II SA/Go 598/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi "Zakładu A" spółki jawnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...]r., nr [...], II. stwierdza, że decyzje określone w punkcie I wyroku nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "Zakładu A" spółki jawnej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy – Kierownik Referatu Budownictwa i Urbanistyki, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych w [...], na działce nr [...], obejmującej 6 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynek wielorodzinny mieszkalno – usługowy – usługa zlokalizowana na parterze budynku, oraz niezbędne urządzenia techniczne związane z inwestycją i zagospodarowaniem działek nr [...]. Od powyższej decyzji odwołali się właściciele sąsiednich nieruchomości – P.G., T.D., M.D. i R.D., zarzucając, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem : - § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: rozp. MI), - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej: u.p.z.p), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji pomimo, że żadna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p, poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, pomimo braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: k.p.a), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie toczy się na wniosek inwestora – Zakładu A spółka jawna z [...] grudnia 2009 r. w którym wniósł on o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, obejmujących 5 budynków mieszkalnych oraz 1 budynek mieszkalno-usługowy (usługa zlokalizowana w parterze budynku). Po przeprowadzonej rozprawie administracyjnej, inwestor pismem z [...] marca 2010 r. dokonał zmiany wniosku w zakresie parametrów technicznych planowanej inwestycji, załączając do pisma plan sytuacyjny z legendą z którego wynika, że Osiedle "P" liczyć ma około 150 mieszkań i obejmuje m.in. 4 budynki mieszkalne i 1 budynek mieszkalno – usługowy. Organ zaznaczył, że konsekwencją powyższego był nowy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w którym organ pierwszej instancji określił, że inwestycja obejmuje 6 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynek wielorodzinny mieszkalno-usługowy – usługa zlokalizowana na parterze budynku oraz niezbędne urządzenia techniczne, związane z inwestycją i zagospodarowaniem działek nr [...], przy czym kolejny dokument w aktach sprawy – zawiadomienie o zakończeniu postępowania z [...] kwietnia 2010 r. nadal mówi o postępowaniu w sprawie inwestycji obejmującej 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 wielorodzinnego mieszkalno-usługowego. Począwszy jednak od pierwszej wydanej decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], organ pierwszej instancji określając przedmiot inwestycji wskazuje już konsekwentnie na 6 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynek wielorodzinny mieszkalno-usługowy. Tak też czyni w zaskarżonej decyzji pomimo, że w załączniku nr 2 do zaskarżonej decyzji – koncepcji zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazuje się, że "P" liczy około 150 mieszkań i 4 budynki mieszkalne oraz 1 budynek mieszkalno-usługowy. Zatem w ocenie organu odwoławczego ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji powinien jednoznacznie ustalić zamiar inwestycyjny wnioskodawcy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jako "wzorcową" dla wnioskowanej zabudowy, organ pierwszej instancji traktuje zabudowę na działce nr [...], dostępnej z ul. [...]. W ocenie Kolegium bezspornym jest, że działka ta dostępna jest z tej samej drogi publicznej, co działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym, jednak jak wynika z akt sprawy, w szczególności ze wskazanego przez organ pierwszej instancji uzupełnienia analizy obszaru przyległego do terenu inwestycji, jak również z wyników analizy części graficznej "B", działka ta posiada funkcję usługową a nie mieszkalną i tym samym nie może stanowić punktu odniesienia (wzorca) dla planowanej zabudowy. Jeżeli natomiast chodzi o spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p, to pomimo przedłożenia przez inwestora promesy z [...] marca 2011 r., nr [...] wydanej przez E Sp. z o.o., opinii z [...] marca 2011 r., nr [...] wydanej przez W Spółkę oraz warunków technicznych przyłączenia do sieci wod-kan z [...] marca 2011 r., nr [...], zdaniem Kolegium nadal nie można bezspornie przyjąć, że warunek ten jest spełniony. Organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor pomimo wezwania organu pierwszej instancji z [...] lutego 2011 r. i stanowiska Kolegium zawartego w decyzji z [...] stycznia 2011 r., nr [...], nie zmienił – uzupełnił wniosku w zakresie zapotrzebowania na wodę i odprowadzanie ścieków, a warunki przyłączenia do sieci wod-kan powołują się tylko na nieznany wniosek inwestora, nie wskazując chociaż rodzaju inwestycji na działkach nr [...] dla których są wydawane. Kolegium wskazało ponadto, że organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie odniósł się do twierdzenia Kolegium zawartego w decyzji z [...] stycznia 2011 r. co do braku wykazania statusu – kategorii dróg ulic [...]