II SA/Go 454/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] w [...]. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej – Wyższej Szkoły [...] w [...]. kwotę 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez Wyższą Szkołę [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., którą na podstawie art. 15gg ust. 27 w zw. z art. 15gg ust. 3, 23, 23c oraz 23d ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) oraz art. 3 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (t.j. Dz.U z 2019 r., poz. 669) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako k.p.a.) utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia przypadającej do zwrotu kwoty [...] zł [...] gr, stanowiącej część dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] r. Wyższa Szkoła [...] złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia [...]. Strona wniosła o przyznanie środków w łącznej wysokości [...] zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia dla [...] pracowników w kwocie [...] zł oraz pokrywały składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...] zł. Wypłata środków nastąpiła w dniu [...] r. i obejmowała miesiące [...], [...] i [...] [...] r.. Podstawę przyznania powyższego świadczenia skarżącemu stanowił przepis art.15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r., poz. 2095 ze zm. – dalej ustawa COVID-19). Zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Na podstawie zgromadzonych dokumentów, pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przeprowadzili weryfikację rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem. W związku z weryfikacją rozliczenia otrzymanego przez podmiot wsparcia, Wojewódzki Urząd Pracy w [...] ustalił, iż podmiot - poza wsparciem przyznanym na podstawie art. 15gg - otrzymał również dofinansowanie z art. 31zo ustawy COVID-19, tj. zwolnienie z opłacania składek ZUS (dwa zwolnienia w dniu [...] r. oraz jedno zwolnienie [...] r.). Tym samym organ I instancji uznał, że środki przeznaczone na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dla [...] pracowników za trzy miesiące zostały pobrane nienależnie, gdyż naruszają art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19. Wobec powyższego po uprzednim wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu części nienależnie przyznanego dofinansowania na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP przez stronę wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, pobranego dofinansowania, decyzją Nr [...], z dnia [...] r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], powołując się na art. 15gg ust. 28 pkt. 2 w związku art. 15gg ust. 6, 7 i ust.23c oraz 23d ustawy COVID-19. art. 104 k.p.a. i art. 60, 61 ust.1 i 67 oraz 169 .u.f.p. - określił, w odniesieniu do Wyższej Szkoły [...] przypadającą do zwrotu kwotę [...] zł stanowiącej część dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, na którą składają się: środki pobrane nienależnie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] r. do dnia zapłaty; niewykorzystane środki wynikające z rozliczenia złożonego przez podmiot w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia [...] .r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa wart. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Zgodnie z art. 15gg ust. 11 w związku z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a , muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału [...] r. Świadczenia, o których mowa wart. 15gg ust. 1, oraz środki o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Natomiast w myśl art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGSP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, zdaniem organu I instancji, iż przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową. Jednocześnie określenie "tytuły wypłat" odnosi się do środków przeznaczonych na dofinansowanie do wynagrodzeń, czyli uzyskanie ze środków publicznych na podstawie przepisów ustawy COVID-19 dofinansowania wynagrodzeń tych samych pracowników lub przyznania środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wprowadzone przepisy o pomocy przedsiębiorcom mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania, gdyż nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez niego z ww. instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż w jego opinii "łączny okres 3 miesięcy", o którym mowa w art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 odnosi się do okresu 3 miesięcy kalendarzowych pobierania wsparcia na określony tytuł wypłaty, w tym przypadku dofinansowania na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, który jednocześnie stanowi swego rodzaju limit, górną granicę tego składnika. Zatem, zdaniem organu I instancji, Wyższa Szkoła [...] nie była uprawniona do wnioskowania z FGŚP o środki na wypłatę wynagrodzeń pracowników, gdyż wcześniej otrzymała dofinasowanie z art. 31 zo ustawy COVID-19 tj. zwolnienie z opłacania składek ZUS. Tym samym środki wypłacone z FGŚP zostały w części dotyczącej dofinasowania przyznanego na podstawie wspomnianego art. 31 zo. Ustawy COVID- 19 pobrane zostały przez stronę nienależnie i podlegają one zwrotowi na podstawie art. 15gg ust 23c ustawy COVID-19. W myśl art. 15gg ust. 23c tej ustawy, w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. Stosownie do zapisów art. 15gg ust. 23d ustawy COVID-19, do zwrotu świadczeń, których mowa w ust. 1 lub środków o których mowa w ust. 2 w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 u.f.p. