II SA/Go 497/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie powołania Dyrektora instytucji kultury [...] Domu Kultury postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie powołania Dyrektora instytucji kultury [...] Domu Kultury. Skarżący nie zgodził się z dokonanym przez organ wyborem kandydata na w/w stanowisko dyrektora. W ocenie strony konkurs został przeprowadzony z naruszeniem przepisów, a organ przy wyborze kierował się "nepotyzmem urzędniczym". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie, z ostrożności procesowej o oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym, ponieważ powołanie na stanowisko dyrektora innej osoby nie dotyczy praw, ani obowiązków skarżącego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2021 r. wezwano stronę skarżącą do podania, w terminie 7 dni numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto skarżący został wezwany do wykazania w powyższym terminie, przysługującego mu interesu prawnego, uprawniającego do złożenia przedmiotowej skargi oraz do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżonym aktem prawnym. Powyższe wezwania doręczone zostały skarżącemu w dniu 9 czerwca 2021 r. (k.33 akt sądowych) i pomimo upływu terminu w nich wskazanego, pozostawione zostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Kryterium naruszenia interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawny, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 98/12, CBOSA). Ponadto zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. został wezwany do podania, w terminie 7 dni swojego numeru PESEL (pod rygorem odrzucenia skargi) oraz do wykazania przysługującego mu interesu prawnego, uprawniającego do złożenia przedmiotowej skargi oraz do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżonym aktem prawnym. Powyższe wezwania skarżący odebrał w dniu 9 czerwca 2021 r., zatem ostatnim dniem, w którym skarżący powinien wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 16 czerwca 2021 r. Wezwania pozostały jednak bez odpowiedzi. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty mają charakter ogólny, jak strona sama zaznaczyła, wynikają one z zaniepokojenia mieszkańca gminy, natomiast nie wynika z nich, aby wskazywane naruszenia odnosiły się bezpośrednio do skarżącego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy nie istnieje przepis prawa, z którego wynika interes prawny skarżącego, do którego naruszenia miałoby dojść przez przyjęcie zaskarżonego zarządzenia. Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku z indywidualną sferą praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3087/19, CBOSA). Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.