. Organ pierwszej instancji nie potwierdził wprost, że są to drogi publiczne gminne. Nadto, na żadnym z załączników do decyzji organu pierwszej instancji nie ma oznaczenia, że stanowią one integralną część decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołujących co do błędnego ustalenia granic obszaru analizowanego, Kolegium uznało ten zarzut za chybiony, podtrzymując swoje stanowisko w tym zakresie zawarte w swoich poprzednich decyzjach z [...] stycznia 2011 r., nr [...] i z [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut przekroczenia przez planowaną powierzchnię zabudowy ustalonego w decyzji wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, to Kolegium wskazało, że określona w decyzji wartość wskaźnika jest wiążąca dla inwestora. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Zakładu A spółka jawna, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, art. 136 k.p.a, polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i trzykrotnemu przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a było wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz art. 7 k.p.a, polegające na ograniczeniu się do kontroli zasadności argumentów przytoczonych przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, nie podejmując kroków niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, utrzymanie warunków zabudowy ustalonych decyzją Burmistrza Miasta, oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Tym samym – o ile postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe, organ odwoławczy powinien wydać decyzję merytoryczną, która zakończy postępowanie administracyjne. Przesłanki wydania decyzji kasacyjnej wskazane są zaś w art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W piśmiennictwie podkreśla się, choć nie bez zastrzeżeń, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy, bowiem nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2, a przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel - Komentarz bieżący do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2010 i wskazana tam literatura). Pogląd ten znalazł odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2010 r., II OSK 66/09, gdzie wskazano, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej, zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Podobnie wskazał NSA w wyroku z 25 września 2009 r., II OSK 1441/08, uznając, że w sytuacji jednakże kiedy organ odwoławczy jedynie kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, nie wskazując na zaistniałe braki w stanie faktycznym sprawy i nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego ma on obowiązek zastosować instytucję reformacji i wydać decyzję orzekającą co do istoty sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy z jednej strony uznał, że postępowanie wyjaśniające organu pierwszej instancji dotknięte jest wieloma brakami, co uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej, z drugiej jednak wskazał (nie podzielając w tym zakresie stanowiska odwołujących), iż organ pierwszej instancji w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, prawidłowo wyznaczył obszar analizowany, jednak położona na tym obszarze działka nr [...] (dostępna z ul. [...]), posiadająca funkcję usługową a nie mieszkalną, nie może stanowić punktu odniesienia (wzorca) dla planowanej zabudowy. W takiej sytuacji uznać należało, że organ odwoławczy bezzasadnie uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie warunków zabudowy, ograniczając się do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Nie mniej jednak decyzja kasacyjna organu odwoławczego, co do zasady była słuszna. Sąd uchylił jednak zaskarżoną decyzję mając na uwadze przede wszystkim długotrwałość postępowania administracyjnego, ilość wydanych w nim decyzji kasacyjnych, uzasadnianych niewyjaśnieniem lub niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego oraz to, że organ odwoławczy po raz trzeci uchylając decyzję organu pierwszej instancji, nie odniósł się do kluczowych kwestii, niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. Podzielając stanowisko organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji nie ustalił dokładnie zamiaru inwestycyjnego, nie zobowiązał także inwestora do przedłożenia dokumentów od gestorów sieci, zapewniających prawidłowe korzystanie z planowanych obiektów budowlanych (przez co nie można jednoznacznie ustalić, iż spełniony został warunek opisany w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p), nie wykazał statusu – kategorii dróg ulic [...] oraz nie określił, iż załączniki graficzne do decyzji stanowią jej integralną część, wskazać należy na inne uchybienia organu pierwszej instancji, na które nie zwrócił uwagi organ odwoławczy. Przechodząc do tych uchybień podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia bowiem zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p, określono w rozp. MI. W rozporządzeniu tym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozp. MI, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Z ustępu drugiego cytowanego paragrafu wynika natomiast, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Podkreślenia wymaga, że rozp. MI wyjaśnia, co należy rozumieć pod pojęciem "front działki". Zgodnie z § 2 pkt 5 przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W rozpatrywanej sprawie z części graficznej analizy urbanistycznej, załączonej do decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż główny wjazd na działki objęte wnioskiem, odbywa się z ul. [...]