II SA/Go 468/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi L Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. P S.A., wnioskiem z [...] kwietnia 2009 r. (uzupełnionym [...] kwietnia, [...] września 2009 r.), zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z zadaszonymi stanowiskami tankowania dla samochodów osobowych i ciężarowych wraz z pawilonem stacji i polem magazynowym zbiorników na działkach o nr ewid. [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), stwierdził dla powyższego przedsięwzięcia potrzebę przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko i nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Po rozpoznaniu zażalenia M.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymało w mocy powyższe postanowienie Wójta Gminy. Ponadto postanowieniem nr [...], po rozpoznaniu wniosku L Sp. z o.o., Kolegium nie stwierdziło jego nieważności. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedłożony przez wnioskodawcę Raport o oddziaływaniu na środowisko pod względem struktury odpowiada treści art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. W raporcie przeprowadzono analizy, określono oddziaływanie i potencjalne zagrożenia dla środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W oparciu o informacje zawarte w powyższej dokumentacji zostały zdefiniowane warunki realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia, zapewniające ochronę środowiska, uwzględniono określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ I instancji wskazał, że przyjęty w raporcie wariant realizacji przedsięwzięcia jest najkorzystniejszy ze względu na ograniczenie do minimum oddziaływania na poszczególne elementy środowiska naturalnego. Przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływało na świat zwierząt i roślin. Jednocześnie stwierdził, że wnikliwa analiza przedstawionej dokumentacji przedsięwzięcia, w szczególności jego możliwego negatywnego wpływu na cenne elementy przyrodnicze, jak i pozostałe formy ochrony przyrody powoduje, iż można uznać, że przedmiotowa budowa i eksploatacja, nie będzie znacząco negatywnie wpływać na cenne składowe środowiska przyrodniczego, pod warunkiem ścisłego przestrzegania założeń realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W ramach oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym w szczególności np. na klimat akustyczny czy środowisko gruntowo-wodne, należy sporządzić analizę porealizacyjną, w ramach której ma nastąpić porównanie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia. Do decyzji załączono charakterystykę przedsięwzięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji L Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez niezałączenie do decyzji karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej decyzji oraz brak czytelnego podpisu pod decyzją osoby uprawnionej do wydania decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Wójt Gminy, działając na wniosek P S.A. z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę w zaskarżonej decyzji, w ten sposób, że: * w pkt 1, ppkt 1, lit. a) mylnie wpisane sformułowanie "powierzchni stacji paliw o pow. 454 m " zamieniono na "powierzchni stacji paliw o pow. do 454 m ", * w pkt 3 ppkt 2 mylnie wpisane określenie "zbiorniki nadziemne" zmieniono na "zbiorniki podziemne" i dopisano " i zbiornik na dodatki do paliw o pój. do 20 m". Na powyższe postanowienie, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła L Sp. z o.o., które postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, iż decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone przepisami prawa. Organ odwoławczy przyznał, iż jak słusznie zauważył odwołujący się, ustawa stanowiąca podstawę zaskarżonej decyzji nie zawiera przepisu art. 75 ust. 2 pkt 2, dlatego taki przepis nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednakże uchybienie to nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu II Instancji błędne powołanie podstawy prawnej, powołanie niewłaściwej podstawy prawnej, czy też takiej, która nie istnieje, jeśli rozstrzygając sprawę organ administracyjny zastosował właściwe przepisy prawa, nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w brzmieniu obowiązującym od 20 lipca 2010 r. (zmiana ustawy z 21 maja 2010 r. Dz. U. Nr 119, poz. 804), charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy związany jest stanem prawnym obowiązującym w dacie orzekania. Wobec tego uznał, iż niedołączenie karty informacyjnej przedsięwzięcia jako wymaganego załącznika do decyzji organu pierwszej instancji o środowiskowych uwarunkowaniach -biorąc pod uwagę aktualny stan prawny, w którym przepis art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie przewiduje takiego rozwiązania, nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. L Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata T.K., zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2010 r.: - naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., względnie art. 24 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika, który ex lege podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie, względnie nie wyłączenie z urzędu od udziału w sprawie pracownika organu, który podlegał takiemu wyłączeniu, gdyż pracownik Kolegium W.P. brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jak również brał udział w wydaniu przez Kolegium, dotyczącego kwestii wpadkowej, postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Wójta Gminy z [...] października 2009 r., nr [...]; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich obiektywnie możliwych czynności dowodowych prowadzących do pozyskania dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, tj. ustalenia, czy inwestycja, jaka ma być podjęta na działkach gruntu o numerach ewid. [...], będzie mieć negatywny wpływ na środowisko, a jeśli tak, to jak duży będzie to wpływ; - art. 138 § 2 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Wójta Gminy nr [...] i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, pomimo tego, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca, powołując się na zarzuty skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy. W jej ocenie bowiem realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla środowiska. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie i stwierdził, iż wskazane naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jednoznacznie wpływają na wynik rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie strony skarżącej, w pierwszej kolejności w sprawie zaistniała przesłanka wyłączenia pracownika organu administracji publicznej - członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który "brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji", w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten bowiem należy interpretować szeroko, jako nie tylko osobiste prowadzenie postępowania wyjaśniającego i przygotowanie projektu bądź wydanie decyzji, ale jakikolwiek udział w czynnościach procesowych mających lub jedynie mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem strony skarżącej w zakresie powyższego sformułowania mieści się również orzekanie w drugiej instancji w kwestii wpadkowej, która wyłoniła się w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i która wymaga rozstrzygnięcia. W kontekście art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., nie ma przy tym znaczenia, czy taka kwestia wpadkowa zostanie rozstrzygnięta na poziomie pierwszej czy drugiej instancji. W każdym bowiem przypadku osoby rozstrzygające kwestie wpadkową biorą udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, w rozumieniu powołanego przepisu. Niezależnie od powyższego zdaniem strony skarżącej, z uwagi na okoliczność, iż członek SKO W.P. brał udział w wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku jego przedłożenia, podlegał on również z urzędu wyłączeniu od udziału w rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, na mocy art. 24 § 3 K.p.a., z uwagi na prawdopodobieństwo wątpliwości co do jego bezstronności. Wskazane postanowienie bowiem określa między innymi zakres raportu, zatem ma niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W ramach uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. autor skargi, dokonując porównania wybranych fragmentów uzasadnienia decyzji organu pierwszej wskazał, iż organ ten wydając decyzje w oparciu o przedłożony raport nie był pewien co do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Do rozbieżności tych nie odniósł się natomiast w żaden sposób organ drugiej instancji pomimo tego, ze zobowiązany był do ponownego wszechstronnego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję nr [...] Wójta Gminy i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując równocześnie na konieczność ponownego sporządzenia raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu zarzuty dotyczące naruszenia art. 24§ 1 pkt 5 i ewentualnie art. 24 § 3 K.p.a. są nieuzasadnione, gdyż brak było podstaw do wyłączenia ze składu orzekającego w sprawie zaskarżonej decyzji etatowego członka Kolegium W.P.. Odnosząc się do zarzutów skargi, że organ I Instancji nie był pewien co do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko Kolegium wskazało, iż mając na względzie, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ I instancji - po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania - stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożył na wnioskodawcę - P S.A. obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Potencjalny negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko był zatem znany jeszcze przed określeniem środowiskowych uwarunkowań zgody na jego realizację. Tym samym, zdaniem Kolegium, ocena tego wpływu została już wcześniej przesądzona. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, czyli istotą sprawy, zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, były środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium uwarunkowania te określono prawidłowo, dlatego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 31 marca 2011r., sygn. akt II SA/Go 894/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010r. nr [...], a ponadto uchylił postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...]. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że decyzje określone w punkcie I wyroku nie podlegają wykonaniu. Ponadto zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że uchylone orzeczenia wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 15, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm.) a także art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Sąd podkreślił, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, stosownie do wskazanych przepisów, jest dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, wnikliwe zgromadzenie i rozpatrzenie dowodów w sprawie, ich obiektywna ocena, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie odzwierciedlałoby w sposób wyczerpujący przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz stanowisko organu w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślił również, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązki te obciążają zarówno organ I jak i II instancji. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do kluczowych kwestii stanowiących o istocie rozpoznawanej sprawy administracyjnej a niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. Rolą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w bowiem nie było jedynie przytoczenie treści przepisów prawa i ocena postępowania pierwszoinstancyjnego, ale również prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz przedstawienie własnej oceny prawnej rozpoznawanej sprawy, a dodatkowo odniesienie się do kwestii określonych w art. 85 ust. 2 ustawy u.i.o.