II SA/Go 610/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi O S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia zanieczyszczenia nieruchomości oddala skargę. II SA/Go 610/06 U z a s a d n i e n i e Pismem z dnia 30 czerwca 2004r. O Spółka Akcyjna dokonał zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi na podstawie art. 12 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) – zwanej dalej ustawą wprowadzającą prawo ochrony środowiska. Pismem tym dokonano zgłoszenia zanieczyszczenia nieruchomości położonej w [...] działka Nr [...] oraz działka Nr [...]. Zanieczyszczenie dokonane zostało przez inny podmiot tj. C S.A. - spółkę wykreśloną z rejestru handlowego z dniem [...] września 1999r. Według posiadanych informacji O S.A. podał, iż działalność na nieruchomości przy ul. [...] była prowadzona od lat przedwojennych, a przy ul. [...] od roku 1951. Nieruchomość została w 1999r. przekazana w ramach restrukturyzacji O S.A. w stanie zanieczyszczonym. Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2005r. znak: [...] Kierownik Oddziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odrzucenia zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi na nieruchomościach położonych w [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] Naczelnik Wydziału Środowiska i Rolnictwa działając z upoważnienia Prezydenta Miasta odrzuciła dokonane przez O S.A. zgłoszenie zanieczyszczenia nieruchomości. W dniu [...] maja 1999r. doszło do połączenia spółki M Spółka Akcyjna (spółka przejmująca) ze spółką C Spółka Akcyjna (spółka przejęta). W wyniku tego połączenia powstała spółka P Akcyjna. Zgodnie z treścią art. 465 § 3 kodeksu handlowego z chwilą wykreślenia spółki przejętej, spółka przejmująca wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejętej. Połączenie ww. spółek dokonane zostało na podstawie Kodeksu handlowego. Organ uznał, że zgłoszonego przez wnioskodawcę - O S.A. zanieczyszczenia nie dokonał inny podmiot, wobec czego nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 12 ust. 1 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska upoważniające organ do przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia. Odwołanie od tej decyzji złożył O S.A. zarzucając jej naruszenie przepisu art. 465 § 3 k.h. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadza on następstwo prawne z zakresu prawa administracyjnego oraz art. 12 ust. 4 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska poprzez jego zastosowanie pomimo braku przesłanek do jego zastosowania. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i dokonanie wpisu zanieczyszczonych nieruchomości do rejestru, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodziło się ze stanowiskiem odwołującego się, że sukcesja generalna, na którą powołano się w zaskarżonej decyzji, a wynikająca z przepisu art. 465 § 3 k.h., nie może oznaczać wprost przejęcia przez odwołującego się wszelkich praw i obowiązków jako następcy prawnego po innych podmiotach, w tym po spółce C Spółka Akcyjna. Następstwo prawne co do tego zakresu musiałoby wynikać wyraźnie z dyspozycji ww. przepisu k.h. Stanowisko takie znajduje oparcie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2005r. sygn.akt II SA/Lu 343/05 i II SA/Lu 344/05, w uzasadnieniu których Sąd stwierdził, że literalne brzmienie tego przepisu uprawnia do możliwości skorzystania z niego przez wszystkich "władających" powierzchnią w dniu wejścia w życie ustawy i brak jest podstaw by z grona "władających" wyłączyć następców prawnych. Organ II instancji zobowiązał organ I instancji do dokonania ustaleń, czy zgłoszenie skarżącej spełnia łącznie wszystkie przesłanki do wpisania zgłoszonych nieruchomości do odpowiedniego rejestru. Decyzją z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] Naczelnik Wydziału Środowiska i Rolnictwa działając z upoważnienia Prezydenta Miasta odrzucił dokonane przez O S.A. zgłoszenie zanieczyszczenia nieruchomości. Organ stwierdził, ż nie zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do przyjęcia przez organ zgłoszenia zanieczyszczenia gleby i ziemi na przedmiotowych nieruchomościach. Niespełnienie warunku nałożonego przepisem art. 12 ust. 2 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska, tzn. nie załączenie wyników badań potwierdzających zanieczyszczenie gleby i ziemi przed wejściem w życie ustawy wprowadzającej powoduje, że zgłoszenie nie zostało dokonane prawidłowo i wywołuje skutki prawne określone przez ustawę - odrzucenie w formie decyzji w trybie