II SA/Go 448/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte wskutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu E Spółka Jawna, pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze wspólną halą garażową w części podziemnej na osiedlu V (kontynuacja II etapu) wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr ewidencyjny gruntu [...]. Skargę na decyzję Wojewody złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wspólnota Mieszkaniowa [...], wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Strona skarżąca wskazała, że wykonalność decyzji oznacza możliwość realizacji inwestycji, co w przypadku uchylenia kwestionowanych w skardze decyzji może skutkować tym, iż inwestycja zostanie zrealizowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest decyzją umarzającą postępowanie odwoławcze, wydaną w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Decyzja ta z uwagi na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a dotyczy wyłącznie kwestii procesowej. Decyzja ta nie rodzi żadnych praw, nie wiąże się również dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 706/13; postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 713/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści skargi wynika, że strona skarżąca wnosi również o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Przedsiębiorstwu E Spółka Jawna, pozwolenia na realizację wskazanej inwestycji. Wniosek w tym zakresie również nie zasługiwał na uwzględnienie. Z treści przywołanego na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody i trudnych do odwrócenia skutków uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez w/w przepis uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, czy też decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę miały wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji dokonanych ustaleń, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.