ś. oraz zarzutów odwołania istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Z koeli oceniając rozstrzygnięcia wydane przez organ I instancji Sąd stwierdził, iż zawierają one szereg nieścisłości i rozbieżności, a ponadto nie spełnia wymogów określonych wyżej wskazanymi przepisami, bowiem nie zawiera szczegółowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Lakoniczność uzasadnienia decyzji Wójta Gminy nie pozwalała, w ocenie Sądu, na ocenę czy organ ten dokonał samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i skonfrontowania go z treścią dokumentu przedłożonego przez inwestora o charakterze opinii biegłego – raportu oddziaływania na środowisko. Spółka P S.A. wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. , zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż organy administracji publicznej orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy , nieprawidłowe uzasadnienie wydanych decyzji, a w przypadku SKO – również poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego podczas, gdy postępowanie nie było dotknięte żadną z wad wskazanych w wyroku, oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie, iż ewentualne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także niezawarcie precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu w/w skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1862/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, wskazując, iż uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie odpowiada dyspozycji art.141 § 4 p.p.s.a. Sąd kasacyjny uznał, że zarzuty stawiane organom administracji publicznej przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku są ogólnikowe i niejasne, zaś wskazania co do dalszego postępowania były mało czytelne i konkretne. Sąd wskazał na utrwalony w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że ogólnikowość uzasadnienia jest uchybieniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż w praktyce uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a w konsekwencji pozbawia ją możliwość polemizowania z oceną stanu sprawy z punktu widzenia interesów samej strony. Z tych samych powodów taki błąd nie pozwala także dokonać skutecznej kontroli instancyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim organ administracji publicznej nie zrzekł się orzekania w sprawie poprzestając na ocenie i przytoczeniu treści raportu oddziaływania na środowisko. Skoro bowiem w sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom ustawy oraz jest spójny, logiczny i przekonujący to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. W ocenie Sądu drugiej instancji organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty, co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii. Nadto wskazał, iż wadliwym było przy tym uznanie, że organ bezkrytycznie oparł się na raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający w okolicznościach tej konkretnej sprawy odniósł się do jego treści. Ponadto wbrew również twierdzeniom Sądu pierwszej instancji raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odnosił się do kwestii pobliskiego zlokalizowania inwestycji podobnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w konsekwencji, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji winien przeanalizować toczące się postępowanie administracyjne, a jeżeli uzna iż organy administracji publicznej w sposób wadliwy oparły swoje rozstrzygnięcie na znajdującym się w aktach sprawy raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko winien w sposób szczegółowy wskazać jakie braki lub błędy ten raport zawiera, a ponadto do których konkretnie czynności procesowych organów Sąd ma zastrzeżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wyrok w niniejszej sprawie wydany został w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wydaniem przez NSA orzeczenia o jakim mowa w art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie II OSK 1862/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił bowiem wyrok WSA w Gorzowie z dnia 31 marca 2013 r. w sprawie II SA/Go 894/10, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Ciążący na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Z mocy wskazanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny przy rozstrzyganiu sprawy przekazanej mu do ponownego rozpoznania jest zatem związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. NSA wyraził ocenę, iż wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim organ administracji publicznej nie zrzekł się orzekania w sprawie poprzestając na ocenie i przytoczeniu treści raportu oddziaływania na środowisko. Skoro bowiem w sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom ustawy oraz jest spójny, logiczny i przekonujący to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. W ocenie Sądu drugiej instancji organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty, co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii. Nadto wskazał, iż wadliwym było przy tym uznanie, że organ bezkrytycznie oparł się na raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający w okolicznościach tej konkretnej sprawy odniósł się do jego treści. Ponadto wbrew również twierdzeniom Sądu pierwszej instancji raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odnosił się do kwestii pobliskiego zlokalizowania inwestycji podobnej. Tym samym ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie uwzględniając powyższe uwagi dokładnie przeanalizował zgromadzony przez organy materiał dowodowy oraz wydane w tym przedmiocie rozstrzygniecie, stwierdzając, iż wniesiona przez L Sp. z o.o. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięciu ją poprzedzającym wydanemu przez Wójta Gminy nie można postawić zarzutu, aby wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało lub nawet mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), zwanej dalej ustawą, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. 