II SA/Go 483/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r., Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Z. sp. z o.o. w [...] kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] określił przypadającą od skarżącej Z. spółka z o.o. do zwrotu kwotę [...] zł, stanowiącą dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, na którą składały się kwota [...] zł wraz z odsetkami wskazanymi w tej decyzji (pkt 1) oraz kwota [...] zł z tytułu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia wraz z odsetkami (pkt 2). W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 15gg ust. 28 pkt 2 w związku art. 15gg ust. 6, 7 i ust. 23c oraz 23d ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej - "ustawa COVID-19") w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej - k.p.a.) oraz art. 60, art. 61 ust. 1, art. 67 oraz art. 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm., dalej - u.f.p) W decyzji tej wskazano, że na określoną wyżej kwotę składają się środki pobrane nienależnie w kwocie [...] zł oraz odsetki w wysokości określonej dla zaległości podatkowych liczone: - dla kwoty [...] zł od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty [...] zł od dnia [...] stycznia 2021 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty [...] zł od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia zapłaty, a także środki niewykorzystane wynikające z rozliczenia w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia [...] marca 2021 r. do dnia zapłaty. 1.1. Stan sprawy przedstawia się następująco: dnia [...] grudnia 2020 r. Z. sp. z o.o. złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia [...] grudnia 2020 r. Przedsiębiorca wniósł o przyznanie środków w łącznej wysokości [...] zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia [...] pracowników w kwocie [...] zł oraz pokrywały składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...] zł. Wypłata środków nastąpiła w trzech równych transzach - w dniach [...] grudnia 2020 r., [...] stycznia 2021 r. oraz [...] lutego 2021 r. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Na podstawie zgromadzonych dokumentów, pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przeprowadzili weryfikację rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem. 1.2. W związku z weryfikacją rozliczenia otrzymanego przez podmiot wsparcia Wojewódzki Urząd Pracy w [...] ustalił, że podmiot - poza wsparciem przyznanym na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 - otrzymał również z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pomoc z art. 31zo ustawy COVID-19 na tych samych pracowników. Z. sp. z o.o. w dniach [...] maja 2020 r. dwukrotnie oraz w dniu [...] września 2020 r. otrzymała z ZUS pomoc określoną w art. 3Izo ustawy COVID-19, polegającą na zwolnieniu pracowników z obowiązku opłacania składek przez okres 3 miesięcy. W ocenie organu I instancji skarżąca spółka mogła otrzymać pomoc ze środków FGŚP wyłącznie w przypadku, jeżeli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Tym samym nie była uprawniona do wnioskowania z FGŚP o środki na pokrycie składek ZUS w stosunku do [...] pracowników, gdyż na ten cel otrzymała wcześniej wsparcie z ZUS. Środki wypłacone na ten cel z FGŚP zostały zatem pobrane nienależnie i podlegają one zwrotowi na podstawie art. 15gg ust 23c ustawy COVID-19. Niezależnie od tego przedsiębiorca nie wykorzystał części środków z FGŚP w kwocie [...] zł. 1.3. W następstwie powyższych ustaleń, w dniu [...] stycznia 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] określił Z. sp. z o.o. przypadającą do zwrotu kwotę [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, z czego kwotę [...] zł jako środki niewykorzystane i podlegające zwrotowi na podstawie art. 15gg ust. 23d ustawy COVID-19. 2. W odwołaniu wniesionym w terminie pełnomocnik Z. sp. z o.o. zaskarżył ją w części określającej przypadającą do zwrotu kwotę środków pobranych nienależnie w kwocie [...] zł wskazanej w punkcie 1 decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] marca 2024 r., nr [...]. Pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 ustawy COVlD-19, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że regulacja art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 uniemożliwia skorzystanie z pomocy, o której mowa w art. 3Izo ustawy COVID-19, gdyż obejmuje te same tytuły wypłat, jak również art. 15gg ust. 7a Ustawy COVID-19 poprzez jego niezastosowanie i wniósł o umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. 3. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2024r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2024 r. 3.1. W jej uzasadnieniu Kolegium przytoczyło stan sprawy oraz treść decyzji organu I instancji. Następnie treść przepisów art. 15gg ust. 1, ust. 4 i ust. 7 ustawy COVID-19. Dalej wskazało, że dla rozstrzygnięcia sporu znaczenie ma art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), którym do art. 15gg COVID-19 dodano ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 3.2. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że co do zasady ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników - chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników - przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu. Zdaniem Kolegium skoro wniosek odwołującego o przyznanie pomocy na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 został złożony i pozytywnie rozpatrzony jeszcze w 2020 r., przyjąć należało, że przepis art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Oznacza to, że środki na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne, przekazane odwołującemu ze środków FGŚP w okresie grudzień 2020 r. - luty 2021 r., zostały pobrane nienależnie i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja w tej części odpowiada zatem prawu, a zgłoszone w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego uznać należy za bezpodstawne. 3.3. Stosownie do treści art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Tym samym w sprawie zastosowanie mają przepisy określające tryb zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem lub pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości, które przewidują m.in. że zwrot dotacji następuje w drodze decyzji administracyjnej określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Dlatego, jako skonstatowało Kolegium, organ I instancji prawidłowo zastosował ww. przepisy, orzekając w drodze decyzji administracyjnej o zwrocie dofinansowania wraz z odsetkami. 4. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu pełnomocnik Z. spółka z o.o. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia, nr [...] zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uniemożliwia on skorzystanie z pomocy, o której mowa w art. 31zo ustawy, gdyż dotyczy tych samych tytułów wypłat, a tym samym, niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. W oparciu o ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzut został rozwinięty z przytoczeniem orzecznictwa sądow administracyjnych. 5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 7. Podstawy materialnoprawne kontrolowanych decyzji stanowił w pierwszej kolejności art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, zgodnie z którym w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. W myśl art. 169 ust. 1 u.f.p dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.), Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 u.f.p. (art. 23d ustawy COVID-19). 8. Kwota przypadająca według decyzji do zwrotu została przyznana skarżącej spółce na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19. W myśl tego przepisu podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. 9. Istota sporu między organem i skarżącym sprowadzała się do wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, który stanowi, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżący bowiem wcześniej uzyskał wsparcie z ZUS za okres marzec- maj 2020 r. w postaci zwolnienia z opłacania składek. Zdaniem organów obu instancji użyty w przepisie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zwrot "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że podmiot, o których mowa w ust. 1 art. 15gg ustawy COVID-19 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, które obejmują nie tylko miesiąc, za który pomoc została wypłacona, lecz w ogóle, że na danych (tożsamych z imienia i nazwiska) pracowników została wypłacona pomoc za okres maksymalnie trzech miesięcy. W konsekwencji organy uznają, że zakres przedmiotowy zwrotu "ten sam tytuł wypłaty" obejmuje również inne miesiące niż miesiąc, za który, w ramach innego rodzaju świadczenia, udzielono pomocy przedsiębiorcy. Nie jest natomiast przedmiotem niniejszego sporu kwota [...] zł z tytułu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia wraz z odsetkami (pkt [...] decyzji Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...]). Wynika to z tej racji, że odwołanie zostało wniesione wyłącznie w zakresie kwoty [...] zł wraz z odsetkami, wskazanymi w punkcie [...] decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] marca 2024 r., nr [...]. W części dotyczącej kwoty [...] zł wraz z odsetkami decyzja ta stała się ostateczna. Zatem utrzymanie przez Kolegium w mocy decyzji organu I instancji dotyczyć mogło wyłącznie kwoty określonej w punkcie [...]. 10. Rozważając kwestię związaną z określaniem do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami) należy mieć na uwadze, że ustawa COVID-19 zawierająca różne rodzaje pomocy przewiduje mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu (z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie COVID-19). Zdaniem sądu, wpisującego się w tu w dominującą linię orzecznictwa, różne formy pomocy (określone np. w art. 15gg i art. 15zzb ustawy COVID-19, art. 15g i art. 15 zzb, art. 31 zo ustawy COVID-19) należy traktować rozłącznie, gdyż żaden z przepisów ustawy COVID-19 nie stanowi, że się one wykluczają w tym sensie, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Każdy z tych przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12, a także art. 31 zo ustawy COVID-19). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymał skarżący w niniejszej sprawie, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7. 11. W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Pojęcie "świadczeń (...) w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy interpretować alogicznie jak pojęcie: "takie same tytuły" użyte w art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 i z podobnym założeniem funkcjonalnym jak pojęcie "te same koszty" użyte w art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19, czyli uznawać, że obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinasowanie (por. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22; 18 stycznia 2023 r., I GSK 105/22 oraz 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22; CBOSA). 12. Potwierdzeniem tych wniosków, wynikających już z poprzedniego stanu prawnego, jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), zmiany poprzez dodanie ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. [...], zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać (por wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 listopada 2024 r., II SA/Go 501/24; 7 listopada 2024 r., II SA/Go 367/24; 6 listopada 2024 r., II SA/Go 454/24; CBOSA). 13. Podkreślić też należy, że przy interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać jej celu, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele. Jak wskazano to w wyroku tutejszego sądu z dnia 17 października 2024 r. w sprawie II SA/Go 470/24 inna interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji RP stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. Z tych względów należy przyjąć, że art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 31 zo ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu (por. teza wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22; CBOSA). 14. Z tych względów dokonana przez organy wykładnia art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 jest nieprawidłowa i brak jest podstaw do żądania zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami, co uzasadniało uchylenie przez sąd obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. W ponowionym postępowaniu organy będą związane przedstawioną wyżej oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.). 15. O kosztach postępowania (pkt II wyroku) orzeczono zgodnie z art. 200, 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów w kwocie [...] zł. Na powyższą kwotę składają się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony w wysokości [...] zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł.