II SA/Go 627/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] w sprawie podziału rezerwy celowej na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego w planie wydatków budżetu Miasta na rok 2016 oddala skargę. Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] Prezydent Miasta - na podstawie art. 222 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm. – określanej dalej jako u.f.p.) - dokonał zmian w planie wydatków budżetu Miasta na 2016 r. polegających na zmniejszeniu w dziale 758 "Różne rozliczenia" , w rozdziale 75818 "Rezerwy ogólne i celowe", w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" o kwotę 70.600 zł wydatków z rezerwy na zarządzanie kryzysowe oraz zwiększeniu w dziale 754 "Bezpieczeństwo publiczne i ochrona przeciw pożarowa w rozdziale 75421 "Zarządzanie kryzysowe", w paragrafie 4300 – "Zakup usług pozostałych", o kwotę 12.000 zł oraz w dziale 852 "Pomoc społeczna" w rozdziale 85214 "Zasiłki i pomoc w naturze oraz składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe", w paragrafie 3110 "Świadczenia społeczne" – o kwotę 58.600 zł. W uzasadnieniu tego zarządzenia organ wskazał, iż środki z rezerwy celowej na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego w łącznej kwocie 70.600 zł przeznacza się na zadanie związane z ratowaniem i pomocą mieszkańcom domu na pl. [...], w którym w dniu [...] marca 2016 r. w wyniku pożaru zostały zniszczone mieszkania, z tego na : 1/ na pokrycie wyżywienia i pobytu w hotelu poszkodowanym w wyniku pożaru – 12.000 zł 2/ wypłatę zasiłków celowych dla poszkodowanych w wyniku pożaru – 58.600 zł . Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej ( określane dalej jako Kolegium RIO ) w dniu [...] maja 2016 r. – działając na podstawie art. 18 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust.1. pkt 2 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 – określanej dalej jako u.r.i.o.) i art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 – określanej dalej jako u.s.g.) podjęło uchwałę nr [...] stwierdzającą nieważność powyższego zarządzenia Prezydenta Miasta jako podjętego z istotnym naruszeniem art. 259 ust. 1 i art. 222 ust. 4 u.f.p. oraz art. 2 , art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U z 2013 r., poz. 1166 – określanej dalej jako u.z.k. ). W uzasadnieniu powyższej uchwały Kolegium RIO wskazało, iż stosownie do art. 259 ust. 1 u.f.p.. rezerwy celowe, w tym także rezerwa na zarządzanie kryzysowe mogą być przeznaczane wyłącznie na cel na jaki zostały utworzone oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją budżetową wydatków. Podziału rezerw dokonuje zarząd jednostki samorządu terytorialnego (art. 222 ust. 4 u.f.p. ). Prezydent Miasta może zatem dokonywać podziału rezerw, o których mowa w art. 222 ust. 1 i 2 u.f.p. tego przepisu, a więc rezerwy ogólnej i rezerw celowych, jednakże powinien to robić mając na względzie dyspozycję art. 259 ust. 1 u.f.p. W związku z tym w ocenie Kolegium RIO zaplanowanie sfinansowania ze środków rezerwy na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie Miasta w pełnej wysokości - w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" - wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 4300 "Zakup usług pozostałych", w wysokości 12.000 zł, który jest wydatkiem bieżącym - uznać należy za zaplanowanie podziału rezerwy celowej na zarządzanie kryzysowe z naruszeniem art. 259 ust. 1 u.f.p, ponieważ nie jest to wydatek inwestycyjny. Analogiczną pod względem oceny prawnej sytuację jak opisana powyżej stanowi zdaniem Kolegium RIO zaplanowanie z rezerwy na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie Miasta, w pełnej wysokości - w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" - wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 3110 "Świadczenia społeczne" w wysokości 58.600 zł, które skutkuje również naruszeniem art. 259 ust. 1 u.f.p., bowiem nie jest to wydatek inwestycyjny. Ponadto organ nadzoru podniósł, że wydatki zaplanowane z rezerwy na