1 pkt 35 tego rozporządzenia wskazano, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Przedsięwzięcie planowane w niniejszej sprawie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W ramach postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia przeprowadza się ocenę oddziaływana na środowisko (art. 61 ust.1 ustawy). Zasadniczym dowodem na jakim organ opiera się w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest raport oddziaływania na środowisko, co do którego ustawodawca szczegółowo określa elementy jakie powinien zawierać ( art. 66 ust. 1 ustawy). I tak, zgodnie z powołanym przepisem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: 1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności: a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, c) przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia; 2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; 3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia; 5) opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; 6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego; 7) uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, c) dobra materialne, d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, e) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d, f) bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej; 8) opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji; 9) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 10) dla dróg będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko: a) określenie założeń do: – ratowniczych badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze planowanego przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych, – programu zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego, b) analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych, w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; 11) jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 12) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających na budowie drogi krajowej; 13) przedstawienie zagadnień w formie graficznej; 14) przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 15) analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; 16) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; 17) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport; 18) streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu; 19) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport; 20) źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu. Tym samym organ po otrzymaniu sporządzonego przez inwestora raportu zobowiązany jest ocenić, czy spełnia on określone przepisami prawa warunki formalne, czy jego treść jest kompletna i wewnętrznie spójna. Jednocześnie, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. , w przypadku gdy przedstawiony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom ustawy oraz jest spójny, logiczny i przekonujący to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonuje oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany w takiej sytuacji do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną (także wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 sygn. akt II OSK 1848/10). Z kolei sąd administracyjny może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną ( por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r. II SA/Ol 176/11). W rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu sprawie strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego sprowadzające się do nie wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, jednakże ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Nie budzi wątpliwości tut. Sądu, iż uzasadnienie zarówno decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak również przez organ odwoławczy nie jest rozbudowane, nie stanowi to jednak jeszcze o naruszeniu art. 85 ust. 2 ustawy czy też art. 107 § 3 k.p.a., które mogło by (lub miałoby) wpływ na wynik sprawy, bowiem nie sposób zarzucić wskazanym decyzjom, iż nie zawierają oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie rozstrzygnięcia – tak organu I instancji, który szczegółowo wskazał na uzgodnione warunki zgody na realizację przedsięwzięcia oraz treść raportu oceny oddziaływania na środowisko, jak również organu odwoławczego, który podzielił ocenę organu stopnia podstawowego uzupełniając ją o własne stanowisko oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uznać należy za wystarczające. Również Naczelny Sąd Administracyjny we wskazany wyżej wyroku uznał, że organy rozpatrujące niniejszą sprawę w uzasadnieniu decyzji w sposób wystarczający w okolicznościach tej konkretnej sprawy odniosły się do jego treści. Organy obu instancji, co zostało wskazane w ich rozstrzygnięciach, uznały raport za prawidłowy i wystarczający dla oceny planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, tj. budowy stacji paliw. Co więcej, po dokładnej analizie sprawy Sąd uznał, iż pod względem formalnym przedłożony przez inwestora raport odpowiada dyspozycji art. 66 ust. 1 ustawy. Jest kompletny i spójny. Zauważyć należy, iż zawiera on również ocenę oddziaływania w zakresie podobnych inwestycji zlokalizowanych w sąsiedztwie działki, na której ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Tym samym postępowanie organu – tak I , jak i II instancji, w zakresie prawidłowości sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko należy uznać za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zauważyć także należy, że strona skarżąca nie podniosła zarzutów co do wartości dowodowej przedłożonego przez inwestora raportu oceny oddziaływania na środowisko, które mogły by prowadzić do zakwestionowania jego treści, a w konsekwencji wartości dowodowej. Jak słusznie zaś wskazał Sąd drugiej instancji, w takiej sytuacji nie można skutecznie podnosić zarzutu, iż ocena organów w tym zakresie była zbyt ogólnikowa, i nie czyni zadość dyspozycji art. 77 § 1 K.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., względnie art. 24 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika organu administracji publicznej, który ex lege podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie należy uznać, iż jest on niezasadny. Powtórzyć w tym zakresie należy argumentację zawartą w uchylonym przez Naczelny Sad Administracyjny wyroku z dnia 31 marca 2011r. Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie K.p.a. jest instytucją proceduralną, która służy realizacji uprawnienia strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2005 r., sygn. akt P 8/03, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 20). Przesłanki wyłączenia pracownika, jak również członka organu kolegialnego uregulowane są w przepisach art. 24 i art. 27 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Po myśli przepisu art. 24 § 3 K.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W myśl przepisu art. 27 § 1 K.