II SA/Go 583/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michała Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi M.Ś. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia i innych należności oddala skargę. Rozkazem dziennym nr [...] r. z [...] kwietnia 2009r. Dowódca Jednostki Wojskowej, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 593 ze zm., dalej: u.s.w.ż.z), zawiesił M.Ś. wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych wobec odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych. Po rozpoznaniu wniosku M.Ś. o wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych zawieszonych wymienionym wyżej rozkazem dziennym, Dowódca Jednostki Wojskowej decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 oraz art. 104 u.s.w.ż.z, odmówił żołnierzowi wypłaty zawieszonego uposażenia za okres od [...] maja 2009 r. do [...] października 2009 r. oraz odmówił wypłaty zawieszonych należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 73 ust. 1 u.s.w.ż.z podnosząc w uzasadnieniu, że decyzja o zawieszeniu uposażenia i innych należności pieniężnych jest decyzją związaną i nie zależy od uznania dowódcy jednostki. Wskazał, że prawo do uposażenia żołnierza zawodowego jest uzależnione od faktycznego pełnienia służby, a nie od samego istnienia stosunku służbowego. Oznacza to, że żądanie wypłaty zawieszonych należności byłoby zasadne tylko w przypadku ustania przyczyny zawieszenia, to jest przystąpienia do faktycznego wykonywania obowiązków służbowych. Tymczasem, zdaniem organu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego fakt nieprzystąpienia przez M.Ś. do wykonywania obowiązków służbowych jest bezsporny, w związku z czym niemożliwe jest odwieszenie zawieszonych należności i dokonanie ich wypłaty wraz z należnymi odsetkami. Od powyższej decyzji M.Ś. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji nakazującej wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych, tj. uposażenia zasadniczego w kwocie 4100 zł wraz z dodatkiem stałym za długoletnią służbę w kwocie 615 zł – łącznie 4715 zł za każdy miesiąc, odprawy w wysokości 440% miesięcznego uposażenia zasadniczego z dodatkiem o charakterze stałym w łącznej kwocie 20746 zł, ekwiwalentu pieniężnego za 29 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w łącznej kwocie 6215,28 zł. Po rozpoznaniu odwołania, Dowódca Jednostki Wojskowej decyzją z [...] marca 2012r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu, że przez pełnienie służby należy rozumieć wykonywanie czynności służbowych. Oznacza to, że obowiązkiem żołnierza, który został wyznaczony na stanowisko służbowe, jest objęcie tego stanowiska służbowego i wykonywanie obowiązków na tym stanowisku, zgodnie z zakresem obowiązków oraz poleceniami i rozkazami przełożonych. Art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z wymieniając przesłanki zawieszenia uposażenia i innych należności pieniężnych, wyraźnie wskazuje na związek pomiędzy prawem do jego otrzymywania, a wykonywaniem obowiązków służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, żądanie dotyczące wypłaty M.Ś. uposażenia za okres od [...] maja 2009 r. do [...] października 2009 r. oraz należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej (odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) nie jest zasadne. Nie budzi wątpliwości, że M.Ś. po wyznaczeniu go na stanowisko służbowe oficera sekcji S-2 w Jednostce Wojskowej odmówił wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej i do ich wykonania nie przystąpił. Okoliczność ta była badana w postępowaniu w sprawie zawieszenia uposażenia, które zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt l OSK 728/10. Także Wojskowy Sąd Garnizonowy w wyroku z [...] stycznia 2011r. uznał, że M.Ś. odmówił przyjęcia obowiązków służbowych oficera sekcji rozpoznawczej i wykonywania odpowiednich dla tej funkcji obowiązków. Argument odwołującego się, że w wyżej wymienionym okresie rozkaz Dowódcy Jednostki Wojskowej nie był wykonalny, organ uznał za nietrafny. Decyzja o zawieszeniu uposażenia i innych należności pieniężnych nie jest zależna od uznania dowódcy jednostki, lecz jest decyzją związaną, na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się od najbliższego terminu płatności". Wskazany w art. 93 ust. 1 termin, od którego zawiesza się uposażenie i inne należności, jest terminem prawa materialnego, precyzyjnie określonym. Oznacza to, że przy najbliższym terminie płatności, od momentu kiedy żołnierz odmawia pełnienia służby bądź wykonywania obowiązku wynikającego z tej służby, dowódca ma obowiązek zawiesić uposażenie i inne należności. Wniesienie zatem przez M.Ś. odwołania od rozkazu dziennego Nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. nie wstrzymywało wykonania tego rozkazu. Z kolei Dowódca Jednostki Wojskowej rozpatrując odwołanie nie był również obowiązany do skorygowania treści rozkazu poprzez zmianę terminu zawieszenia uposażenia. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy u.s.w.ż.z, w zakresie dotyczącym zawieszenia uposażenia i innych należności, w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. co do terminu zawieszenia uposażenia i innych należności. W tym zakresie przepisy u.s.w.ż.z stanowią lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a., regulujących kwestię wykonalności decyzji administracyjnych. W skardze na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej M.Ś. wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z, art. 130 § 1 i 2 oraz art. 108 ust. 1 i 2 K.p.a w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 104 u.s.w.ż.z, a także art. 73 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 94 ust. 1 i 6, art. 81 ust. 1 i 3 powołanej ustawy oraz art. 107 § 3 K.p.a. W jej uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, a ponadto podkreślił, że z uwagi na przepis art. 130 § 1 i 2 K.p.a. rozkaz personalny o zawieszeniu wypłaty uposażenia stał się wykonalny dopiero we wrześniu 2009 r. Niezastosowanie przez organy wskazanego przepisu było działaniem nie w granicach prawa, lecz na podstawie swobodnej interpretacji przepisów o natychmiastowej wykonalności i zastosowaniu jej do ww. decyzji. Stwierdził, że jeśli żołnierz zostaje zwolniony ze służby to przesłanka zawieszenia odpada i dalsze utrzymywanie tego środka zapobiegawczego jest bezprzedmiotowe i sprzeczne z ideą wypłaty odprawy - jako świadczenia należnego żołnierzowi po zakończeniu służby. Organ błędnie zatem przyjął, że zawieszenie powinno obejmować również odprawę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 31 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 446/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkp. oddalił skargę M.Ś. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia i innych należności. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że prawo do uposażenia uzależnione jest od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego faktu istnienia stosunku służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1197/08). Prawo do uposażenia powiązane bowiem zostało z faktycznym podejmowaniem służby. Zwrócił uwagę na stanowisko jakie zawarto w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 728/10 w sprawie skarżącego w przedmiocie zawieszenia uposażenia, w którym wyrażono pogląd, że zwolnienie skarżącego przez właściwy organ z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego oraz wyznaczenie go do pełnienia zawodowej służby wojskowej w Brygadzie [...] i zaliczenie do stanu ewidencyjnego w tej Brygadzie uzasadnia stwierdzenie, że organem upoważnionym do ustalenia czy podjął on obowiązki wynikające z rozkazów personalnych i przystąpił faktycznie do pełnienia służby na wyznaczonym stanowisku stał się Dowódca Brygady. Organ ten jest jednocześnie organem właściwym w sprawach dotyczących uposażenia M.Ś. (art. 104 ust. 1 ustawy). Podał, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie budzi wątpliwości, że zachowanie skarżącego należy zakwalifikować jako odmowę pełnienia służby w jednostce wojskowej, do której został skierowany na podstawie ostatecznej decyzji i tym samym, zgodnie z treścią wskazanego przepisu, wypłata jego uposażenia podlegała zawieszeniu. Przepisy przedmiotowej ustawy uzależniają prawo żołnierza zawodowego do uposażenia od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego pozostawania w służbie. W sytuacji zatem, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, żołnierz zawodowy odmówił wykonania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi temu zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Decyzja w tym zakresie nie zależy od uznania dowódcy jednostki, lecz jest decyzją tzw. związaną, na co wskazuje zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "zawiesza się". W ocenie Sądu z uwagi na interes społeczny nie można zaakceptować sytuacji, gdy w przypadkach określonych w art. 93 ust. 1, pomimo rzeczywistego zaniechania pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi nadal byłoby wypłacane uposażenie i inne należności pieniężne. Wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe związane jest z potrzebami Sił Zbrojnych, a żołnierz zawodowy, który został wyznaczony na konkretne stanowisko służbowe ma obowiązek stanowisko to objąć. Nie może być bowiem tak, aby żołnierz zawodowy mógł samodzielnie decydować o tym, w której jednostce wojskowej ma służyć. W tym stanie rzeczy, uwzględniając przytoczoną argumentację, istniały podstawy do zakwalifikowania zachowania skarżącego jako odmowy wykonywania obowiązków wynikających z zawodowej służby wojskowej w postaci objęcia stanowiska służbowego i wykonywania poleceń służbowych i tym samym zawieszenia wypłaty uposażenia od najbliższego terminu płatności. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie wskazał, że przepisy u.s.w.ż.z, w zakresie odnoszącym się do zawieszenia uposażenia i innych należności, w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a., wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. co do terminu zawieszenia przedmiotowych świadczeń. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 31 lipca 2012r., sygn. akt II SA/G0 446/12 skargę kasacyjną wniósł M.Ś., reprezentowany przez adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 2705/12 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przystępując do szczegółowych rozważań trzeba wskazać, że sprawa była na skutek skargi kasacyjnej przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który powołanym prawomocnym wyrokiem z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt I OSK 2705/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z poglądami orzecznictwa, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny modyfikacji ulegają granice sprawy administracyjnej, których nie wyznaczają tylko przepisy art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a)., ale też art. 183 § 1 tej ustawy. Inaczej mówiąc, granice sprawy, w której orzeka w takiej sytuacji sąd, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 20 września 2006r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ma zastosowanie art. 190 P.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu przekazano sprawę, jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnego. Orzecznictwo i piśmiennictwo dopuszczają bowiem odstępstwa od niego, jednak w bardzo ograniczonym zakresie. Są to głównie sytuacje, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, niż interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny; lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 577; wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04, LEX nr 167124; wyrok NSA z 28 listopada 2005 r., I FSK 294/05 LEX nr 187537). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu nie wystąpiła żadna z tych okoliczności, które uzasadniałyby wyłączenie stosowania art. 190 P.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że w zaskarżonym wyroku brak jest uzasadnienia w jakim zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznał poszczególne zarzuty skarżącego za niezasadne, a w konsekwencji w sposób niewyczerpujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się zupełnie do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skargi. NSA zwrócił uwagę, że przedmiotem sprawy była wypłata uposażenia i innych należności wynikających ze zwolnienia M.Ś. z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 7 u.s.w.ż.z. Kwestia zaś zawieszenia skarżącemu wypłaty uposażenia była już przedmiotem oceny zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 869/09 oddalającym skargę, którego prawidłowość rozstrzygnięcia została potwierdzona orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 728/10 oddalającym skargę kasacyjną. Tym samym bezsporne jest, że organ wojskowy prawidłowo zawiesił skarżącemu wypłatę uposażenia od najbliższego terminu płatności. Okoliczność ta nie mogła podlegać badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim rozstrzygający niniejszą sprawę. Tymczasem uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim odnosi się w głównej mierze do oceny prawidłowości zastosowania art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z i w tym upatruje prawidłowość odmowy wypłaty ww. świadczeń. Natomiast istotą sprawy jest ustalenie od jakiej daty decyzja o zawieszeniu wypłaty uposażenia stała się wykonalna co oznacza, że mogła być egzekwowana oraz czy odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i wypłata ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy podlegała zawieszeniu na mocy ww. przepisu, a także czy mają zastosowanie ogólne przepisy art. 94 ustawy dotyczące przyznawania i ustalania wysokości odprawy ściśle związanej z podstawą prawną zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, jak trafnie podnosi skarżący kasacyjnie, nie odnosi się w ogóle do tych kwestii natomiast marginalnie traktuje problem związany z wykonalnością zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wyłącznie podzielił zdanie organu, wskazując, że przepisy u.s.w.