II SA/Go 528/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o odmowie umorzenia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec P.M.. Na powyższe postanowienie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. W treści skargi strona skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na brak wolnych środków budżetowych. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej zwanej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić należy jednak, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego odnosi się wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie ani postanowienie je poprzedzające nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak im zatem przymiotu wykonalności czyniąc wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia niemożliwym. Z powyższych względów brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych w tym postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II OZ 1075/08, z dnia 20 listopada 2008 r. , sygn. akt II GZ 293/08, z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 59/09. Mając na uwadze powyższe rozważania dotyczące charakteru zaskarżonego postanowienia Sąd oddalił wniosek strony skarżącej nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.