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Wyższa Szkoła zarzucił naruszenie art. 7i ,art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 15 gg ustawy COVID-19 albowiem ustawa COVID-19 nie zawiera zakazu łączenia dofinansowania przewidzianego w różnych przepisach tej ustawy w sytuacji gdy zostały one przyznane za różne okresy. Po rozpatrzeniu sprawy, na podstawie posiadanych akt oraz obowiązujących przepisów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. W myśl art. 15gg ust. 4 ww. ustawy, wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19). Dalej Kolegium podkreśliło, że interpretacja art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie jest jednolita. Ostatecznie Kolegium stwierdziło, że co do zasady ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników – chyba, że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że odwołujący, przed otrzymaniem dofinansowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 obejmującego miesiące marzec, kwiecień i maj 2021 r. otrzymał także wsparcie na podstawie art. 31 zo Ustawy COVID-19 – zwolnienie z opłaty składek ZUS obejmujące okres inny niż przyznane świadczenie na dofinasowanie wynagrodzeń pracowników z FGŚP. Należy zatem zdaniem Kolegium przyjąć, że odwołujący dwukrotnie uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy i tym samym środki pochodzące z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zostały pobrane nienależnie i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. W przedmiotowej sprawie nie jest zdaniem Kolegium istotne to, czy pierwsze dofinansowanie dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy C0VID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Tak więc pogląd organu I instancji o niemożności łączenia wypłat z art. 15zzb , czy zwolnienia z art. 31 zo z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19 - w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy Kolegium uznało za prawidłowy. Ponadto kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Kolegium nie stwierdziło żadnych innych naruszeń prawa - zarówno wskazanych norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - uznając tym samym, że rozpoznawane odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję złożyła Wyższa Szkoła [...] wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucono; 1.naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz zaakceptowanie przez organ II instancji błędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego w niniejszej sprawie poczynionych przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości i tym samym zobowiązanie skarżącego do zwrotu kwoty [...] PLN , w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien znaleźć art. 138 § 2 k.p.a., 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15gg ust. 7 ustawy COVID -19 poprzez błędną jego wykładnię wobec przyjęcia niemożności łączenia wypłat z art. 15zzb, czy zwolnienia z art. 3łzo z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19 - w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy; b) art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, ponieważ skarżący nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, gdyż skarżący uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w innych okresach (miesiącach). W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując motywy rozstrzygnięcia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyła zarówno strona skarżąca, jak i organ. Ustawa COVID-19 przewiduje różne formy pomocy przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji w związku z epidemią SARS-CoV-2. Wsparcie to co do zasady obejmuje ochronę miejsc pracy przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy stanowi jeden z celów omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki tych świadczeń. Stosownie do treści art. 15gg ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Podmiotom tym przysługują środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2). Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6). Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7). Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (art. 15gg ust. 7a). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23a). W myśl natomiast art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID-19 Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Dofinansowanie to może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku (art. 15zzb ust. 5). Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych (art. 15zzb ust. 12). Z niespornych okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący skorzystał ze świadczenia określonego zarówno w art. 15gg ust. 2, jak i świadczenia określonego w art. 31 oz ustawy COVID- 19, z tym, że świadczenia te otrzymał w różnych okresach. W tych okolicznościach faktycznych istota sporu sprowadza się do tego, czy skarżący w sposób niedozwolony uzyskał zdublowaną pomoc w ramach tarczy COVID-19. A jego źródło tkwi w dokonanej przez strony sporu odmiennej wykładni art. 15gg ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 15gg ust. 2 ustawy COVID-19. Dokonując wykładni tych przepisów organy uznały, że użyty w przepisie art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19 zwrot "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że podmiot, o których mowa w ust. 2 art. 15gg ustawy COVID-19, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, które obejmują nie tylko