ż.z w zakresie dotyczącym zawieszenia uposażenia i innych należności w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a. wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 K.p.a. Nie przedstawił na tą okoliczność żadnej argumentacji i nie dokonał oceny dlaczego, zdaniem Sądu I instancji, przepisy powołanej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a. regulujących tę kwestię. Niewystarczające zdaniem NSA jest stanowisko Sądu I instancji, że decyzja w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia jest decyzją związaną bez wyjaśnienia co należy przez to rozumieć. W myśl § 3 art. 130 K.p.a. decyzja podlega wykonaniu z mocy ustawy natomiast przepis art. 93 ust. 1 ustawy normy takiej nie zawiera. Uwzględniając powyższe stanowisko NSA, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne. Pozostawanie zatem żołnierza zawodowego w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie rodzi prawa do uposażenia. Przepis powyższy wyraźnie stwierdza, że uposażenie zawiesza się od najbliższego terminu płatności. Jednoznacznie zatem określa on moment od którego zawieszenie uposażenia weszło do obrotu prawnego a wiec został wywołany skutek materialnoprawny o jakim mowa w art. 110 k.p.a. Nie należy zatem tej kwestii utożsamiać z zagadnieniem ostateczności i wykonalności decyzji w znaczeniu procesowym, co eksponuje skarżący. Wniesienie zatem przez skarżącego odwołania od Rozkazu Dziennego nr [...] z [...] kwietnia 2009r. zawieszającego wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych od najbliższego terminu płatności nie wstrzymywało wykonania rozkazu I instancji. Przepis art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z nie może być odczytywany w ten sposób, iż w przypadku zawieszenia wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych przez właściwy organ mamy do czynienia z decyzją, która skutek prawny wywołuje dopiero z momentem uprawomocnienia się. Resumując, przepisy pragmatyki wojskowej, w zakresie dotyczącym zawieszenia wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych w związku z art. 130 § 3 pkt 2 K.p.a, wyłączają stosowanie przepisów art. 130 § 1 i § 2 K.p.a i w tym zakresie stanowią lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a regulujących generalnie kwestie wykonalności decyzji administracyjnych. Należy także wskazać, że pewna wskazówka interpretacyjna art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z została zawarta w art. 115 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1. Zatem nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z, jak i zarzut naruszenia art. 130 § 1 i § 2 oraz art. 108 ust. 1 i 2 K.p.a w związku z art. 8 ust. 1 i art. 104 u.s.w.ż.z. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 94 ust. 1 i 6 u.s.w.ż.z Sąd zauważa, że zgodnie z pierwszym z tych przepisów żołnierze zawodowi otrzymują m.in. inne należności pieniężne w tym należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepis art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z przewiduje zawieszenie wypłaty uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Skoro w tym przepisie mowa jest o zawieszeniu wypłaty innych należności pieniężnych a jednocześnie przepis ten nie wskazuje tych należności, to słusznie organy uznały, że chodzi w nim o należności o których mowa w art. 73 ust. 1 u.s.w.ż.z. Zatem odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej jak i wypłata ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy także podlegała zawieszeniu na mocy art. 93 ust. 1 u.s.w.ż.z. To zaś oznacza, że nie było podstaw do wypłacenia skarżącemu uposażenia i innych należności pieniężnych. Zatem zarzut powyższy jak i zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 i 3 u.s.w.ż.z również okazały się bezzasadne. Nie mógł odnieść także zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Orzekający organ prawidłowo uzasadnił swoją decyzję bez uchybienia przepisom procesowym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, właściwie odwołując się do materiału dowodowego, który był – zdaniem Sądu – wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Wobec bezzasadności zarzutów skargi i niestwierdzenia z urzędu uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., działając na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji wyroku.