zarządzanie kryzysowe dotyczące (jak wynika to z uzasadnienia do zarządzenia Prezydenta Miasta) sfinansowania kosztów wyżywienia i pobytu w hotelu poszkodowanych w wyniku pożaru ( kwota zwiększenia planu wydatków 12.000 zł ) oraz wypłaty zasiłków celowych dla poszkodowanych w wyniku pożaru (kwota zwiększenia planu wydatków 58.600 zł.) nie mieszczą się w pojęciu zarządzania kryzysowego, o którym stanowi art. 2 u.z.k. Zgodnie z tym przepisem zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publicznej będąca elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym, przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwaniu ich skutków oraz odtwarzaniu zasobów i infrastruktury krytycznej. Wydatki dokonywane z rezerwy na zarządzanie kryzysowe, wobec jej inwestycyjnego przeznaczenia w planie wydatków budżetu Miasta, mogłyby, mając na względzie art. 2 u.z.k. zgodnie z którym zarządzaniem kryzysowym jest również działanie polegające na odtwarzaniu zasobów infrastruktury krytycznej - służyć sfinansowaniu realizacji takiego zadania z zakresu zarządzania kryzysowego. Definicja ustawowa infrastruktury krytycznej wynika wprost z art. 3 pkt 2 u.z.k. Infrastruktura krytyczna na gruncie wyżej powołanej ustawy jest definiowana jako systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy: a. zaopatrzenia w energię, surowce energetyczne i paliwa, b. łączności, c. sieci teleinformatycznych, d. finansowe, e. zaopatrzenia w żywność, f. zaopatrzenia w wodę, g. ochrony zdrowia, h. transportowe, i. ratownicze, j. zapewniające ciągłość działania administracji publicznej, k. produkcji, składowania, przechowywania i stosowania substancji chemicznych i promieniotwórczych, w tym rurociągi substancji niebezpiecznych. Organ nadzoru powołując się na orzecznictwo wskazał, iż w u.z.k. sformułowano katalog zamknięty infrastruktury krytycznej, a zatem odtwarzanie zasobów infrastruktury krytycznej, mając na względzie art. 2 u.z.k. powinno dotyczyć jedynie odtwarzania powyższych systemów stanowiących katalog zamknięty i odtwarzania wzajemnych powiązań pomiędzy nimi oraz przywracania ich normalnego funkcjonowania. Pojęcie odtwarzania zasobów infrastruktury krytycznej nie może więc, w ocenie Kolegium RIO dotyczyć każdego działania jakie podejmuje organ administracji publicznej w związku z wcześniejszym wystąpieniem sytuacji kryzysowej, w szczególności nie mogą to być działania dotyczące pokrycia kosztów wyżywienia i pobytu w hotelu poszkodowanych w wyniku pożaru oraz wypłaty zasiłków celowych dla poszkodowanych w wyniku pożaru. Cele wskazane w uzasadnieniu do kontrolowanego zarządzenia Prezydenta Miasta służą usunięciu niepożądanych społecznie i materialnie skutków sytuacji kryzysowej jaka niewątpliwie wystąpiła w mieście, nie mogą być one jednak w utożsamiane z odtwarzaniem infrastruktury krytycznej, zdefiniowanej w art. 3 pkt 2 u.z.k. Dokonanie wydatków na pomoc materialną dla poszkodowanych (zasiłki) oraz ich zakwaterowanie z rezerwy inwestycyjnej na zadania z zakresu zarządzania kryzysowego nie można również w ocenie Kolegium RIO tłumaczyć potrzebą ochrony infrastruktury krytycznej, bowiem art. 3 pkt 3 u.z.k. zawiera ustawową definicję ochrony infrastruktury krytycznej, przez co należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtworzenia tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie. W sytuacji, gdy nie mamy do czynienia z odtwarzaniem zasobów infrastruktury krytycznej lub jej ochroną, w rozumieniu u.z.k. wydatki budżetu Miasta na powyższe cele służące udzieleniu pomocy poszkodowanym w pożarze, nie powinny być w ocenie Kolegium RIO finansowane z rezerwy na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie Miasta, w pełnej wysokości w paragrafie 6800 - "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne". Wobec zaplanowania całej kwoty rezerwy obligatoryjnej na zadania z zakresu zarządzania kryzysowego w paragrafie 6800 - Miasto nie miało w ocenie Kolegium RIO możliwości wydatkowania jakiejkolwiek kwoty z tej rezerwy na