II SA/Go 556/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Ł.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], wydaną na postawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej: u.p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.), Prezydent Miasta [...] (dalej: organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił F. sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz garażu dwustanowiskowego, na terenie działki nr [...], położonej w [...]. Od powyższej decyzji odwołali się W.P., I.H., A. i T.I. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: organ odwoławczy, Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 19 maja 2022 r., II SA/Go 1109/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Od ww. wyroku skargę kasacyjną złożył inwestor, którą następnie cofnął i Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 czerwca 2023 r., II OSK 2077/22 umorzył postępowanie ze skargi kasacyjnej inwestora. Wojewoda ustalił, że po uchyleniu decyzji z [...] listopada 2021 r., nr [...], inwestor nadal wykonywał roboty budowlane i wobec tego - na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 2 u.p.b. - decyzją z [...] października 2023 r., nr [...], uchylił w całości decyzję z [...] czerwca 2021 r., nr [...] oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ww. inwestycji zrealizowanej na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i postanowieniem z [...] marca 2024 r. wydanym w trybie art. 51 u.p.b., nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia, w terminie do [...] września 2023 r., ekspertyzy technicznej: 1. zawierającej: inwentaryzację wykonanych robót budowlanych polegających na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz garażu dwustanowiskowego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], w skład której wejdzie część opisowa oraz graficzna, w tym część konstrukcyjna; ocenę prawidłowości robót budowlanych polegających na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz garażu dwustanowiskowego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] - pod względem konstrukcyjno- budowlanym; określenie zakresu i sposobu wykonania niezbędnych robót naprawczych, wraz ze wskazaniem materiałów budowlanych, które mają do tego być użyte oraz innych niezbędnych parametrów techniczno-metrycznych pozwalających precyzyjnie opisać te roboty budowlane - jeśli konieczność oraz możliwość ich realizacji zostanie potwierdzona w wyniku ocen dokonanych zgodnie z pkt. 1 lit. b; 2. określającej: a. czy sześć wykonanych na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] budynków mieszkalnych stanowi budynki jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie szeregowej - w związku z § 2 ust. 1 pkt 10 uchwały nr L.418.2013 Rady Miasta [...] z [...].05.2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla w [...] (Dz. Urz. Woj. z 2013 r. poz. 1466, dalej: m.p.z.p., plan miejscowy) oraz ustalonym przeznaczeniem terenu objętego inwestycją pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową lub bliźniaczą, zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b tej uchwały; b. czy sześć wykonanych na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] budynków mieszkalnych spełnia wymogi definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określone w art. 3 pkt 2a u.p.b.; c. czy garaże w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym nr 1 w zabudowie szeregowej na terenie dziatki nr [...] obręb 5 przy ul. [...] w [...] to część podziemna budynku, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 poz. 1225 z późn. zm.); czy garaż przylegający do budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nr 6 w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] jest garażem wolno stojącym - tzn. czy nie doszło do złamania zakazu stawiania garażu wolno stojącego, zgodnie z § 23 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.; czy garaż przylegający do budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego nr 6 w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] spełnia warunek co do geometrii dachu w rozumieniu przyjętym w § 2 