II SA/Go 558/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa [...]sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Marszałek Województwa [...], po rozpoznaniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o odroczenie płatności opłaty podwyższonej za odprowadzanie ścieków do wód w I kwartale 2008 r. Orzeczenie powyższe zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], które to postanowienie zostało następnie zaskarżone przez Przedsiębiorstwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek powyższy uzasadniony został istnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż dalsze procedowanie nad wnioskiem o zmianę decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] listopada 2005 r., zdaniem strony, musi spowodować wydanie decyzji o odmowie dokonania zmiany powyższej decyzji, a w konsekwencji wydanie decyzji zobowiązującej do zapłaty opłaty podwyższonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia ma jego charakter prawny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem tylko takich orzeczeń administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Innymi słowy, wykonaniu mogą podlegać tylko te akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, LEX nr 1624481; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, LEX nr 795509). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności prawnej nie nadaje się do wykonania, nie wymaga wykonania, ani nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym. Nie przydaje bowiem stronie skarżącej żadnego uprawnienia, ani nie nakłada nań żadnego obowiązku, w związku z czym nie może mieć do niego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu stanowi wyraz odmowy ze strony organu wyrażenia, w formie określonej przepisami, zgody na dokonanie określonej czynności procesowej, której jednak można by skutecznie dokonać tylko wtedy, gdyby wydano postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Samo "zawieszenie" skuteczności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności w żaden sposób nie zmieniłoby zatem sytuacji procesowej skarżącego, nie wywołałoby jakichkolwiek zmian w sferze prawnej lub faktycznej. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się więc do wykonania w jakikolwiek sposób, ani dobrowolnie ani pod przymusem państwowym (por. np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 453/18, baza orzeczeń CBOIS). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.