wydatki bieżące, nawet w sytuacji wystąpienia konieczności poniesienia takich wydatków na cele związane pośrednio z ograniczeniem skutków sytuacji kryzysowej. Stosownie bowiem do art. 259 ust. 1 u.f.p. rezerwy celowe mogą być przeznaczone wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją budżetową wydatków. Powyższa uchwała Kolegium RIO stała się przedmiotem skargi złożonej przez Prezydenta Miasta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 98 u.s.g., w której skarżący zarzucił naruszenie: – art. 91 ust. 1 w zw. z art. 11 a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g. w zw. z art. 222 ust. 4 u.f.p poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż Prezydent Miasta nie był upoważniony do dokonywania podziału rezerw, w tym rezerwy celowej na zarządzanie kryzysowe, – art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 259 ust. 1 u.f.p. poprzez przyjęcie, że zmiana w planie wydatków budżetu Miasta polegająca na zaplanowaniu sfinansowania ze środków rezerwy na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie Miasta, w pełnej wysokości - w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" - wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 4300 "Zakup usług pozostałych", w wysokości 12.000 zł, który jest wydatkiem bieżącym, narusza art. 259 ust. 1 u.f.p., ponieważ nie jest to wydatek inwestycyjny oraz poprzez przyjęcie, że zmiana w planie wydatków budżetu Miasta polegająca na zaplanowaniu sfinansowania ze środków rezerwy na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie Miasta, w pełnej wysokości - w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" - wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 3110, w wysokości 58.600 zł, który nie jest wydatkiem inwestycyjnym. W oparciu o powyższe zarzuty Prezydent Miasta wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego jako błędnego i sprzecznego z powołanymi przepisami oraz zasądzenie od organu nadzoru kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że stosownie do treści art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. podstawę stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy stanowi istotne naruszenie prawa, przy czym powoływana regulacja ustrojowa nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, o których mowa w art. 91 ust. 4 u.s.g., powodujących skutki inne, aniżeli stwierdzenie nieważności uchwały. Istotne przy tym jest, że sprzeczność z prawem stanowiąca przesłankę czynności nadzorczej określonej w przepisie art. 91 ust. 1 u.s.g. jest pojęciem nieostrym. Z tych względów powołanie się na nią przy orzekaniu w trybie nadzoru wymaga wykazania, że sprzeczność z prawem jest oczywista i bezpośrednia. Zasadność uznania aktu organu gminy za sprzeczny z prawem musi być wykazana w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sposób niebudzący wątpliwości poprzez wyjaśnienie, w czym to naruszenie się wyraża i na czym polega oraz wyjaśnienie sensu przepisów, które w ocenie organu nadzoru zostały naruszone. W ocenie strony skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium RIO nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. W dalszej kolejności Prezydent Miasta zauważył, że dysponentem rezerw zarówno ogólnej, jak i celowych jest organ zarządzający jednostką samorządu terytorialnego (art. 222 ust. 4 u.f.p.). Dokonuje on podziału rezerw, czyli uruchamia środki budżetowe na sfinansowanie wydatków ponoszonych w trakcie wykonywania budżetu samorządowego na realizację oznaczonych zadań. Na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 4 u.s.g. do zadań wójta należy w szczególności wykonywanie budżetu. Użyte określenie "zarząd jednostki samorządu terytorialnego" jest zgodne z nomenklaturą ustrojową kolegialnych organów zarządzających (wykonawczych) powiatów i województw. W gminach natomiast nie ma zarządu, a indywidualnym organem zarządzającym jest wójt, burmistrz, prezydent miasta w myśl art. 11a ust. 1 pkt 2 u.s.g. Przedmiotowe zarządzenie zostało podjęte przez