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p., biorąc pod uwagę że na terenie oznaczonym MN4 nakazano dachy mansardowe albo dwu lub wielospadowe o nachyleniu głównym połaci dachowych od 30 stopni do 45 stopni, zgodnie z § 23 ust. 2 pkt 1 lit. b tej uchwały; czy doszło do przekroczenia dopuszczalnej linii zabudowy zgodnie z definicją linii zabudowy zawartą w § 2 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. - z wyraźnym graficznym oznaczeniem przebiegu tej linii w części graficznej opracowania; g. czy została zachowana odległość budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz garażu dwustanowiskowego na terenie dziatki nr [...] przy ul. [...] w [...] od działek sąsiednich, zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wysokości budynków i ilości kondygnacji zgodnie z § 23 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p.; h. czy spełniony został wymóg minimalnej ilości miejsc postojowych - 2 miejsca dla jednego lokalu zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z § 23 ust. 3 pkt 4 lit. a m.p.z.p. - tj. czy wykonane miejsca postojowe spełniają wymogi przewidziane we wskazanym rozporządzeniu, a tym samym czy można je za takie uznawać, zwłaszcza w kontekście umiejscowienia niektórych z nich przed wyjazdem do garaży i wejściem do mieszkań; i. czy wykonana na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...]zabudowa spełnia wymogi naturalnego oświetlenia zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone dla budynków wybudowanych i istniejącej zabudowy - wraz z niezbędnymi danymi i wyliczeniami dowodzącymi treści odpowiedzi; j. zakres i sposób wykonania niezbędnych robót naprawczych, wraz ze wskazaniem materiałów budowlanych, które mają do tego być użyte oraz innych niezbędnych parametrów techniczno-metrycznych pozwalających precyzyjnie opisać te roboty budowlane - jeśli konieczność oraz możliwość ich realizacji zostanie potwierdzona w wyniku ocen dokonanych zgodnie z pkt. 2 lit. a-j; 3. sporządzonej przez osobę (lub osoby) dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, a w szczególności w branży konstrukcyjno-budowlanej. Uprawnienia tej osoby (lub osób), wraz z dokumentem potwierdzającym wpis na listę członków odpowiedniej izby samorządu zawodowego, należy włączyć w skład ekspertyzy. PINB - na podstawie art. 51 ust. 7 pkt 2 w zw. z ust. 7 u.p.b. - decyzją z [...] grudnia 2024 r., nr [...], odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB), po rozpatrzeniu odwołania Ł.P. (dalej: skarżący) od ww. decyzji PINB, decyzją z [...] lutego 2025 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta stała się prawomocna, bowiem żadna ze stron nie zaskarżyła jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Decyzją z [...] maja 2025 r., nr [...], organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz garażu dwustanowiskowego na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżący odwołał się od ww. decyzji, podnosząc w odwołaniu, że planowana inwestycja niezgodna jest z zapisami m.p.z.p., a także z przepisami prawa. Wskazał, że projektowane budynki w zabudowie szeregowej nie są takie same. Plan wymaga natomiast by budynki w zabudowie szeregowej były jednakowe w zakresie parametrów, gabarytów, elementów wystroju architektonicznego. Wymóg ten w jego ocenie spełniają wyłącznie budynki od 2 do 5. Budynek 1 i 6 różnią się natomiast od pozostałych budynków. Plan dopuszcza indywidualne rozwiązania ścian szczytowych w segmentach skrajnych. Odwołujący podniósł, że takie zapisy planu pozwalają na wykonanie w ścianie szczytowej dodatkowych okien, ewentualnie wnęki w tej ścianie, a nie dodatkowego dołączonego do niego budynku. Plan zakazuje również budowy wolnostojących budynków garażowych i gospodarczych. Budynek nr 1 ma o jedną kondygnację więcej niż budynki 2 do 5. Do budynku 6 dołączono natomiast dodatkowy budynek, tj. garaż. Takie rozwiązanie jest niezgodne z obowiązującym planem miejscowym. Podniósł również kwestie związane ze zgodnością projektowanych miejsc postojowych z obowiązującymi warunkami technicznymi. W ocenie odwołującego część projektowanych miejsc nie spełnia wymogów wynikających z tych przepisów nie może zatem