art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się O S.A. pismem z dnia [...] grudnia 2005r. zarzucając jej naruszenie przepisu art. 12 ust. 2 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyniki badań, o których mowa we wskazanym przepisie muszą potwierdzać, że zanieczyszczenie gruntu zostało dokonane przez inny podmiot oraz naruszenie przepisu art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy poprzez jego zastosowanie pomimo braku przesłanek do jego zastosowania. W uzasadnieniu odwołania wskazał ponadto, że odrzucenie zgłoszenia było nieuprawnione z tego powodu, iż dokonano go po ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska zgłoszenie może być odrzucone w terminie jednego roku od dnia jego dokonania. W tym przypadku termin ten upłynął w dniu 30 czerwca 2005r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i dokonanie wpisu zanieczyszczonych nieruchomości do rejestru ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w sprawie postępowanie organu pierwszej instancji. Organ stwierdził - że biorąc pod uwagę przepis art. 12 ust. 4 ww. ustawy, określający że starosta może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy - ostateczna decyzja w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia powoduje, iż nie powoduje ono skutków prawnych, o których mowa w ust. 1. Przewidziany nim termin do oceny wartości merytorycznej i formalnej tego zgłoszenia z ewentualnym odrzuceniem go w drodze decyzji minął z dniem [...] lipca 2005r. W związku z tym, że zaskarżona decyzja wydana została po upływie tego terminu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż wydana została bez podstawy prawnej, co w konsekwencji oznacza, konieczność jej uchylenia. Należało także umorzyć postępowanie w tej sprawie prowadzone przez organ pierwszej instancji, gdyż w tych okolicznościach stało się bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję złożył w dniu [...] lutego 2006r. w imieniu O S.A. pełnomocnik radca prawny D.D.. Decyzję zaskarżył w części, w jakiej umarza ona postępowanie organu I instancji. Zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w sytuacji gdy postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe i nie zachodziły przesłanki do jego umorzenia. Wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części umarzającej postępowanie przed organem I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W uzasadnieniu podniósł, że w sprawie nie istniały przesłanki do umorzenia postępowania przed organem I instancji. Sprawa mogła zostać rozpatrzona w sposób merytoryczny przez organ odwoławczy ewentualnie przez organ I instancji. W ocenie skarżącego zgłoszenie musi przecież zostać rozstrzygnięte merytoryczne poprzez uwzględnienie go w rejestrze. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest sprzeczna z prawem i narusza interesy skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę, pismem dnia [...] marca 2006r. znak: [...] wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazało, że zakres przedmiotowego postępowania administracyjnego zakończonego umorzeniem obejmował jedynie rozstrzygnięcie w sprawie odrzucenia w drodze decyzji administracyjnej zgłoszenia zanieczyszczenia nieruchomości. Wbrew żądaniu skarżącej brak jest bowiem podstawy prawnej do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o wpisie zanieczyszczonych terenów do rejestru prowadzonego przez Starostów o jakim mowa w art. 12 ust. 4 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska. Skoro zatem zaskarżoną decyzją Kolegium orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta w sprawie odrzucenia dokonanego przez skarżącego zgłoszenia i umorzyło w tym zakresie postępowanie, to w konsekwencji tego rozstrzygnięcia, stworzony został obowiązek po stronie Prezydenta Miasta do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącą zgłoszenia zanieczyszczenia nieruchomości przez wpis do odpowiedniego rejestru. Takie stanowisko Kolegium znajduje swoje oparcie w art. 12 ust. 4 ww. ustawy. A dokonanie takiego wpisu jest czynnością administracyjną o charakterze technicznym. Zaś dokonanie tej czynności nie wymaga, wbrew temu co twierdzi skarżąca, uprzedniego wydania w tej sprawie jakiekolwiek decyzji administracyjnej. Należy przy tym podkreślić, że rozpatrzenie jakiekolwiek sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji jest zgodnie z art. 107 §1 k.p.a. możliwe tylko wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy w tej formie oparte jest na odpowiedniej podstawie prawnej określonej przepisami prawa materialnego. Postanowieniem z dnia 9 maja 2006r. sygn. akt II SA/Go 174/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę O S.A., reprezentowanego przez radcę prawnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...]