II SA/Go 428/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 roku, którą to decyzją na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U z 2013r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M.M., od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2014 roku w przedmiocie skierowania M.M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami kategorii A, B w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U z 2012 poz. 1137 ze zm.) utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 31 października 2014 roku wpłynął do Starostwa Powiatu wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji noszący datę [...] października 2014 rok o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, w którym wskazano, że M.M. w okresie jednego roku (tj. od [...] października 2013 r. do [...] października 2014 roku otrzymał łącznie 26 punktów karnych za wielokrotne naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 roku Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania M.M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, a pismem noszącym datę 19 listopad 2014 roku zawiadomił stronę w oparciu o art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego o zakończeniu postępowania dowodowego i przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu, możliwości składania wniosków dowodowych i przedstawiania nowych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zapoznania się z aktami spraw, wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz zgłoszenia żądań w terminie 7 dni. Pismem noszącym datę [...] listopada 2014 roku strona zakwestionowała zgodność z Konstytucją RP § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 20012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012r., poz. 488) i wnosiła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpatrzenia skargi Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności w/w przepisu z Konstytucją. W piśmie tym wskazano, że Rzecznik Praw Obywatelskich powziąwszy wątpliwości co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z Konstytucją zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o rozważenie możliwości uchylenia w/w przepisu. Przepis ten stanowi, że odbycie szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ustawy o ruchu drogowym wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających tymczasowemu wpisowi przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punktu. Z delegacji ustawowej zawarte w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika upoważnienie dla Ministra tylko do ustalenia w akcie wykonawczym konkretnej liczby punktów, która zostaje odjęta na skutek szkolenia. Nie uprawnia natomiast do określenia w rozporządzeniu okoliczności, w jakich odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Nadto strona zawnioskowała o zwrócenie się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o potwierdzenie informacji, że M.M. odbył szkolenie zmniejszające o sześć liczbę punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 roku Starosta odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, a postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Pismem noszącym datę [...] grudnia 2014 roku Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na pismo Starosty z dnia [...] lutego 2014 roku poinformował, że M.M. w okresie od [...] października 2013 roku do [...] października 2014 roku dopuścił się czterech wykroczeń drogowych, za które otrzymał łącznie 26 punktów karnych W dniu [...] października 2015 roku odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, jednak szkolenie to odbył już po dopuszczeniu się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 roku po uprzednim ponownym zawiadomieniu pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego, poinformowaniu o uprawnieniach przysługujących w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., powołując się na art. 114 ust.. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym skierowano M.M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania i zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że ponad wszelką wątpliwość M.M. w okresie od [...] października 2013 roku do [...] października 2014 roku otrzymał łącznie 26 punkty karne za wielokrotne naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego nie miało wpływu na zmniejszenie liczby punktów karnych, albowiem odbył je już po popełnieniu wykroczeń drogowych, za które suma uzyskanych punktów karnych przekroczyła 24 punkty karne, tym samym nie było podstaw do zmniejszenia naliczonych punktów karnych z uwagi na § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 20012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.M. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 ust. 2, art. 79, art. 80 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 8 oraz art. 97 § 1 pkt 4 a nadto art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła że do czasu zajęcia przez Ministra Spraw Wewnętrznych stanowiska co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 20012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz rozpoznania skargi Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego na niezgodność w/w przepisu z Konstytucją RP decyzja jest wadliwa z uwagi na spełnienie przesłanek dotyczących zawieszenia postępowania. Jest to bowiem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ewentualne uchylenie w/w przepisu przez Ministra Spraw Wewnętrznych lub stwierdzenie jego niezgodności z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny będzie czynić postępowanie bezprzedmiotowy,. Nadto podniesiono, że zaskarżona decyzja nie odpowiada standardom wyrażonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. co również skutkuje jej nieważnością. Decyzją z dnia [...] maja 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, zgodnie z którym skarżący w okresie od [...] października 2013 roku do [...] października 2014 roku za wielokrotne naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego otrzymał łącznie 26 punktów karnych, a szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego odbył w już po popełnieniu naruszeń za które suma punktów karnych przekroczyła 24. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji mając na uwadze treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit, b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest decyzją związaną. W konsekwencji z chwilą przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów i zasad ruchu drogowego i złożenia przez właściwego komendanta wojewódzkiego policji wniosku o skierowanie kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami Starosta obowiązany jest do wydania takiej decyzji, która nie ma charakteru uznaniowego. Nadto organ II instancji wskazał, że ewentualne prace Ministra Spraw Wewnętrznych na zmianą § 8 ust. 6 rozporządzenia, czy też zamiar Rzecznika Praw Obywatelskich wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego zapytania w przedmiocie zgodności w/w przepisu z Konstytucją nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniającego zawieszenie postępowania. Organ nie stwierdził również podstaw do przyjęcia naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. Składając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 roku strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty. Zaskarżonej decyzji zarzucono; - naruszenie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 20012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, - naruszenie art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez zastosowanie § 8 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia, który jest niezgodny z w/w przepisem ustawy (delegacją ustawową), - naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie wobec skarżącego tj. nie zmniejszenie liczby punktów skarżącemu pomimo odbycia przez niego szkolenia uprawniającego do zmniejszenia liczby tych punktów, - naruszenie art. 114 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez bezpodstawne skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo braku podstaw do takiego skierowania, - naruszenie art. 6 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej również jako p.p.s.a. – uchyla go lub stwierdza jego nieważność, albo stwierdza wydanie go z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W świetle powyższych kryteriów uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), dalej określanej jako P.r.d. Przepis ten stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten należy odczytywać i interpretować w powiązaniu z art. 130 ust. 1 P.r.d., który wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja, oraz że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z zestawienia powyższych norm prawnych wynika jednoznacznie, że odróżnić należy dwa tryby postępowania. Czym innym jest prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywanie w niej odpowiednich wpisów, a czym innym jest postępowanie w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Są to dwa różne postępowania administracyjne, należące do dwóch różnych organów administracji publicznej. Ewidencję kierowców, o której mowa w art. 130 ust. 1 P.r.d. prowadzi komendant wojewódzki Policji i tylko ten organ zobowiązany jest do czuwania nad prawidłowością dokonywanych w niej wpisów oraz władny jest do ewentualnej ich zmiany. Starosta natomiast wydając decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji, związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w tym sensie, że nie posiada kompetencji do zmiany liczby punktów przypisanych temu kierowcy i wskazanych we wniosku tego komenda. Taki sposób rozumienia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1 ustawy P.r.d. oraz ich wzajemnej relacji przedstawiono w sposób klarowny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kwestia ta była już wielokrotnie wyjaśniana w judykaturze. Zagadnienie to jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 855/12 (LEX 1363638), które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. NSA stwierdził między innymi, że: "Ani Starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznej ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości tych wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność" (podobnie: wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. sygn. I OSK 2187/11, LEX nr 1339609). Decyzja wydana przez Starostę w oparciu o art. 114 ust. 1 b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest zatem jak już wskazano decyzją związaną. W razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji – właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji. Organ ten nie jest jednak uprawniony do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów karnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 roku sygn. akt I OSK 1808/13, Lex 1665690). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w okresie od [...] października 2013 roku do [...] października 2014 roku skarżącemu naliczono 26 punktów karnych za naruszenie przepisów i zasad za popełnione wykroczenia drogowe z tytułu naruszenia przepisów i zasad prawa ruchu drogowego oraz, że Komendant Wojewódzki Policji złożył wniosek do Starosty wniosek o skierowanie M.M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B. Tym samym organ I instancji był obowiązany wydać powyższą decyzję, bez konieczności poddawania merytorycznej kontroli ilości naliczonych skarżącemu punktów karnych. Z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 2012 roku wynika, że ewidencję kierowców do której wpisuje się kierowców, którzy kierując pojazdami silnikowymi lub motorowerem dopuścili się naruszenia przepisów ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 2 i 3 rozporządzenia). Jest urządzeniem szczególnym oddanym w całości do wyłącznej kompetencji wskazanego organu policji. Oznacza to, że to w gestii policji leży nie tylko obowiązek ewidencjonowania punktów karnych uzyskanych przez poszczególnych kierowców, lecz także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisów ostatecznych w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stanowi o tym wyraźnie § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia stwierdzający, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punktu przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, po przedstawieniu zaświadczenia wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te zatem nie mogą być dokonane przez starostę, który nie jest upoważniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów, jak również czynienia w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń i ocen dotyczących skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego policji. W razie przekroczenia 24 punktów karnych. Zarówno starosta jak i w