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach pokreślonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Zgodnie z przepisem art. 27 § 1a (dodanym z dniem 8 grudnia 2009 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 24 września 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. Nr 195, poz. 1501, w związku z wyrokiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt P 57/07) członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu objętej wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zarzuca, iż w zakresie sformułowania "brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji" zawartego w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. mieści się również orzekanie w drugiej instancji w kwestii wpadkowej, która wyłoniła się w toku postępowania przed organem niższej instancji. Każda kwestia wpadkowa, która pojawiła się w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji i która wymaga rozstrzygnięcia, ma bowiem wpływ na wydanie przez ten organ decyzji kończącej postępowanie administracyjne w pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej nie ma przy tym znaczenia czy taka kwestia wpadkowa zostanie ostatecznie rozstrzygnięta na poziomie pierwszej czy drugiej instancji, w każdym bowiem przypadku osoby rozstrzygające daną kwestię biorą udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. W ocenie strony skarżącej sytuacja taka zaistniała w przedmiotowej sprawie, w której kwestia wpadkowa, wymagająca rozstrzygnięcia przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji, miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej. W wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010r. brał udział jako przewodniczący i sprawozdawca W.P., który wcześniej, również jako pracownik SKO rozstrzygał kwestię wpadkową w postępowaniu przed organem pierwszej instancji tj. brał udział w wydaniu [...] marca 2010r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia (nr [...]) utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia potrzeby oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd zważył, iż zaprezentowana przez skarżącą spółkę wykładnia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. dotyczącego wyłączenia członka organu kolegialnego - samorządowego kolegium odwoławczego od rozpoznania niniejszej sprawy jest błędna. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na zapewnieniu stronom możliwości uruchomienia procedury służącej weryfikacji pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, w wyniku której sprawa administracyjna powinna zostać dwukrotnie merytorycznie rozpoznana. Celem wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego jest zapewnienie bezstronności w postępowaniu odwoławczym, czyli wyeliminowanie sytuacji w której osoba biorąca udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będzie następnie brała udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, iż w sytuacji gdy dana osoba uczestniczyła w procesie wydawania decyzji w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, to w przypadku, gdyby następnie podjęła ona pracę w organie wyższego stopnia, byłaby z mocy prawa wyłączona od udziału w postępowaniu odwoławczym. W orzecznictwie wskazuje się, iż przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygniecie) sprawy. Zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w składzie przewodniczący: W.P., członkowie: I.I. i J.Z.), jako organ wyższego stopnia, po rozpoznaniu odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z zadaszonymi stanowiskami tankowania dla samochodów osobowych i ciężarowych, z pawilonem stacji i polem magazynowym zbiorników. Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy, w ocenie Sądu brak jest podstaw dla stwierdzenia, iż którykolwiek z członków organu kolegialnego brał udział "w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji", czyli w prowadzeniu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] maja 2010 r. nr [...]. Decyzja ta została wydana z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Referatu Infrastruktury i Inwestycji M.I.. Brak jest również jakichkolwiek dowodów bądź uprawdopodobnienia okoliczności, że członkowie SKO podejmowali jakikolwiek czynności w postępowaniu prowadzonym w rozpoznawanej sprawie przed organem pierwszej instancji, w szczególności jako pracownicy tego organu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest postępowaniem złożonym i kilkuetapowym, może zatem wymagać współdziałania w wyjaśnianiu i załatwianiu tej sprawy administracyjnej w danej instancji wielu osób, pracowników organu. Niezależnie od tej konstatacji, z akt sprawy nie wynika, izby członek SKO biorący udział w wydaniu zakażonej decyzji, brał udział w rozstrzyganiu tej sprawy przed organem pierwszej instancji, co skutkować musiałoby jego wyłączeniem od rozpoznania sprawy w trybie wskazanych przepisów. Wprawdzie odmienną kwestią pozostaje natomiast podnoszony w skardze zarzut uprzedniego udziału członka organu kolegialnego, który wydał zaskarżoną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w rozstrzygnięciu w trybie zażaleniowym - jako członka organu kolegialnego drugiej instancji - w sprawie stwierdzenia dla planowanego przedsięwzięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, zgodnie z którym członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który uczestniczył w rozstrzygnięciu w trybie odwoławczym sprawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia i wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. (W.P.), podlegał z mocy prawa wyłączeniu od rozpoznania tej sprawy z tej przyczyny, iż jako członek tegoż Kolegium brał również udział w wydaniu postanowienia z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie "stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko" dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu nie zachodzi tu także akcentowana w skardze obawa braku bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, czy też wątpliwości co do bezstronności pracownika organu (członka organu kolegialnego). Mając powyższe na uwadze, będąc związanym oceną prawna wyrażoną przez Sąd kasacyjny, sąd stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie bark jest podstaw do uwzględnienia skargi. W konsekwencji skargę, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, należało oddalić.