II SA/Go 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 grudnia 2016 r. nr XIV/163/16 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oddala skargę. W dniu 22 grudnia 2016 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XIV/163/16 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowani przestrzennego gminy. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył Wojewoda (dalej Wojewoda, skarżący) wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił naruszenie art. 28 ust 1 i art. 11 pkt 10 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U.. z 2017 r., poz. 1073 – dalej u.p.z.p.). W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że nastąpiło istotne naruszenie procedury sporządzania studium poprzez dokonanie znaczącej zmiany treści kierunków studium w zakresie gospodarki ściekowej tuż przed jego uchwaleniem. Przedłożony radzie gminy do uchwalenia tekst studium znaczne różnił się w zakresie kierunków prowadzenia gospodarki ściekowej i budowy czyszczalni ścieków zarówno od tekstu wyłożonego do wglądu publicznego jak i przesłanego przed sesją radnym oraz od projektu studium przesłanego do opiniowania i uzgodnienia organom odpowiedzialnym za ochronę środowiska i ochronę sanitarną. Dokonane zmiany nie zostały przeanalizowane oraz uwzględnione w załączonej do dokumentacji planistycznej prognozie oddziaływania na środowisko do projektu ww. studium. Wojewoda wyjaśnił, że zmiany dotyczyły następujących elementów: przyłączenia do planowanej oczyszczalni ścieków w [...] dodatkowych miejscowości: [...]. Ponadto miejscowości [...] zostały również wyznaczone do przyłączenia do oczyszczalni w [...], co podważa sens i celowość tego rozwiązania. Skarżący podniósł, że wprowadzone zmiany nie korespondują z rozwiązaniami przytoczonymi w prognozie oddziaływania na środowisko - dalej prognoza), gdzie do poszczególnych oczyszczalni przyłączane są zupełnie inne miejscowości. Nadto w prognozie zaproponowana alternatywne rozwiązanie polegające na budowie nowej oczyszczalni ścieków z lokalizacją zna zachód od jeziora [...] z odprowadzaniem oczyszczonych ścieków do potoku [...] pomimo tego, że zostało ono wykluczone na etapie opiniowania, jako niezgodne z zarządzeniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ze względu na ochronę Obszaru Natura 2000 Jeziora [...]. Fakt ten nie został odnotowany w ww. prognozie, co podważa rzetelność jej wykonania. Zdaniem organu nadzoru zmiany dokonane przez wójta gminy w sporządzonym projekcie studium, były na tyle ważne i istotne, że wymagały ponowienia w zakresie niezbędnym procedury wynikającej z art. 11 u.p.z.p. Dotyczy to w szczególności umożliwienia społeczności lokalnej zapoznania się z wprowadzonymi zmianami i odniesienia do nich w formie udziału w dyskusji publicznej i wniesienia uwag. Nadto Wojewoda zarzucił, że w ogłoszeniu prasowym zamieszczonym w dniu 22 września 2016 r. w Gazecie, dotyczącym wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, istotnej informacji o terminie dyskusji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że dokonane zmian w zakresie sposobu i miejsca oczyszczania ścieków wprowadziły korektę i uściślenie nazw miejscowości, które są planowane do podłączenia do planowanej oczyszczalni w [...] oraz istniejącej oczyszczalni w [...]. Organ podkreślił, że planowana oczyszczalnia ścieków w [...] zostanie wybudowana w oparciu o najnowocześniejsze technologie i będzie spełniać wiodącą rolę w oczyszczaniu ścieków z całej gminy. Cały planowany system oczyszczania ścieków [...] od początku sporządzenia studium oparty był na istniejącej oczyszczalni w [...] oraz planowanej oczyszczalni w [...]. Organ wyjaśnił, że na etapie opiniowania studium jako alternatywę dla oczyszczani ścieków przyjęto możliwość budowy oczyszczalni ścieków na zachód od Jeziora [...] z propozycja budowy przydomowych oczyszczalni ścieków lub zbiorników bezodpływowych w pozostałych miejscowościach z dodatkowym włączaniem wszystkich wsi do systemu kanalizacji. Organ wskazał, że wysłane do opiniowania i uzgadniania studium wraz z prognozą uzyskało pozytywne opinie i uzgodnienia od właściwych organów. Również Wojewoda w takcie opiniowania i uzgadniania nie zakwestionował zapisów studium i prognozy. Nadto Rada Gminy wyjaśniła, że na terenie gminy dostęp do prasy codziennej jest mocno ograniczony, natomiast największy zasięg oddziaływania posiadają ogłoszenia umieszczone na tablicach ogłoszeniowych i w miejscach zwyczajowo przyjętych w poszczególnych miejscowościach. Termin wyłożenia do publicznego wglądu zawierały wszystkie ogłoszenia w prasie lokalnej, na tablicy ogłoszeń UG, w sołectwach na tablicach ogłoszeniowych oraz w BIP-ie. Z tych względów organ wniósł o odrzucenie skargi Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wniósł Wojewoda. Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz.446 ze zm.- dalej u.s.g.) Uprawnienie organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 ustawy, tj. nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru, chcąc spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej, w jego ocenie, uchwały musi ją zaskarżyć do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, ONSA 1990 r., nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (tak również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2012 r., II SA/Wr 937/11, orzeczenia.nsa.gov.pl, Z.Kmieciak Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", Samorząd Terytorialny 1994/6/13). W rozpoznawanej sprawie kwestią sporna wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy zmiany wprowadzone w uchwalonym studium już po wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu stanowią istotne naruszenie trybu o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przytoczonej powyżej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia studium. Z kolei zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Podkreślić trzeba, że ustawodawca odnośnie do naruszenia trybu sporządzania aktu planistycznego wprowadził przesłankę istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Głównym celem komentowanego przepisu jest zagwarantowanie ochrony praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia (zmiany) aktu planistycznego. Podjęcie sekwencji czynności wymaganych do uchwalenia zmiany studium gwarantuje możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków, uwag), pośrednią kontrolę legalności przyjmowanych w projekcie rozwiązań w granicach uzyskiwanych uzgodnień i opinii. Naruszenie trybu, przez zaniechanie którejś z czynności przewidzianych w ramach procedury sporządzania studium, stanowić będzie niejednokrotnie istotne naruszenie trybu postępowania skutkujące nieważnością uchwały rady gminy w całości lub w części. Nie oznacza to jednak, że pominięcie którejkolwiek z czynności przewidzianych dla trybu sporządzania studium skutkować musi bezwzględnie nieważnością aktu planistycznego. Również w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Powyższe oznacza, że nie każde naruszenie zasad sporządzania studium skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części, a jedynie takie, które miało wpływ na merytoryczną zawartość aktów planistycznych. Nie należy jednak utożsamiać zakazu naruszania zasad sporządzania studium z bezwzględną koniecznością zawarcia w studium wszystkich ustaleń przewidzianych w art. 10 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 28 marca 2017 r., II SA/OP 30/17, Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, 9. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2016 r., s. 281 i nast.). Zgodnie z art. 19 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Wskazać trzeba, że takiej regulacji nie przewidziano w stosunku do procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie studium gminnego. Procedura ta jest procedurą sformalizowaną, wyznaczającą zakres i kolejność czynności proceduralnych wymaganych przy sporządzaniu studium i obejmuje: ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, etap składania wniosków do studium i ich rozpatrzenia przez organ sporządzający plan, wystąpienie o opinie do wskazanych w ustawie podmiotów, uzgodnienie projektu planu z organami wymienionymi w ustawie, wprowadzenie ewentualnych zmian wynikłych z uzyskanych uzgodnień i opinii w sporządzonym projekcie studium, wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu, dyskusję publiczną, etap zgłaszania uwag do projektu studium, rozstrzygnięcie rady gminy w przedmiocie uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że studium, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego, a zatem procedura jego uchwalania nie wymaga wprowadzania takich