oraz lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. Skarżący zarzuty odnośnie kary pieniężnej nałożonej w w/w zakresie podniósł najpierw w odwołaniu, a następnie powielił je w skardze. Sankcja określona w lp. 1.7a dotyczy nieudokumentowania, nieprzechowywania w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazania do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - za każdego kierowcę. Przepis art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006 określa, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni, tak aby wykorzystali oni przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Jednakże w przypadku gdy kierowca wykorzystał dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie z ust. 6 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę tego kierowcy w taki sposób, by mógł on wrócić przed rozpoczęciem regularnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata. Przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację w swoim lokalu oraz przedstawiają na żądanie organów kontrolnych. Organ na podstawie przeprowadzonej u skarżącego kontroli stwierdził, iż doszło do naruszenia w opisanym powyżej zakresie, odwołując się w tym zakresie szczegółowo do danych cyfrowych z karty kierowcy: I. D., V. K., R. K., H. M., A. Y., podając dokładnie odnośnie każdego z kierowców w jakim okresie nie został odebrany na terytorium Polski regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. W tym względzie organ stwierdził, iż przedsiębiorca nie mógł w trakcie kontroli okazać dokumentów potwierdzających spełnienie w stosunku do tego kierowcy obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co oznaczało w konsekwencji nieudokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, odnośnie 5 kierowców, za co została nałożona kara pieniężna w wysokości 750 zł. Zdaniem skarżącego organ błędnie interpretuje przepis art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006, gdyż według niego fakt, że kierowcy odbierają odpoczynki tygodniowe, nawet regularne, poza granicami Polski, nie nakłada na przewoźnika żadnych obowiązków dokumentacyjnych. Obowiązek taki powstaje dopiero w chwili odebrania odpoczynku tygodniowego raz na cztery tygodnie, zatem dopiero wykazanie, że kierowca przebywał poza granicami kraju dłużej niż 4 tygodnie zobowiązuje do przedstawienia stosownej dokumentacji. Przepis art. 8 ust. 8 a rozporządzenia nr 561/2006 obowiązuje od 20 sierpnia 2020 r., a jego celem jest zapewnienie aby prac kierowców była organizowana w taki sposób żeby kierowca raz na 4 tygodnie wrócił do centrum operacyjnego znajdującego się w kraju siedziby przewoźnika, na odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, a na potrzeby kontroli należy sporządzić odpowiednią dokumentację, aby udowodnić, że obowiązek ten został spełniony. Dodać należy, że w motywie 14 – wprowadzającego art. 8 ust. 8a do rozporządzenia nr 561/2006 - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L z 2020 r. nr 249, str. 1) wyjaśniono, że: "Konieczne jest też zapewnienie, by przedsiębiorstwa transportowe organizowały pracę kierowców w taki sposób, aby okresy spędzane poza domem nie były zbyt długie oraz aby kierowcy mogli korzystać z długich okresów odpoczynku wykorzystywanych jako rekompensata za skrócone tygodniowe okresy odpoczynku. Organizacja powrotu powinna pozwolić na dojazd do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa transportowego w państwie członkowskim jego siedziby lub miejsca zamieszkania kierowcy, a kierowcy powinni mieć swobodę wyboru, gdzie spędzą okres odpoczynku. Aby wykazać, że przedsiębiorstwo transportowe wypełnia swoje obowiązki w zakresie organizacji regularnych powrotów, powinno ono być w stanie wykorzystywać zapisy tachografu, plany pracy kierowców lub inne dokumenty. Takie dowody powinny być dostępne w lokalu przedsiębiorstwa transportowego i okazywane na żądanie organom kontroli." Pracodawca musi zatem zorganizować możliwość powrotu kierowcy w celu skorzystania z niezbędnych okresów odpoczynku. Jest to obowiązek o charakterze organizacyjnym, połączony z obowiązkiem prowadzenia odpowiedniej ewidencji lub dokumentacji na potrzeby kontroli przez właściwe organy. Brak tego rodzaju dokumentacji oznacza naruszenie art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006 i w konsekwencji stanowi naruszenie wyszczególnione pod lp. 1.7a załącznika nr 3 do u.t.d. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2024 r., III SA/Gd 121/24, WSA w Gliwicach z 21 listopada 024 r., III SA/Gl 482/24). Podkreślić należy, iż to na przedsiębiorcy transportowym spoczywa obowiązek dokumentowania i przechowywania w lokalu przedsiębiorstwa dokumentacji dotyczącej spełnienia obowiązku organizacji pracy kierowców w taki sposób, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy i w którym rozpoczyna się tygodniowy okres odpoczynku kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni, tak aby kierowcy wykorzystali przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Obowiązek wynikający z art. 8 ust. 8a rozporządzenia 561/2006 nie odnosi się więc do "ogólnego" rozkładu czasu pracy w danym miesiącu, lecz dotyczy konkretnego okresu odpoczynku, który przypada w ramach każdego kolejnego czterotygodniowego okresu. Zasadnicze znaczenie ma przy tym okoliczność, czy konkretny odpoczynek przypadający w danym czterotygodniowym okresie został zorganizowany w sposób umożliwiający jego odebranie w kraju siedziby pracodawcy. Analiza akt administracyjnych sprawy, w tym przede wszystkim wykresów tygodniowych poszczególnych kierowców, w ocenie Sądu potwierdza prawidłowość oceny ustalonego w sprawie staniu faktycznego i zastosowania przepisów prawa przez skarżony organ. Organ przy tym bardzo szczegółowo opisał naruszenia co do poszczególnych kierowców. Naruszenie polega na braku przedstawienia, zgromadzenia czy okazania dokumentacji, która potwierdzałaby, że konkretny odpoczynek przypadający w danym czterotygodniowym okresie został zorganizowany w sposób umożliwiający kierowcy odebranie w kraju siedziby pracodawcy. W przedmiotowej sprawie wykresy tygodniowe poszczególnych kierowców, załączone do akt administracyjnych, potwierdzają brak odebrania przez wskazanych przez organ kierowców na terytorium Polski regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin w okresie czterotygodniowym (na wykresach zaznaczane są symbole poszczególnych państw, a ich analiza potwierdza ustalenia organu). Z powyższych względów Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi w w/w zakresie. Dodać przy tym należy, iż w istocie skarżący podnosząc opisany zarzut nie sprecyzował dokładnie do jakiego kierowcy, do jakiego okresu czasu, to odnosi, nie odwołując się do zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego. Za nieuzasadniony uznał Sąd także zarzut skargi dotyczący niezastosowania art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 165/2014 w zw. z art. 3 g rozporządzenia 561/2006, który odnosi do stwierdzonego prze organ naruszenia zakwalifikowanego pod lp. 6.2.1. Dodać należy jedynie, iż w tym zakresie organ II instancji dokonał zmiany kwalifikacji naruszenia pochodzącego z dnia [...] czerwca 2023 r.,a polegającego na wykonaniu przejazdu pojazdem nr rej. [...]bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy przez 29 minut (25 km, z prędkością 51,7 km/h): z lp. 6.2.1 (niewłaściwa obsługa lub odłącznie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi) na 6.3.5 (niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych), co skutkowało obniżeniem kary pieniężnej z 5000 zł na 3000 zł. Skarżący w odwołaniu i skardze podniósł, iż sporny przejazd był przejazdem próbnym związanym z naprawą pojazdu, które to naprawy skarżący wykonuje we własnym zakresie, dysponując swoim warsztatem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 co do zasady wszystkie przewozy drogowe rzeczy podlegają obowiązkowi rejestrowania aktywności za pomocą tachografu i karty kierowcy. Wyjątki od tej zasady zostały enumeratywnie określone w art. 3. Według art. 3 lit. g rozporządzenia unijnego 561/2006 rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Powyższe w ocenie Sądu musi się jednak wiązać z udokumentowaniem powyższej okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości, a ciężar dowodu winien ciążyć na podmiocie, który na okoliczność taką się powołuje, gdyż w przeciwnym razie prowadziłoby to do nieuprawnionego obchodzenia prawa. Analiza danych zawartych w aktach administracyjnych sprawy i okoliczności związane ze spornym przejazdem wykonanym [...] czerwca 2023 r., w ocenie Sądu przemawiają za prawidłowością oceny i kwalifikacji prawnej zastosowanej przez organ odwoławczy. Organ słusznie zwrócił uwagę, iż w dniu [...] czerwca 2023 r. był wykonywany przejazd i