miesiąc, za który pomoc została wypłacona, lecz w ogóle, że na danych (tożsamych z imienia i nazwiska) pracowników została wypłacona pomoc za okres maksymalnie trzech miesięcy. W konsekwencji organy uznają, że zakres przedmiotowy zwrotu "ten sam tytuł wypłaty" obejmuje również inne miesiące niż miesiąc, za który już w ramach innego rodzaju świadczenia udzielono pomocy przedsiębiorcy. Oznacza to, zdaniem organów, że skoro skarżący otrzymał dofinasowanie w postaci zwolnienia z opłacenia składek ZUS na podstawie art. 31oz ustawy COVID- 19, to nie jest dopuszczalne udzielenie pomocy na tych samych pracowników z tytułu wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń na podstawie art. 15gg tej samej ustawy. Nie można bowiem dublować - jak wywodzi organ - pomocy na tych samych pracowników poprzez korzystanie z różnych trybów dofinansowania wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne do tych wynagrodzeń , także w sytuacji gdy pomoc ta obejmowała różne okresy. Natomiast strona skarżąca stoi na stanowisku, że art. 15 gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu. Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu - Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie zauważa, że analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej COVID-19 dla przedsiębiorców. Ustawa COVID- 19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Sposób rozumienia reguł kolizji świadczeń pomocy jest źródłem sporu w tej sprawie. Kolizję tą wyraża właśnie zwrot "tych samych wypłat", będący przedmiotem odmiennej wykładni przez strony postępowania. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie COVID-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot "pomoc z tego samego tytułu", czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu na to jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 251/22, z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 105/22, czy z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 28/22, analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy o COVID-19, art. 15g i art. 15 zzb ustawy o COVID-19), stwierdza, po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy o covid nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, LEX nr 3333626, sygn. akt I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Po drugie, stwierdza, że zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19 pojęcie "takie same tytuły wypłat" oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów". W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pojęcie "tych samych kosztów" nie jest tożsame z pojęciem "takich samych kosztów", którym posługuje się art. 15gg ust. 7 ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Porównując regulację pomocy udzielonej w oparciu o art. 15zzb i art. 15gg ustawy COVID -19, Sąd ten uznał, że "podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy o jego udzielenie, na podstawie art. 15 zzb ustawy (...) mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku konkretnych pracowników za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. (...) Pomiędzy tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą". Naczelny Sąd Administracyjny, interpretując w ten sposób przepisy ustawy o COVID-19, podkreśla, że przeciwna interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243). Najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6/1997, poz. 70, s. 502 i 9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246). Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i] równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy o COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy o COVID-19 w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. Skonstatować wobec tego należy, że art. 15g ust. 18 ustawy o COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu" (tak uzasadnienie do przywołanego już wyr. NSA, sygn. akt I GSK 251/22). Powyższe ustalenia - z uwagi na tożsamość spornego zagadnienia i mechanizm kolizyjny różnych rodzajów i trybów pomocy - można, a wręcz trzeba odnieść do pomocy udzielanej na podstawie art. 15gg ust. 2 i art. 31 oz ustawy COVID-19. Sąd rozpoznający tę sprawę - podzielając w całości stanowisko wskazanych judykatów sądu odwoławczego - stwierdza zatem, że dokonana przez organy wykładnia art. 15gg ust. 7 w zw. z ust. 1 ustawy COVID-19 jest nieprawidłowa. W konsekwencji oznacza to brak podstaw do dyskwalifikacji wniosku skarżącego o przyznanie pomocy na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, czy też domaganie się zwrotu powyższego świadczenia z uwagi na przyznanie mu pomocy na podstawie art. 15oz ustawy COVID. Wobec tego, co niesporne, że udzielona skarżącemu pomoc na podstawie tegoż ostatniego przepisu dotyczy innego okresu niż na podstawie tego pierwszego, a dodatkowo dotyczy ona innych składników wynagrodzenia (wypłaty), jak już zrelacjonowano, a czego nie kwestionuje organ w odpowiedzi na skargę, to nie ma podstaw do żądania zwrotu wypłaconej skarżącemu pomocy. To czyni poddane kontroli sądowoadministracyjnej decyzje organów obu instancji wadliwymi i uzasadnia ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organy winny uwzględnić powyższą wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2, ust.7 i ust. 7a oraz art. 15 oz ustawy COVID-19. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na powyższe koszty składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 604 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.