gwarancji, jakie są uzasadnione w procedurze uchwalania aktu prawa miejscowego. Celem sformalizowanej procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego jest m.in. zagwarantowanie znajomości aktu planistycznego, którego treść normatywna jako aktu prawa powszechnie obowiązującego będzie kształtowała sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy), a także zagwarantowanie możliwości wpływu na treść przyszłego planu. Z kolei istotą studium jest jedynie określenie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 ustawy), a nie tworzenie norm prawnych powszechnie obowiązujących. Jak wynika z samej nazwy tego aktu planistycznego, jak również art. 10 ustawy regulującego treść tego aktu, studium gminne określa uwarunkowania (art. 10 ust. 1) oraz kierunki (art. 10 ust. 2) zagospodarowania przestrzennego gminy. Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancją zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez konieczności ponawiania czynności. Ustawodawca - w przeciwieństwie do procedury poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego - nie wprowadził obowiązku ponawiania czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie studium, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu studium. Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancją zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez konieczności ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia czynności planistycznych wykluczyć nie można, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenia trybu postępowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania (wyrok NSA z 21 października 2011 r., II OSK 1589/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 grudnia 2010 r., II SA/Kr 934/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zważyć również trzeba, że nawet w odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego wskazuje się, że obowiązek ponowienia procedury planistycznej nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie stwierdza się, że interpretując przepisy art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Jeżeli są to uwagi o charakterze indywidualnym, zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, jako takie mogą być uwzględniane w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, wówczas gdy mamy do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci, którzy są w opozycji do zmian, tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan (zob. wyroki NSA: z 03 października 2008 r., II OSK 367/08; z 01 lipca 2010 r., II OSK 905/10; z 02 czerwca 2016 r., II OSK 2360/14 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA w wyroku z dnia 2 października 2012 r., II OSK 1426/12 wskazał, że "to charakter i zakres dokonanych zmian jest decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne". Zatem oceniając konieczność ponowienia procedury planistycznej, jako kryterium oceny w tym względzie, należy przyjąć stopień modyfikacji treści projektu uchwały biorąc pod uwagę rodzaj oraz rozmiar zmian wprowadzonych do projektu planu już po zakończeniu etapu jego wyłożenia (w tym: zmiana przeznaczenia terenów wraz z ich parametrami zabudowy, usunięcie zapisów dotyczących minimalnych szerokości frontów nowo wydzielonych działek budowlanych i kąta położenia ich granic, zmiana wybranych parametrów zabudowy oraz ustaleń w zakresie liczby miejsc postojowych, a także dopuszczenie wznoszenia budynków usługowych na terenie, na którym wcześniej były one objęte zakazem realizacji). W literaturze i orzecznictwie zwraca się uwagę, że skutki braku ponowienia określonych czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego należy oceniać na gruncie konkretnego przypadku. Brak ponowienia określonych czynności planistycznych może mieć różne skutki prawne - może nie mieć wpływu na prawidłowość podjętej uchwały, może jednakże w określonych sytuacjach skutkować koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Kryterium powinien być tu stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed dokonania zmian (M.Wierzbowski, Alicja Plucińska-Filipowicz, Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. M.Wierzbowskiego i A.Plucińskiej-Filipowicz, Warszawa 2016, s. 316, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1718/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie w studium (pkt 4.2) wskazano, że "tworzona jest dokumentacja projektowa na potrzeby budowy nowej oczyszczalni ścieków w [...], W pierwszej kolejności oczyszczalnia będzie przyjmować ścieki pochodzące z miejscowości [...]