zostać uznana za miejsca postojowe. W takim przypadku inwestor nie zaprojektował wystarczającej liczby miejsc postojowych w odniesieniu do zapisów planu miejscowego. Odwołujący się wskazał, że jego zastrzeżenia wobec inwestycji potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 19 maja 2022 r., II SA/Go 1109/21. Organ odwoławczy decyzją z [...] sierpnia 2025 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych. Zatem ustawodawca ex post zaakceptował dopuszczalność wydania pozwolenia na budowę, po uchyleniu pozwolenia pierwotnego, w przypadku zakończenia robót budowlanych. W omawianym przypadku budowa nie została zakończona pod względem formalnym z uwagi na brak złożenia przez inwestorów skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy, albo też brak uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, o których mowa w art. 54 - 57 u.p.b. Wojewoda zaznaczył, że PINB z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ww. inwestycji zrealizowanej na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i postanowieniem z [...] marca 2024 r. wydanym w trybie art. 51 u.p.b., nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia, w terminie do 2 września 2023 r., ekspertyzy technicznej. Z powyższego wynika, że w trybie art. 37 ust. 2 u.p.b. wydana ma zostać decyzja o pozwoleniu na budowę na roboty budowlane, które zostały w całości zrealizowane przez inwestora. Inwestor podjął już bowiem próbę oddania inwestycji do użytkowania, która zakończyła się niepowodzeniem ze względu na sprzeciw organu nadzoru budowlanego. Zgodność z przepisami wykonanych robót została natomiast stwierdzona przez organy nadzoru budowlanego w prawomocnych rozstrzygnięciach wydanych w trybie art. 51 u.p.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może w tej sytuacji pominąć przy wydaniu decyzji okoliczności stwierdzonych przez inny organ, który był ustawowo umocowany do dokonania oceny stanu faktycznego i prawnego oraz wydania decyzji w sprawie. W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, że w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organ nadzoru budowlanego. W sprawie mamy do czynienia z inwestycją obejmującą budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. W ocenie organu odwoławczego wskazany w odwołaniu garaż, wbrew zarzutom odwołania nie jest garażem wolno stojącym. Potwierdza to nie tylko ekspertyza sporządzona na potrzeby postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, ale również załączony do wniosku projekt architektoniczno-budowlany. Na rysunkach brak jest przerwy dylatacyjnej oddzielającej ten garaż od budynku. M.p.z.p. zakazuje budowy garaży wolno stojących, a z takim nie mamy w sprawie do czynienia. Plan ten nie zakazuje jednak budowy garaży jako takich. Nie określa również, że garaż taki musi znajdować się w bryle budynku. Brak takiego nakazu lub zakazu oznacza, że garaż może zostać zarówno wkomponowany w bryłę budynku jak również przylegać (być powiązany) z budynkiem mieszkalnym. Budynki na działkach sąsiadujących z inwestycją posiadają garaże wkomponowane w bryłę budynku (w najniżej kondygnacji). Garaże te zlokalizowane są od strony elewacji zwróconej w stronę ulicy [...]. Ukształtowanie terenu na działce objętej inwestycją i sposób zaprojektowania budynków skutkuje tym, że budynki te mają jednakową wysokość kalenicy i wizualnie są jednakowe. Elewacja budynku, w którym wkomponowano w bryłę garaże na najniższej kondygnacji odbiega wyglądem od pozostałych elewacji. Odmienny wygląd elewacji ściany szczytowej został dopuszczony w planie miejscowym. Taki wygląd elewacji nawiązuje do elewacji budynków istniejących przy ul. [...]. Dokonując wykładni przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, należy mieć na uwadze nie tylko ich literalne brzemiennie, ale także ich wykładnię celowościową. Ewentualne wątpliwości powstałe po zastosowaniu każdej z nich i rozbieżności co do rozumienia normy prawnej należy rozpatrzyć nie tylko przez pryzmat racjonalności prawodawcy, ale także na korzyść strony. Celem wprowadzenia prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwie kształtowanie zabudowy na terenie objętym tym planem i wprowadzenie takich jej zasad by zapewnić ład przestrzenny. Zapewnienie tego ładu jest nadrzędnym celem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym przy ustalaniu zasad zabudowy organ planistyczny musi uwzględniać również zasady tworzenia aktów prawnych, jak choćby tworzenie norm prawnych w taki sposób by były one abstrakcyjne. Oznacza to, że dana norma prawna może zostać zastosowana do wielu stanów faktycznych. Nie może to być zatem zapis, który da się zastosować wyłącznie w jednej sprawie. Taka norma byłaby indywidualnym rozstrzygnięciem i nie byłaby skonstruowana w sposób prawidłowy. Wojewoda podkreślił, że ustalając zasady zabudowy terenu m.in. przy ul. [...] organ planistyczny sformułował je w taki sposób by ich zastosowanie zapewniało zachowanie ładu przestrzennego. Nie można dokonując ich wykładni, w zakresie kwestionowanym przez odwołującego, uznać, że przedmiotowych budynków nie można zakwalifikować jako zgodnych z warunkami określonymi w m.p.z.p. Odwołujący się wskazuje, że budynki te nie są jednakowe pod względem, parametrów gabarytów i elementów wystroju architektonicznego. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że projektowane budynki nie naruszają tego zapisu planu. Stanowią one spójny wizualnie ciąg budynków przylegających do siebie ścianami szczytowymi. Kalenice dachów budynków oraz kąt ich nachylenia są spójne ze sobą. Żaden z nich nie dominuje nad pozostałymi budynkami. Nie tworzy on dominanty wysokościowej. Tworzą one spójną linię, a ich elewacje nie odbiegają od siebie pod względem wyglądu i detali architektonicznych. Odwołujący się kwestionuje zaprojektowanie garaży w budynku nr 1 w pierwszej kondygnacji. Jak już wskazano brak jest zakazu lokalizacji garaży w bryle budynku. Podnosi on również kwestię ilości kondygnacji tego budynku. Wskazuje, że jest ona większa niż liczba kondygnacji pozostałych budynków. W ocenie organu odwoławczego brak kondygnacji, w której zaprojektowano garaże oznaczałby, że budynek ten byłby budynkiem niższym od pozostałych. Ilość kondygnacji, na które przeznaczono na cele mieszalne i ilość lokali w każdym z budynków jest taka sama. Co oznacza, że takie rozwiązanie uznać należy za zgodne z warunkami określonymi w planie miejscowym. Za takimi rozwiązaniami nie wątpliwie przemawia również ukształtowanie terenu na działce nr [...]. Wymaga ono takiego zaprojektowania budynku bezpośrednio przy ul. [...] by jego wysokość odpowiadała pozostałym budynkom w dalszej części działki. Działka ta wznosi się w kierunku tyłu działki, co oznacza by zrównać i wizualnie upodobnić do siebie budynki konieczne było zróżnicowanie ich wysokości. Takiego działania nie można uznać za działanie wykraczające poza dopuszczalne zasady zagospodarowania terenu mające zapewnić ład przestrzenny. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii ilości miejsc postojowych, Wojewoda wskazał, że została ona prawomocnie rozstrzygnięta przez organ nadzoru budowlanego. Organ ten uznał, że zaprojektowana ilość miejsc jest wystarczająca ze względu na ilość lokali mieszkalnych zaprojektowanych w ramach inwestycji. Kwestie związane z szerokością tych miejsc w garażu dwustanowiskowym i ich zgodność z warunkami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych nie należą do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej. Za rozwiązania w tym zakresie odpowiada autor projektu. Ponadto podlegały one ocenie organów nadzoru budowlanego obu instancji i nie zostały zakwestionowane. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego - art. 35 u.p.b., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja ta spełnia wymagania określone art. 35 w ust. 1 tej ustawy, 2) przepisów m.p.z.p., przez naruszenie zasady jednakowości zabudowy szeregowej. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż Wojewoda w swojej decyzji stwierdza, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma być wydana w trybie art. 37 ust. 2 u.p.b., który dopuszcza wydanie tego pozwolenia na roboty budowlane, które zostały w całości zrealizowane przez inwestora. Przy wydawaniu decyzji w dalszym ciągu jednak muszą zostać spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 u.p.b. Prowadzone postępowanie nie jest zależne od wcześniej prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania. Wojewoda może odnosić się do wcześniejszych rozstrzygnięć, nie są one jednak dla niego wiążące. W ocenie skarżącego organ administracji architektoniczno-budowlanej w dalszym ciągu zobowiązany jest (zgodnie art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.p.b.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zapis ten nie został spełniony ponieważ rozpatrywana inwestycja narusza zapisy m.p.z.p. Skarżący podkreślił (cytując § 23 ust. 2 pkt 2 oraz § 2 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p. ), iż plan ten dopuszcza zabudowę szeregową złożoną z budynków mieszkalnych jednorodzinnych tworzących osobne segmenty przylegające do siebie ścianami bocznymi. Segmenty muszą być jednakowe w zakresie parametrów, gabarytów oraz elementów wystroju architektonicznego. Dopuszcza się jedynie indywidualne rozwiązanie ścian szczytowych w segmentach skrajnych. Nie dopuszcza się indywidualnego rozwiązania całych skrajnych segmentów ani żadnych innych odstępstw od ww. zapisów. W związku z powyższym zabronione jest lokalizowanie budynków garażowych będących odrębnymi segmentami lub będących częścią wybranych segmentów. Wynika to jasno z zapisu zawartego w § 2 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p. (dotyczący jednakowości zabudowy). Garaże mogą być częścią poszczególnych segmentów, a segmenty te powinny być jednakowe. W prowadzonych wcześniej postępowaniach organy administracyjne w żaden sposób nie odnosiły się do naruszenia dotyczącego jednakowości zabudowy zawartego w m.p.z.p., mimo składanych przez strony postępowania zastrzeżeń. Dotyczy to organu I instancji, Wojewody, PINB oraz WINB. Zastrzeżenia te zostały zgłoszone do organu I instancji, w odniesieniu do wszczęcia postępowania w tej samej sprawie (z dnia [...].03.2025 r.), które to postępowanie na wniosek inwestora zostało umorzone. Jedynym organem, który odniósł się do tej kwestii - jak jest jak stwierdził skarżący - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., który w wyroku z 19 maja 2022 r. na str. 19 stwierdził, iż cyt. "Na gruncie bowiem tego planu dopuszczalna zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa została szczegółowo doprecyzowana. (...) Analiza projektu budowlanego wskazuje, iż parametry i gabaryty budynków różnią się (tożsamość zachodzi jedynie między budynkami nr 2-5), a tym samym spełnienie wymogu jednakowości nasuwa wątpliwości, co podnosi skarżący, a czego organ odwoławczy - jak wspomniano powyżej - całkowicie zaniechał rozważyć." W prowadzonym obecnie postępowaniu Wojewoda odniósł się do ww. naruszenia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wyżej wskazaną kognicję sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 37 ust. 2 pkt 2 u.p.b. Przepis ten stanowi, iż w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych. Zakończenie budowy nie wyłącza zatem konieczności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 37 ust. 2, co wprost wynika z treści ust. 2. Tym samym, jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - zakończono budowę, ale po tym fakcie decyzją z [...] października 2023 r., nr [...] uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, organ I instancji obowiązany był rozpatrzyć pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę (będący podstawą wydania decyzji, która jednak później została wyeliminowana z obrotu prawnego) i wydać (albo odmówić wydania) pozwolenie na budowę. Wobec tego, że inwestor nie powstrzymał się od prowadzenia robót budowlanych, w sprawie zastosowano tryb naprawczy z art. 51 ust. 1 u.p.b., a zatem naprawienie sytuacji z tego wynikłej należało do kompetencji organu nadzoru budowlanego, tj. PINB. Organ ten decyzją z [...] grudnia 2024 r., nr [...], odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a następnie WINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. decyzji PINB, decyzją z [...] lutego 2025 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta stała się prawomocna, bowiem żadna ze stron nie zaskarżyła jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Podkreślenia wymaga, że "stan zgodny z prawem", w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę, albo zgodność z dokonanym zgłoszeniem. Dopiero w przypadku wykonania robót bez pozwolenia na budowę, owa zgodność musi dotyczyć przepisów u.p.b., przepisów technicznych, polskich norm, a także zgodności z przepisami określającymi ład przestrzenny na danym terenie, takimi jak plan miejscowy (por. wyrok NSA z 3.09.2025 r., II OSK 570/23, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej wskazano, zgodność z przepisami wykonanych już robót została stwierdzona przez organy nadzoru budowlanego (PINB oraz WINB) w prawomocnych decyzjach, wydanych w trybie art. 51 u.p.b., zatem - jak słusznie uznał Wojewoda - w tej sytuacji organy nie mogły pominąć przy wydaniu decyzji okoliczności stwierdzonych przez inny organ, który był ustawowo umocowany do dokonania oceny stanu faktycznego i prawnego oraz wydania decyzji w sprawie, przy czym - wbrew stanowisku skarżącego - organ odwoławczy nie przyjął, iż ustalenia organów nadzoru budowlanego były "dla niego wiążące". Natomiast organy obu instancji, na mocy art. 153 p.p.s.a., związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r., II SA/Go 1109/21. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż organ nie ocenił dopuszczalności budowy garażu przylegającego do budynku nr 6 w świetle ustaleń m.p.z.p., a mianowicie, czy nie doszło do złamania zakazu stawiania garażu wolnostojącego (§ 23 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.). Sąd zaznaczył, iż zarówno u.p.b., jak i inne regulacje prawne nie zawierają definicji legalnej pojęcia "wolnostojący". Termin ten wykładany jest jedynie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że przez pojęcie to należy rozumieć samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Budynek wolno stojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo- technicznego (por. wyrok WSA w Krakowie z 27 listopada 2012 r., II SA/Kr 1256/12; wyrok WSA w Rzeszowie z 15 grudnia 2010 r., II SA/Rz 784/10). Przy czym podkreśla się, iż wolno stojący budynek to także budynek, który jest przystawiony do innego budynku w taki sposób, że się z nim w pewnych miejscach styka, a jego budowa nie polega na konstrukcyjnym powiązaniu obu budynków (por. wyrok NSA z 10 września II OSK 1245/20, wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., II OSK 210/17, wyrok NSA z 3 lipca 2012 r., II OSK 629/11, wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2014 r., II SA/Gl 1420/14, wyrok WSA w Rzeszowie z 27 września 2017 r., II SA/Rz 568/17). Jak zaznaczył Sąd już sama przerwa dylatacyjna jest wystarczająca do spełnienia wymogu wolnostojącego budynku, który wyposażony jest we własny fundament, ściany i dach, wydzielające go z przestrzeni (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 września 2016, I SA/ Gl 593/16, wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2017 r., VII SA/Wa 927/17, wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 grudnia 2017 r., II SA/Bd 731/17). Sąd zarzucił organowi brak jakiejkolwiek analizy w tym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy odniósł się do powyższej kwestii, tj. lokalizacji garażu przylegającego do budynku nr 6. W tym miejscu wskazać należy, iż ekspertyza techniczna (przywołana przez organ odwoławczy), ale także przedłożony projekt budowlany potwierdzają, że wskazany garaż, wbrew zarzutom skargi, nie jest garażem wolnostojącym. Na rysunkach - jak słusznie wskazał Wojewoda - brak jest przerwy dylatacyjnej oddzielającej ten garaż od budynku. Zgodnie z § 23 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN4, zakazuje się lokalizacji budynków gospodarczych i garaży wolnostojących. Plan miejscowy zakazuje zatem budowy garaży wolnostojących, a z takim przypadkiem nie mamy - jak już wyżej wskazano - w sprawie do czynienia. Plan miejscowy - jak zasadnie wskazał Wojewoda - nie zakazuje budowy garaży jako takich oraz - co bardzo istotne - nie określa również, że garaż taki musi znajdować się w bryle budynku. Brak takiego nakazu lub zakazu oznacza - jak zasadnie stwierdził Wojewoda - że garaż może zostać zarówno wkomponowany w bryłę budynku jak również przylegać (być powiązany) z budynkiem mieszkalnym. Sąd podziela przy tym także stanowisko organu odwoławczego, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że budynki na działkach sąsiadujących z inwestycją posiadają garaże wkomponowane w bryłę budynku (w najniżej kondygnacji). Garaże te zlokalizowane są od strony elewacji zwróconej w stronę ulicy [...]