postępowaniu odwoławczym samorządowe kolegium odwoławcze nie są władne dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez kierowcę szkolenia, o który mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dopóki takiego usunięcia określonej liczby punktów karnych nie dokona komendant wojewódzki policji, jako organ prowadzący ewidencje, dopóty starosta związany jest wskazaną przez policję liczbą punktów przypisanych kierowcy zgodnie z ewidencją. Skarżący wnosząc skargę, zarzuty skierowane przeciwko legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparł przede wszystkim na zagadnieniu braku zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 marca 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z delegacją ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 P.r.d. (a w konsekwencji z art. 92 ust. 1 Konstytucją RP). W myśl bowiem przywołanego § 8 ust. 6 odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punków otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Przeważająca część argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi stanowi omówienie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt II SA/GI 26/ 12 z dnia 14 marca 2012 r. oraz II SA/Gl 58/12 z dnia 16 kwietnia 2012 r., ze wskazaniem na zdanie odrębne wyrażone w tym wyroku). Skład rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela jednak stanowiska przedstawionego we wskazanych orzeczeniach oraz w skardze. Kluczową rolę należy bowiem przypisać przywołanemu postanowieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tej samej ustawy. Dokonując wykładni tego przepisu należy – zdaniem Sądu – zwrócić uwagę co najmniej na dwie kwestie. Po pierwsze, na jego jednoznaczne i kategoryczne sformułowanie, zwłaszcza na użycie bezwarunkowego określenia "podlega", co nie pozwala na żadne wątpliwości, co do obligatoryjnego charakteru powinności poddania się sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, któremu przypisano skutecznie ponad 24 punkty karne z tytułu naruszania zasad obowiązujących w ruchu drogowym. Po drugie, analizowany przepis odsyła wyłącznie do normy art. 130 ust. 1 P.r.d., a nie do całego art. 130 (jego pozostałych ustępów). Obie poczynione uwagi uzasadniają stwierdzenie, że z chwilą przypisania 25 (lub większej liczby) punktów, starosta jest zobowiązany skierować takiego kierowcę na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Kierowca nie może już wtedy skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Udział w szkoleniu nie może bowiem stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tam sankcji. Odmienna interpretacja czyniłaby zresztą normę ostatnio wymienionego przepisu bezprzedmiotową skoro po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych każdy kierowca miałby możliwość skorzystania z samego tylko szkolenia, do którego ustawodawca nawiązał w art. 130 ust. 3 p.r.d., eliminując w ten sposób dopuszczalność skutecznego uruchomienia bez wątpienia bardziej dolegliwej dla niego konsekwencji, w postaci konieczności obligatoryjnego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Wskazać nadto należy, że przepis art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawiera upoważnienie dla ministra do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie wskazać należy, że w przepisie zostały określone kryteria jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego. Wykonanie powyższej delegacji stanowiło obowiązujące w dacie wydania decyzji w tej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 2012 roku. Z przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy P.r.d., za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką liczbę punktów, która po ich stronie nie rodzi konsekwencji w postaci skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaję bez wpływu na liczbę punktów uzyskanych punktów. Powołany zatem przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia spełnia zatem cel ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, iż właściwe odczytanie treści przedstawionych regulacji ustawowych przy zachowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b i art. 130 ust. 2 i 3 ustawy, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Przedstawiony kierunek wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" P.r.d., także w kontekście systemowej metody interpretacyjnej (a więc wzajemnego powiązania tego przepisu z wszystkimi postanowieniami art. 130 tej samej ustawy), nie jest odosobniony. Pogląd taki został wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 roku w sprawie I OSK 304/14, w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2010 r. (II SA/Ke 691/10) i z dnia 1 czerwca 2011 r. (II SA/Ke 291/11) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r. (III SA/Wr 498/11) – dostępne na stronie internetowej: "nsa.gov.pl." Z dobrodziejstwa przewidzianego w treści art. 130 ust. 3 p.r.d. mogą korzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia opisanego w ust. 3 tego artykułu, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (mniej niż 24 punkty). Zarzut podnoszony przez skarżącego dotyczący bezpodstawnego stosowania przez organy administracji art. 130 ust. 3 p.r.d. w związku z § 8 ust. 4 rozporządzenia nie zasługuje na akceptację. W konsekwencji przyjęcia niniejszej wykładni przepisów art. 130 ustawy oraz § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia powoduje, że za bezzasadne należy uznać zarzuty zawarte w skardze dotyczące bezpodstawnego naruszenia art. 130 ust. 3 ustawy poprzez jego niezastosowanie wobec skarżącego tj. niezmniejszenia liczby punktów karnych skarżącemu mimo odbycia szkolenia uprawniającego do zmniejszenia liczby tych punktów i w konsekwencji art. 114 ustawy poprzez skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pomimo braku podstaw do takiego skierowania. Sąd z uwagi na przestawione powyżej stanowisko odnośnie wykładni przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej dotyczącego przedstawienia przez Sąd, w oparciu o art. 193 Konstytucji RP Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za pozbawiona podstaw prawnych w oparciu o art. 151 p.p.s.a skargę oddalono w całości. Oddalenie skargi skutkuje stwierdzeniem braku podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sadowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nie zostały spełnione bowiem przesłanki określone w art. 200 i art. 201 p.p.s.a.