II SA/Go 530/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. ustalającą dla Ł.H. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku biurowego na budynek zamieszkania zbiorowego wraz z częścią usługowo-handlową oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce o nr ewid. [...]. W skardze sformułowany został nieumotywowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186), przy czym podkreślić należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Możliwość ta dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, jak również aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Ze względu na niezwykle zróżnicowany charakter działań organów administracji publicznej, każdy akt administracyjny wymaga indywidualnej oceny, czy w stosunku do niego może znaleźć zastosowanie instytucja wstrzymania wykonania (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 336-340). W odniesieniu do decyzji ustalających warunki zabudowy, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, iż decyzje tego rodzaju nie wywołują skutków materialnoprawnych, ze względu na które kwalifikowałyby się do wykonania. W myśl bowiem art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się wyłącznie do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być na konkretnej działce zlokalizowana. Ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia o charakterze przygotowawczym, dającego inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o udzielenie pozwolenia na budowę. Ponieważ decyzja ta nie przesądza, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie do skutku, nie stanowi aktu upoważniającego inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, w następstwie jej wydania nie dochodzi do naruszenia praw osób trzecich, w tym naruszenia przybierającego postać wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 713/10; z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15; z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 104/16; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1200/16). Do ewentualnego ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może dojść dopiero na etapie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego, odnosząc się jeszcze do okoliczności braku jakiegokolwiek umotywowania wniosku, zaznaczyć należy, iż skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się każdorazowo z obowiązkiem uzasadnienia wniosku na okoliczność spełnienia ustawowych, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego, na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku, czynienie ustaleń w zakresie istnienia zagrożeń płynących z wykonania aktu. Sąd ocenia tylko, czy w świetle przywołanej argumentacji przesłanki te zachodzą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OZ 230/22). Uznając z powyższych względów, iż wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.