Prezydenta Miasta ustawowo upoważnionego do podziału rezerw, a zatem nie doszło do naruszenia art. 222 ust. 4 u.f.p. Strona skarżąca uznała również za niezrozumiały zarzut organu nadzoru w przedmiocie naruszenia art. 259 ust. 1 u.f.p. Dysponowanie rezerwami przekazane przez ustawodawcę do wyłącznej kompetencji zarządu miasta (gminy) jest elementem wykonywania budżetu. Polega ono na przenoszeniu środków finansowych na zwiększenie wydatków ujętych w budżecie lub na wydatki wcześniej w nim nieprzewidziane. Bezspornym pozostaje, iż zarząd jednostki samorządu terytorialnego może dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej, a wydatki przenoszone z rezerwy ogólnej nie mogą zwiększać planowanych wydatków na uposażenia i wynagrodzenia ze stosunku pracy, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (ust. 3). W ocenie strony skarżącej w tej sprawie spór sprowadza się do interpretacji, wykładni przepisów prawa, a to jest okoliczność niewystarczająca do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Zdaniem skarżącego przeznaczenie kwoty 70.600 zł z rezerwy na zarządzanie kryzysowe z paragrafu 6800 – "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne" i przekazanie w ramach zapobiegania sytuacjom kryzysowym, jako zwiększenie planowanych wydatków w dziale 754 "Bezpieczeństwo publiczne i ochrona przeciwpożarowa", w rozdziale 75421 "Zarządzanie kryzysowe", w paragrafie 4300 – "Zakup usług pozostałych" kwoty 12000 zł oraz w dziale 852 "Pomoc społeczna", w rozdziale 85214 "Zasiłki i pomoc w naturze oraz składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe", w paragrafie 3110 "Świadczenia społeczne" - kwoty 58.600 zł mieści się w ramach i zakresie art. 259 ust. 1 u.f.p. Jednocześnie strona skarżąca nadmieniła, że według u.z.k. zarządzanie kryzysowe to "działalność organów administracji publicznej będąca elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, które polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym, (...) usuwaniu ich skutków oraz odtwarzania zasobów i infrastruktury krytycznej" - art. 2 tej u.z.k. Z definicji ustawowej wynika, że zarządzanie kryzysowe jest m.in. działalnością polegającą na usuwaniu skutków sytuacji kryzysowych. Z kolei sytuacja kryzysowa, to w myśl u.z.k. m.in. sytuacja wpływająca negatywnie na poziom bezpieczeństwa ludzi. Mając na względzie powyższe oraz treść art. 259 ust. 1 u.f.p. zdaniem strony skarżącej rezerwy celowe mogą być przeznaczone wyłącznie na cel na jaki zostały utworzone oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją budżetową wydatków, zatem przesunięcie stosownych środków publicznych w celu usunięcia skutków pożaru należało uznać jako sytuację negatywnie wpływającą na poziom bezpieczeństwa ludzi za usuwanie skutków sytuacji kryzysowej i mieszczące się w kategoriach zarządzania kryzysowego. Zatem środki te przeznaczone zostały zgodnie z celem, na który pierwotnie zostały zapisane w rezerwie celowej, utworzonej na podstawie art. 26 ust. 4 u.z.k., czyli w celu realizacji zadań własnych Miasta z zakresu zarządzania kryzysowego. W świetle powyższego - zdaniem skarżącego - zarzut naruszenia przepisu art. 259 ust. 1 u.f.p. jest nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, polegającą na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. kontrolą sądowoadministracyjną objęte są akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Tak więc badaniu w rozpoznawanej sprawie podlega, czy zaskarżony akt nadzoru jest zgodny z prawem. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Kolegium RIO wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. RIO - jako państwowy organ nadzoru i kontroli jednostek samorządu terytorialnego w zakresie gospodarki finansowej ( art. 86 u.s.g. i art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 u.r.i.o ) - działająca poprzez Kolegium stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1 u.r.i.o., oceniając zarządzenie Prezydenta Miasta w sprawie podziału rezerwy celowej na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego w planie wydatków budżetu procesowała w ramach przysługujących jej kompetencji wynikającej z art. 11 ust. 1 pkt 2 u.r.i.o i zastosowała właściwe przepisy prawa materialnego i sformułowała prawidłowe wnioski. Zgodnie z dyspozycją art. 91 ust. 1 zd. 1 u.s.g uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). W świetle powołanych przepisów uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz judykatury do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa będącego podstawą podjęcia uchwały lub zarządzenia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r. , sygn. akt II FSK 3595/13, A. Matan /w/ B. Dolnicki (red), U.s.g. Komentarz, WK 2016 , t. 7 do art. 91 ). Zgodnie z art. 222 ust. 4 u.f.p zarząd jednostki samorządu terytorialnego dokonuje podziału rezerw, o których mowa w ust. 1 i 2, a więc rezerwy ogólnej i rezerw celowych. Strona skarżąca wskazała w skardze, iż przedmiotowe zarządzenie zostało podjęte przez Prezydenta Miasta ustawowo upoważnionego do podziału rezerw, a zatem nie doszło do naruszenia art. 222 ust. 4 u.f.p. Odnosząc się do tego stanowiska należy wskazać, że Kolegium RIO nie zakwestionowało upoważnienia Prezydenta Miasta do dokonywania podziału rezerw przy wykonywaniu budżetu, a więc także upoważnienia do dokonywania podziału części rezerwy celowej na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego. Prezydent bowiem - zgodnie z art. 11 a ust. 1 pkt 2. art. 30 ust. 2 pkt 4, art. 60 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 3 u.s.g. - jest organem gminy do którego należy wykonywanie budżetu oraz dysponowanie rezerwami budżetu. Zarzut naruszenia art. 222 ust. 4 u.f.p należy w rozpoznawanej sprawie rozpatrywać w powiązaniu z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 259 ust. 1 u.f.p. , który stanowi, że rezerwy celowe mogą być przeznaczone wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją budżetową wydatków. Przepis art. 259 u.f.p. stanowi doprecyzowanie ogólnej dyspozycji art. 222 ust. 4 u.f.p. ustanawiającego kompetencje organu wykonawczego dotyczące podziału rezerw ( por. M. Durczyńska /w/ H. Dzwonkowski, U.f.p. Komentarz prawno-finansowy, Wyd. Sejmowe 2014, akapit pierwszy do art. 259 ). Z kontrolowanego przez organ nadzoru zarządzenia wynika, że dokonano podziału części rezerwy celowej na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, która jest ujęta w budżecie Miasta, w pełnej wysokości w paragrafie 6800 "Rezerwy na inwestycje i zakupy inwestycyjne". Zaplanowanie sfinansowania ze środków rezerwy na zarządzanie kryzysowe – wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 4300 "Zakup usług pozostałych" w wysokości 12.000zł oraz wydatku sklasyfikowanego w paragrafie 3110 "Świadczenia społeczne" w wysokości 58.600 zł, stanowiących odpowiednio wydatki bieżące oraz świadczenia na rzecz osób fizycznych w rozumieniu załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1053 ze zm.), uznać należy za zaplanowanie podziału rezerwy celowej na zarządzanie kryzysowe z naruszeniem art. 259 ust. 1 u.f.p., ponieważ nie są to wydatki inwestycyjne. Bez znaczenia pozostaje tu okoliczność, iż wspomniane wydatki pozostają w związku z powstaniem sytuacji kryzysowej jaką był pożar budynku przy [...]oraz że przeznaczone zostały na likwidację tej sytuacji. Zważyć bowiem należy, iż wobec inwestycyjnego przeznaczenia rezerwy w planie wydatków budżetu Miasta, mogłyby one zostać przeznaczone - mając na względzie art. 2 u.z.k. na odtwarzanie zasobów infrastruktury krytycznej bądź jej ochrony w rozumieniu art. 3 pkt 2 i 3 u.z.k. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ nadzoru wykazał wyraźną sprzeczność z prawem materialnym wydanego zarządzenia, co przesądza o trafności zaskarżonej uchwały organu nadzoru, wydanej na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., a jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 91 ust. 3 u.s.g. W tym stanie rzeczy, mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.