. Także inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w pkt. 4 wskazał, że dojazd ma odbywać się ze wskazanej wyżej ulicy. Tymczasem autor analizy, wyznaczając obszar analizowany, wziął pod uwagę szerokość frontu działki od strony ul. [...] jak i szerokość frontu działki od ulicy [...]. Oznacza to, że obszar analizowany został wyznaczony niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Tym samym błędne jest stanowisko organów obu instancji, iż prawidłowo ustalono granice obszaru analizowanego. Podkreślenia także wymaga, iż obszar przyjęty do analizy, może być większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki. Może on także zostać wyznaczony nie w formie koła, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z treścią § 3 ust. 2 rozp. MI. Musi on jednak być tak wyznaczony, aby określone były jego granice końcowe. Nie może być natomiast tak, jak uczynił to organ pierwszej instancji, że obszar analizy obejmuje całą mapę stanowiącą załącznik do analizy. W przepisach zawartych w § 5, 6, 7 i 8 rozp. MI określono wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (wg wniosku 30,2%) mieści się w skrajnych wartościach wskaźnika zabudowy działek wg uzupełnionej analizy obejmującej zabudowę na działkach przyległych do tej samej drogi publicznej – wartości od 3,4 % do 39,7 %. W ocenie organu pierwszej instancji w tym konkretnym przypadku zastosowanie średniej wielkości zabudowy mijałoby się z sensem, chociażby z uwagi na wielkość terenu inwestycji oraz jej charakter. Odniesiono się więc do układu przestrzennego w zamknięciu tego obszaru urbanistycznego od strony północnej. Oba te natomiast układy zabudowy, zarówno na działce nr [...] (działka o powierzchni 2,1 ha) jak również na działce wnioskowanej (o powierzchni 1,55 ha) mają podobny wskaźnik zabudowy tj. odpowiednio 32,3 % i 30,2 %. Odnosząc się do tego stanowiska, pomijając już kwestie wcześniej podnoszone, tj. brak ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie ilości planowanych budynków (co niewątpliwie wpływa na ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy), wskazać należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozp. MI, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, nie zaś na podstawie wskaźnika zabudowy wybranych działek przyległych do tej samej drogi publicznej. Również przewidziane w ust. 2 § 5 rozp. MI, odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, które dopuszczalne jest gdy wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy, dotyczyć musi działek położonych w obszarze analizowanym. To samo dotyczy pozostałych elementów a więc szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu. Wobec powyższego uznać należało, że błędy popełnione przez organ pierwszej instancji w tym zakresie powodują, że sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji. Nie mogła także umknąć uwadze sądu inna okoliczność, a mianowicie ta, że skarżąca zamierza zrealizować zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W takiej sytuacji, choć przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p, nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, a w obowiązującym systemie prawnym nie ma żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu, to w ocenie sądu w niniejszej sprawie z uwagi na wielkość powierzchni nowej zabudowy (w tym według informacji przedstawionej na rozprawie przez skarżącą, iż inwestycja obejmować ma około 180 lokali mieszkalnych i 1 usługowy), konieczne jest precyzyjne ustalenie, czy dla planowanej inwestycji, możliwe jest zapewnienie jednego miejsca postojowego na jedno mieszkanie oraz jednego miejsca parkingowego na 30m2 powierzchni użytkowej usługi, w tym jedno miejsce dla samochodu osoby niepełnosprawnej. Wobec powyższego wskazać należy, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 2 k.p.a, zaś organ administracji orzekający w pierwszej instancji z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zaniechał należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić dokonaną przez sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego toku postępowania. O tym, że decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a, sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania – uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 500 zł.