. Skarga nie została bowiem opłacona. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie skarga stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) podlega wpisowi stałemu w wysokości 200 złotych. Skoro strona wnosząca skargę była reprezentowana przez radcę prawnego, a sama skarga podlega opłacie stałej, to wobec nieuiszczenia wpisu, należało ją odrzucić bez wezwania do uiszczenia opłaty, stosowanie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożył O S.A., w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 221 p.p.s.a. oraz § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że mimo utraty mocy obowiązującej powołanego § 5 ust. 2 rozporządzenia, skarga została złożona w czasie kiedy przepis ten obowiązywał. Strona skarżąca mała zatem obowiązek uiścić wpis dopiero na wezwanie sądu, co nastąpiło. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy. Wskazany przepis rozporządzenia utracił moc obowiązującą od dnia 17 marca 2006r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r, sygn. akt SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz.322) jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Stwierdził, że podziela pogląd, iż okoliczność wezwania radcy prawnego nie niweczy skutku prawnego w postaci odrzucenia skargi, to jednak przyjęcie stanowiska, iż skargę należy w rozpatrywanej sprawie odrzucić jest zbyt daleko idące. Należy mieć na względzie, że skarga została złożona w dniu [...] lutego 2006r., czyli nie tylko przed dniem wejścia w życie przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ale jeszcze przed dniem wydania tego wyroku. Rozstrzygające znaczenie miała okoliczność, iż strona skarżąca w momencie składania skargi nie miała obowiązku uiszczenia wpisu bez wezwania, pomimo, iż była reprezentowana przez radcę prawnego a wpis od skargi w niniejszej sprawie miał charakter wpisu stałego. Sąd I instancji nie był władny odrzucić skargi na podstawie art. 221 p.p.s.a., bowiem przytoczone orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wywołuje skutki "na przyszłość" (ex nunc), nie obejmując przypadków, które zaistniały przed jego wejściem w życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W myśl przepisu 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 12 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska 1. władający powierzchnią ziemi w dniu wejścia w życie ustawy, na której przed jej wejściem w życie nastąpiło odpowiednio zanieczyszczenie ziemi lub gleby albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu spowodowane przez inny podmiot, jest obowiązany do zgłoszenia tego faktu właściwemu staroście w terminie do dnia 30 czerwca 2004 r.; w tym przypadku przepisów art. 102 ust. 1-3 Prawa ochrony środowiska nie stosuje się.; 2. do zgłoszenia należy załączyć odpowiednio wyniki badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby lub dokumentację potwierdzającą niekorzystne przekształcenie ukształtowania terenu oraz opis okoliczności wskazujących, iż sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot; 3. właściwy starosta uwzględnia zgłoszenie w rejestrze określonym w art. 110 Prawa ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 4.; 4. starosta może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy; ostateczna decyzja w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia powoduje, iż nie powoduje ono skutków prawnych, o których mowa w ust. 1. Rozstrzygnięcie organu II instancji określone przepisem 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine jest decyzją kasacyjną typową, czyli kończącą rozpatrzenie sprawy. Istota tego rodzaju decyzji polega na tym, że organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji, nie rozstrzygając sprawy pod względem merytorycznym. Przepis ten wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się do wyeliminowania decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania w II instancji. Ograniczenie wypływa z kryterium umorzenia postępowania I instancji, a zatem tylko do przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem I instancji. Będzie chodziło między innym o sytuacje, gdy decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Wskazać również należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1983r. sygn.akt SA/Kr 706/83, w którym Sąd zajął stanowisko, iż zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji organu I instancji jest nieważna. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. reguluje kwestię umorzenia postępowania w przypadku bezprzedmiotowości. Odnosi się on do bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania. Ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wówczas, gdy brak jest któregoś z podmiotowych lub przedmiotowych elementów materialnego stosunku prawnego, w związku z czym nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania traktowane jest w doktrynie jako środek ostateczny, niweczący dotychczasowe wyniki postępowania Okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie. Przekroczenie przez organ administracji terminu materialnoprawnego wyznaczonego przez przepis ustawy do wydania decyzji prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania. W niniejszej spawie orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w ocenie Sądu, odpowiada prawu. Organ I instancji wszczął w dniu [...] maja 2005r. postępowanie administracyjne w sprawie odrzucenia zgłoszenia w sprawie zanieczyszczenia powierzchni ziemi na nieruchomościach wymienionych w zgłoszeniu, dokonując zawiadomienia strony, stosownie do przepisu art. 61 k.p.a. W myśl przepisu art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Przepis ten w obu przypadkach nakazuje zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postanowienie to realizuje zasadę ogólną postępowania administracyjnego czynnego udziału strony w postępowaniu przed organami administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał wymaganego prawem zawiadomienia i tym samym przeprowadzone w następstwie postępowanie zapewniało stronie czynny w nim udział. Bezspornym w sprawie jest, że organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] listopada 2005r. Z przepisu art. 12 ust. 4 ustawy wprowadzającej prawo ochrony środowiska stanowiącego, że starosta może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, wynika jednoznacznie termin dla organu właściwego do odrzucenia dokonanego zgłoszenia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2004r. dokonał zgłoszenia. Organ odwoławczy w swoich rozważaniach wskazał, że termin wpływu do Prezydenta Miasta to [...] lipca 2004r., zaś termin na wydanie decyzji to [...] lipca 2005r. Jednakże daty te w niniejszej sprawie nie mają większego znaczenia, gdyż organ I instancji wydał decyzję po upływie kilku miesięcy od tych dat. Tym samym Sąd nie ma żadnych wątpliwości co do uchybienia przez Prezydenta Miasta ustawowemu terminowi do wydania decyzji o odrzuceniu dokonanego zgłoszenia przez skarżącego. Słusznie stwierdziło więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylenie tej decyzji Prezydenta Miasta. Termin określony w ww. przepisie jest terminem prawa materialnego i jego przekroczenie było niedopuszczalne a wydanie decyzji po tym terminie wywołuje ten skutek, że decyzja jest pozbawiona podstawy prawnej. Prezydent Miasta wydając decyzję w dniu [...] listopada 2005r. nie miał kompetencji do wydania decyzji o odrzuceniu dokonanego zgłoszenia przez O S.A.. Również w granicach swoich uprawnień organ odwoławczy umorzył postępowanie organu I instancji. Jak wskazano wyżej, jedną z przyczyn umorzenia jest brak podstawy prawnej do wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsca. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2005r. była pozbawiona takiej podstawy i jako taka nie mogła się ostać w obrocie prawnym, a co za tym idzie postępowanie organu I instancji podlegało umorzeniu. Zwrócić również należy uwagę na przepis art. 110 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Zgodnie z nim starosta prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem obszarów, na których obowiązek rekultywacji obciąża starostę. Zadanie w nim określone ma charakter obowiązkowy. Ustawodawca nie określił jednak zasad prowadzenia takiego rejestru ani sposobu jego aktualizacji. Oznacza to, że kwestie te samodzielnie rozstrzyga starosta. Oznacza to że dokonanie wpisu do rejestru nie jest poprzedzone wydaniem decyzji o dokonaniu takiego wpisu. Jego dokonanie stanowi czynność materialno-techniczną. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę sytuacja prawna skarżącego przedstawia się tak, że Prezydent Miasta jest obowiązany do wprowadzenia wpisu do rejestru zgłoszenia dokonanego przez skarżącego. W świetle powyższych okoliczności, stosownie do przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na w sentencji.