II SA/Go 632/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 maja 2016r. D.B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie spraw przez organ I instancji – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej objętych wnioskami z dnia [...] grudnia 2015r., [...] grudnia 2015r., [...] grudnia 2015r., [...] stycznia 2016r., [...] stycznia 2016r., [...] lutego 2016r., [...] marca 2016r., [...] marca 2016r., [...] kwietnia 2016r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej Kpa) uznało zażalenie za nieuzasadnione. Na powyższe pismo D.B. w dniu 21 czerwca 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżąca D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygające wniesione przez skarżącą ,,zażalenie" na nierozpoznanie przez organ I instancji złożonych przez nią wniosków o przyznanie pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej zwaną p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie obejmuje postanowień wydanych w trybie art. 37 Kpa. Zgodnie z treścią przepisu art. 37 Kpa stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji gdy w/w organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, iż jest to szczególny tryb postępowania na gruncie procedury administracyjnej z uwagi na fakt, iż zażalenie inicjujące owe postępowanie nie jest wnoszone na postanowienie, lecz na zachowanie lub bezczynność organu I instancji. Postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 Kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, w/w postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, wynikających w trakcie postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podobne stawisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 października 2006 r., II GSK 137/06 oraz z dnia 23 kwietnia 2008 r., II OSK 560/08. Zgodnie z przywołanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje jedynie skargi wnoszone na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Natomiast zaskarżone postanowienie do takich postanowień nie należy, wobec czego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stronie przysługiwałoby w tym zakresie jedynie dalsze prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdyż spełniony został warunek formalny określony w art. 37 § 1 Kpa. Złożenie zażalenia w tym właśnie trybie traktuje się jako wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie, stanowiącego jeden z warunków formalnych skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Wobec powyższego działając zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.