. Docelowo proponuje się podłączenie pozostałych miejscowości: [...]. Do istniejącej oczyszczalni w [...] proponuje się podłączenie nieskanalizowanej części wsi oraz okolicznych miejscowości jak: [...]". Wskazano również, że "pozostała część gminy nie posiada uporządkowanej gospodarki ściekowej. Proponuje się budowę alternatywnej kanalizacji sanitarnej w systemie grawitacyjno-ciśnieniowym z odprowadzaniem ścieków do oczyszczalni w [...] z miejscowości [...]". Należy podkreślić, że w studium zapisano, iż "ostateczny wybór rozwiązania powinien zostać poprzedzony analizą techniczną i ekonomiczną oraz przyjęciem wariantu wykonalnego i korzystniejszego". Studium nie przesądziło zatem w sposób kategoryczny przyporządkowania poszczególnych miejscowości do określonej oczyszczalni ścieków. Należy również wskazać, że prognoza zawiera ogólne stwierdzenie, iż w studium przewidziano powstanie nowej oczyszczalni w [...], która w pierwszej kolejności przyjmować ma strumień ścieków pochodzących z [...], a docelowo maja do niej zostać podłączone pozostałe miejscowości. Zdaniem Sądu nie można w rozpoznawanej sprawie mówić o konflikcie interesów różnych grup społecznych. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że budowa nowoczesnej oczyszczalni ścieków niewątpliwie leży w szeroko rozumianym interesie społecznym. W analizowanej sprawie nie mamy również do czynienia ze znacznym stopniem modyfikacji zapisów studium, które nastąpiło po jego publicznym wyłożeniu. Sąd podziela stanowisko organu, że w uchwalonym studium doszło do korekty i uściślenia miejscowości, które są przewidziane do podłączenia do mającej powstać oczyszczalni ścieków w [...] oraz do istniejącej oczyszczalni ścieków w [...]. Nadto wprowadzone zmiany nie posiadają charakteru ostatecznego. Jak już wyżej wskazano, studium jest aktem kierownictwa wewnętrznego a istotą studium jest jedynie określenie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a nie tworzenie norm prawnych powszechnie obowiązujących. To uchwalenie planu miejscowego prowadzi bezpośrednio do wydania aktu prawa powszechnie obowiązującego, wywierającego skutki w sferze wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie można również pominąć, że do wyłożonego projektu studium zostały wniesione uwagi przez przedstawiciela Komitetu Obywatelskiego Na rzecz Rozwoju Gminy, które dotyczyły między innymi kwestii budowy oczyszczalni ścieków w [...] a także przyłączenia miejscowości ([...]) do oczyszczalni ścieków w [...]. Powyższe uwagi nie zostały uwzględnione przez wójta gminy. Nie istnieją zatem racjonalne przesłanki przemawiające za uznaniem, że w wyniku ponowienia czynności planistycznych doszłoby do uchwalenia innych ustaleń planistycznych, od tych, które zostały podjęte. Z przytoczonych względów trudno zatem uznać, że zmiany wprowadzone w uchwalonym studium wymagały ponowienia procedury planistycznej. Nie można też mówić w tym wypadku o istotnym naruszeniu trybu sporządzania studium. W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 11 pkt 10 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, ogłasza w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu oraz publikuje na stronach internetowych urzędu gminy na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami. Należy wskazać, że ogłoszenia zawarte w prasie lokalnej, na tablicy ogłoszeń UG, w BIP-ie, w sołectwach na tablicach ogłoszeniowych zawierały elementy o których mowa w ww. przepisie a także informację o terminie i miejscu przeprowadzenia dyskusji publicznej. Nie może budzić zatem wątpliwości, że cel jakim jest zapewnienie możliwości udziału lokalnej społeczności w procesie sporządzania studium został zatem skutecznie zapewniony. Fakt, że w jednym z ogłoszeń prasowych nie została umieszczona taka informacja o terminie i miejscu przeprowadzenia dyskusji publicznej nie może oznaczać, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania studium. W konsekwencji Sąd uznał, że nie doszło w rozpoznawanej sprawie do istotnego naruszenia trybu sporządzania studium w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.).