II SA/Go 569/16

Dnia 9 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. K Spółka z ograniczona odpowiedzialnością, działając przez pełnomocnika profesjonalnego (będącego adwokatem) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry. Wprawdzie do skargi załączono kopię pełnomocnictwa, lecz nie została ona w żaden sposób poświadczona za zgodność z oryginałem. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lipca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł – stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z tego dnia pełnomocnik skarżącej został również wezwany do uzupełnienia wskazanego wyżej braku formalnego skargi poprzez przesłanie dokumentu pełnomocnictwa (oryginału lub odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem), potwierdzającego umocowanie adw. M.G. do występowania w niniejszym postępowaniu sądodowadministracyjnym w imieniu skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.. Poinformowano jednocześnie pełnomocnika skarżącej, że załączona do skargi kopia pełnomocnictwa nie została poświadczona w sposób odpowiadający art. 4 ust. 1b ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 615 z późn. zm.). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zarządzenia te zostały doręczone dnia 18 lipca 2016 r. w biurze pełnomocnika, za pośrednictwem osoby uprawnionej do odbioru przesyłki. W wyznaczonym terminie, ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie udzielili żadnej odpowiedzi na wezwanie sądu. Nie uiścili także wpisu sądowego ani nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 tej ustawy. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierzać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl bowiem art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zgodna art. 4 ust. 1b ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 615 z późn. zm.) adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu. Na mocy art. 46 § 3 p.p.s.a. brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku, przez zostawanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. W przypadku osób prawnych dodatkowo zachodzi konieczność wykazania, że osoba podpisująca skargę, czy tak jak w niniejszej sprawie udzielająca pełnomocnictwa do występowania w imieniu spółki, sama jest umocowana do występowania w jej imieniu. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 p.p.s.a osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez swoje organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu, przy czym stosownie do zapisów art. 29 p.p.s.a przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Tut. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej (będącego adwokatem) do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci braku pełnomocnictwa została skutecznie doręczona na adres kancelarii autora skargi dnia 18 lipca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 19 lipca 2016 r. i upłynął z dniem 25 lipca 2015 roku. Termin ten upłynął bezskutecznie. W niniejszej sprawie od pełnomocnika profesjonalisty można było wymagać należytej staranności polegającej na prawidłowym wykonaniu wezwania Sądu, który wezwał go do przedłożenia określonych dokumentów. Tymczasem nie udzielił on żadnej odpowiedzi na wezwanie Sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 577/14, zgodnie z którym konsekwencje nieprawidłowego działania pełnomocnika obciążają stronę, i w takiej sytuacji brak jest podstaw do odrębnego wzywania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem takie działanie prowadziłoby do naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów. Przywilejem takim byłoby wzywanie strony do uzupełnienia braków skargi, wobec niewykonania wezwania przez jej pełnomocnika (vide postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 138/14; powołane orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo skarżąca, ani jej pełnomocnik nie uiścili wpisu sądowego od wniesionej skargi, co może stanowić samodzielną podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Jednocześnie wskazać należy, iż rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwarunkowane było skutecznym wniesieniem skargi, a tym samym zależało od uzupełnienia w/w braków formalnych skargi. Wobec orzeczenia o odrzuceniu skargi brak było podstaw do rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.