. Ukształtowanie terenu na działce objętej inwestycją i sposób zaprojektowania budynków skutkuje tym, że budynki te mają jednakową wysokość kalenicy i wizualnie są jednakowe. Elewacja budynku, w którym wkomponowano w bryłę garaże na najniższej kondygnacji odbiega wyglądem od pozostałych elewacji. Odmienny wygląd elewacji ściany szczytowej został dopuszczony w planie miejscowym. Taki wygląd elewacji nawiązuje do elewacji budynków istniejących przy ul. [...]. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego, przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową należy rozumieć zabudowę zwartą tworzącą ciąg od trzech do kilkunastu przylegających do siebie ścianami bocznymi segmentów, które są jednakowe w zakresie parametrów, gabarytów, elementów wystroju architektonicznego, z dopuszczeniem indywidualnego rozwiązania ścian szczytowych w segmentach skrajnych. Na treść tego przepisu zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu wyroku z 19 maja 2022 r. Zdaniem Sądu analiza projektu budowlanego wskazuje, iż parametry i gabaryty budynków różnią się (tożsamość zachodzi jedynie między budynkami nr 2-5), a tym samym spełnienie wymogu jednakowości nasuwa wątpliwości, co podnosi skarżący, a czego organ odwoławczy całkowicie zaniechał rozważyć. Do powyższej kwestii, ponownie rozpoznając sprawę, odniósł się - i to sposób obszerny i właściwy do zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu - organ odwoławczy. Skarżący stoi na stanowisku, że budynki nie są jednakowe pod względem, parametrów, gabarytów i elementów wystroju architektonicznego, a ponadto Wojewoda podejmuje próbę udowodniania, że dodatkowa kondygnacja w której znajdują się garaże (w 1 segmencie) jest indywidualnym rozwiązaniem ściany szczytowej. Sąd tego stanowiska nie podziela, przyznając tym samym rację organowi odwoławczemu, iż projektowane budynki nie naruszają ww. postanowień planu miejscowego. Analiza projektu budowlanego jak i projektu zagospodarowania terenu potwierdza bowiem, że budynki stanowią - jak wyraził się organ odwoławczy - spójny wizualnie ciąg budynków przylegających do siebie ścianami szczytowymi. Kalenice dachów budynków oraz kąt ich nachylenia są spójne ze sobą. Żaden z nich nie dominuje nad pozostałymi budynkami. Nie tworzy on dominanty wysokościowej. Tworzą one spójną linię, a ich elewacje nie odbiegają od siebie pod względem wyglądu i detali architektonicznych. Słuszne jest także stanowisko Wojewody, iż brak kondygnacji, w której zaprojektowano garaże oznaczałby, że budynek ten byłby budynkiem niższym od pozostałych. Ilość kondygnacji, na które przeznaczono na cele mieszalne i ilość lokali w każdym z budynków jest taka sama. Co oznacza, że takie rozwiązanie uznać należy za zgodne z warunkami określonymi w planie miejscowym. Za takimi rozwiązaniami - jak zasadnie wskazał organ odwoławczy - niewątpliwie przemawia również ukształtowanie terenu na działce objętej wnioskiem. Wymaga ono takiego zaprojektowania budynku bezpośrednio przy ul. [...] by jego wysokość odpowiadała pozostałym budynkom w dalszej części działki. Działka ta wznosi się w kierunku tyłu działki, co oznacza by zrównać i wizualnie upodobnić do siebie budynki konieczne było zróżnicowanie ich wysokości. Z całą pewnością takiego działania nie można uznać za działanie wykraczające poza dopuszczalne zasady zagospodarowania terenu mające zapewnić ład przestrzenny. Podsumowując powyższe, zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 u.p.b., jak również zarzut naruszenia przepisów m.p.z.p., przez naruszenie zasady jednakowości zabudowy szeregowej, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ odwoławczy, a skarżący i uczestnicy postępowania nie wnieśli o przeprowadzenie rozprawy.