karta kierowcy V. K. była umieszczona do godz. 19.34 a następnie – co potwierdzają wydruki zapisów tachografu – karta kierowcy została wyjęta i od 19.36 miał miejsce przejazd bez karty kierowcy przez kolejne 29 min., na trasie 25 km z prędkością 51,7 km/h. Należy po pierwsze uwzględnić, że przejazd bez karty nastąpił bezpośrednio po wyjęciu karty przez kierowcę, który bezpośrednio przed tym wykonywał przejazd, do tego miało to miejsce w godzinach wiecznych, co nie przemawia za przyjęciem opisanego przez skarżącego charakteru przejazdu jako związanego z naprawą. Niewątpliwie stanowiska skarżącego nie potwierdza załączona do akt sprawy faktura za części, która pochodzi z dnia [...] lipca 2023 r., a zatem prawie miesiąc po dacie spornego przejazdu. Przy czym Sąd zwrócił uwagę, iż z wydruku na k. 47 akt administracyjnych wynika, iż w/w pojazdem kierowca V. K. wykonywał przejazd od [...] czerwca do [...] lipca 2023 r., co także pozostawałoby w sprzeczności z twierdzeniami skrzącego odnośnie charakteru przejazdu w dniu [...] czerwca 2023 r. po godz. 19.36. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący podnosząc opisane stanowisko w istocie, poza załączeniem w/w faktury nie przedłożył żadnych dowodów, które choćby uprawdopodobniały jego twierdzenia, a jedynie zawnioskował o dopuszczeniu dowodu z przesłuchania go. W opisanych jednak okolicznościach zdaniem Sądu organ był uprawniony odstąpić od przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, skoro analiza danych załączona do akt administracyjnych sprawy i okoliczności sprawy nie wskazywały na wątpliwości co do oceny wystąpienia w/w naruszenia. Samo włączenie trybu OUT w tachografie, na które wskazał skarżący, a które pojawia się na wydrukach w wielu miejscach - bez wskazania i udokumentowania, że przejazd był wyłączony z obowiązku rejestrowania aktywności - nie stanowi wystarczającego dowodu, a tym bardziej nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie. W ocenie Sądu strona nie udowodniła, że przejazd wykonywany był w ramach próby drogowej (w związku z naprawą). Sąd dodatkowo wskazuje, iż w aktach administracyjnych k. 15 znajduje się oświadczenie skarżącego z [...] kwietnia 2024 r., w którym podał, iż nie wykonywano przewozów wyłączonych z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 i nr 165/2014, co także potwierdza brak podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego. W pozostałym zakresie Sąd uznał, iż organ także prawidłowo dokonał ustalenia stanu faktycznego, zastosowała w sposób właściwy przepisy prawa materialnego, wydając decyzję bardzo szczeblowo uzasadnił swoje stanowisko z odwołaniem do treści przepisów prawa i materiału dowodowego w sprawie. Brak także podstaw do stwierdzenia aby organ dopuścił się naruszenia art. 7, 10, 77 i 80 k.p.a., gdyż materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony i oceniona, a strona na każdym etapie postępowania miało praco do czynnego udziału w sprawie. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania a także przeanalizował kwestię zastosowania przepisów u.t.d. dotyczących odstąpienia od wszczęcia postepowania oraz odstąpienia od nałożenia kary. Należy przy tym zaznaczyć ,iż organ II instancji dokonał bardzo wnikliwej analizy sprawy, która doprowadziła do zmiany decyzji organu I instancji zmieszenia kary o 2750 zł, w związku ze zmianą kwalifikacji prawnej jednego z naruszeń (w sposób uzasadniony) i stwierdzając brak dopuszczenia się drugiego z naruszeń (co do 3 przypadków). Organ odwoławczy trafnie też wykazał, że brak było w sprawie przesłanek do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za ujawnione naruszenia, a w konsekwencji zastosowania przepisów art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. Art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia przepisów regulujących transport drogowy, które nie zostało przez skarżącego obalone. Skarżący nie wykazała żadnych nadzwyczajnych (egzoneracyjnych) okoliczności, które usprawiedliwiałyby stwierdzone naruszenia. Nie wykazał także aby stosował skuteczny mechanizm stałej kontroli pracowników i w sposób kategoryczny oraz konsekwentny egzekwuje przestrzeganie norm czasu pracy kierowców. Sąd ponadto nie dostrzegł w toku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, aby organ w innym niż opisany powyżej zakresie, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.