II SA/Go 443/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 września 2021 r., sygn. akt II SA/Go 443/21 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. E.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu przy lokalu mieszkalnym w [...]. Wyrokiem z dnia 16 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił ww. skargę. Z kolei w dniu 28 stycznia 2022 r. skarżąca otrzymała opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzoną przez pełnomocnika z urzędu. W ustawowym terminie strona skarżąca wniosła od opisanego wyżej wyroku sporządzoną osobiście skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Wniesienie skargi kasacyjnej wywołuje skutek w postaci wszczęcia sądowoadministracyjnego postępowania drugoinstancyjnego dopiero w sytuacji, gdy spełnione są następujące warunków: 1) skarga wniesiona została w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), 2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 p.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 p.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jako środek odwoławczy od orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny podlega więc w pierwszej kolejności zbadaniu pod względem spełnienia w/w wymogów. Dopiero w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie, iż skarga kasacyjna nie zawiera braków formalnych albo braki te zostały w terminie uzupełnione, skarga kasacyjna zostaje przekazana przez wojewódzki sąd administracyjny wraz aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu celem rozpoznania pod względem merytorycznym. Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jako kwalifikowane pismo procesowe winna spełniać ogólne wymagania przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym, a dodatkowo zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Dodatkowym wymogiem odnoszącym się do skargi kasacyjnej jest przewidziany przepisem art. 175 § 1 p.p.s.a. obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, określany przymusem adwokacko-radcowskim. Skarga kasacyjna nie spełniająca wszystkich w/w wymogów albo której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Podkreślić należy jednak, iż uzupełnieniu na podstawie wezwania przewodniczącego podlegają wyłącznie braki odnoszące się do ogólnych wymogów pisma w postępowaniu sądowym, czyli określone w treści art. 46 i 47 p.p.s.a. Natomiast pozostałe braki jako niepodlegające uzupełnieniu skutkują niedopuszczalnością skargi kasacyjnej, a w konsekwencji jej odrzuceniem. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez E.K. podlega odrzuceniu, gdyż zawiera wadę powodującą jej niedopuszczalność. Uchybienie to polega na niesporządzeniu skargi kasacyjnej przez pełnomocnika profesjonalnego - adwokata lub radcę prawnego, a przez samego skarżącego. Konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej dotkniętej tego rodzaju wadą potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 4 stycznia 2012 r., I OZ 1088/11 oraz postanowieniu NSA z 5 kwietnia 2006 r., II OZ 349/06). Z tych względów, na podstawie przepisu art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.