II SA/Go 643/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w części nakładającej na skarżącego D.B. karę w wysokości 5000 (pięciu tysięcy) złotych tytułem samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego, II. w pozostałej części skargę oddala, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w punkcie I wyroku, IV. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego D.B. kwotę 1127 (jeden tysiąc sto dwadzieścia siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] marca 2011r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego – w wyniku odwołania D.B. - uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13 500 zł i wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości łącznej 13 000 zł. Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny sprawy przestawiał się następująco: W dniu [...] sierpnia 2010 r. funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego na drodze powiatowej w miejscowości [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem, należącym do D.B. – prowadzącego działalność pod firmą T D.B. - kierował P.G.. W toku kontroli zatrzymano 7 sztuk wykresówek za okres [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] sierpnia 2010 r., a kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Wyniki kontroli udokumentowane zostały protokołem nr [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował D.B. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona informowana była o rozszerzeniu zakresu zarzucanych jej naruszeń prawa pismami z dnia [...] października i [...] listopada 2010 r. D.B. składał wyjaśnienia w pismach z [...] października oraz [...] grudnia 2010 r. Wnosił w nich także o uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy P.G. oraz jego w charakterze strony - kwestionując zapisy protokołu zawierającego zeznania świadka i powołując się na swoją obecność przy tej czynności, jak też o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki precyzyjnej i funkcjonowania tachografów na okoliczność, iż brak ciągłości zapisów tego urządzenia rejestrującego nie był wynikiem samowolnej ingerencji w jego pracę. Przedłożył też zaświadczenie firmy "M" z dnia [...] października 2010r. stwierdzające, iż tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe uległ samoistnemu uszkodzeniu, w wyniku którego następowało jego samoczynne otwieranie się podczas jazdy. W toku postępowania organ I instancji uzyskał ze Starostwa Powiatowego informację, iż kontrolowany pojazd został przez przedsiębiorcę D.B. zgłoszony do licencji w dniu [...] września 2011 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D.B. karę pieniężną w wysokości 13 500 zł, w tym 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty ( art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.7. załącznika do tej ustawy), 5 000 zł za samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi (art. 92 ust. 1 pkt 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.11.ust. 2 załącznika do ustawy) oraz 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.2. załącznika do niej ). W odwołaniu od decyzji D.B. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu, wywodził iż organ błędnie przyjął, że naruszył dyspozycję art. 87 ust. 1 b ustawy o transporcie drogowym w sytuacji gdy nie jest on przewoźnikiem zagranicznym. Powołując się na art. 107 Kpa podnosił, że wskazanie błędnej podstawy prawnej skutkuje nieważnością decyzji. Zarzucał organowi I instancji nierozważenie możliwości zastosowania w sprawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz nieustosunkowanie się do złożonych przez niego wniosków dowodowych, czym zaniechał podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego. Zdaniem strony, jest to uchybienie skutkujące wadliwością decyzji. Wywodził, że kierowca, któremu powierzył obowiązki, zawsze prawidłowo wykonywał wszelkie polecenia, więc skarżący nie był w stanie przewidzieć, iż tym razem ich nie wykona, co wypełnia dyspozycję powołanego przepisu art. 93 ust. 7 ustawy. W odniesieniu do zarzucanego mu naruszenia z Ip. 11.1 ust. 2 lit. c skarżący podnosił, iż przyczyną braku rejestracji przebytej drogi, prędkości i aktywności kierowcy było uszkodzenie tachografu analogowego, a konkretnie układu odpowiedzialnego za otwieranie się tachografu, co potwierdza zaświadczenie wydane przez autoryzowanego przedstawiciela producenta tachografów, stwierdzające, iż tachograf uległ samoistnemu uszkodzeniu. Służące wykazaniu, że brak ciągłości pracy urządzenia rejestrującego nie był spowodowany samowolną ingerencją strony, wnioski dowodowe w postaci dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki oraz o przesłuchanie na tę okoliczność P.G. oraz skarżącego nie zostały uwzględnione, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 i 78 § 1 Kpa. Pominięte wnioski zmierzały bowiem do wykazania istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, odmiennej od uznanej przez organ za udowodnioną także w kontekście powołanego przepisu art. 93 ust. 7 ustawy. Zarzucił też, że protokół z przesłuchania świadka - kierowcy nie spełnia wymogów art. 68 Kpa. W odniesieniu do naruszenia z Ip. 1.2 załącznika do ustawy D.B. podnosił, iż w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zmiany danych przewoźnik obowiązany jest zgłaszać w terminie 14 dni od ich powstania. Podkreślał, iż przepis ten ma charakter sankcji karnej, co oznacza, iż powinien być interpretowany ściśle. Powołując się na wyrok WSA w Krakowie w sprawie III SA/Kr 356/07 z dnia 22 stycznia 2008r., za nieprawidłową uznał zastosowaną przez organ I instancji wykładnię przepisu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, sprowadzającą się do tezy, że wprawdzie przewoźnik ma termin 14 dni na zgłoszenie pojazdu do licencji, jednak do czasu zgłoszenia nie może takim pojazdem wykonywać przewozów. Zarzucał, iż w zaistniałej sytuacji obowiązkiem organu było ustalić kiedy powstał po jego stronie, obwarowany 14-dniowym terminem, obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji. Nadto skarżący poodnosił, iż w sprawie rażąco naruszono art. 35 § 3 Kpa, w zakresie terminów rozpoznania sprawy, a mimo to organ nie przeprowadził zawnioskowanych dowodów. Powołaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13 500 zł i wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 13 000 zł, w tym 8 000 zł z tytułu naruszenia lp. 1.2 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz 5 000 z tytułu naruszenia z Ip. 11.1 ust. 2 lit. c polegającego na samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi . Jako podstawy prawne decyzji organ odwoławczy wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.- powoływanej jako: Kpa ), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 13 i art. 15 ust. 7 a ppkt 1) oraz ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985), Ip. 1.2, 1.7, 11.1 ust. 2 lit. c załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na fakt przeprowadzenia kontroli drogowej udokumentowany protokołem z dnia [...] sierpnia 2010r. i przytoczył treść powołanych w podstawie prawnej przepisów ustawy o transporcie drogowym i czasie pracy kierowców oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Odnosząc się do naruszenia z Ip. 11.1 ust. 2 lit. c załącznika do ustawy o transporcie rogowym, polegającego na samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi organ stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadnia uznanie że naruszenie miało miejsce, co uzasadnia wymierzenie za nie kary w wysokości 5 000 złotych. W ocenie organu odwoławczego analiza wykresówek okazanych do kontroli przez kierowcę wykazała, że na wykresówce za dni [...] sierpnia 2010 roku nie jest zachowana ciągłość zapisu przebytej drogi, prędkości oraz aktywności kierowcy. Stwierdzono, iż pomiędzy godziną 16:10 a 18:15 dnia [...] sierpnia 2010 roku kierowca prowadził pojazd nie rejestrując swej aktywności, przebytej drogi oraz kilometrów. Nadto ustalono, iż brak jest ciągłości zapisu także na wykresówce za dni [...] sierpnia 2010 roku, gdyż pomiędzy godziną 1:35 a 1:45 dnia [...] sierpnia 2010 roku brak jest zapisu przebytej drogi, prędkości oraz aktywności kierowcy. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca P.G. zeznał, że pracodawca był świadom łamania przez niego przepisów o czasie pracy kierowców i jazdy na otwartym tachografie. Organ odwoławczy zważył, iż treść odwołania stoi w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez świadka - kierowcę w chwili kontroli drogowej. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, który stanowić mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). W myśl art. 73 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, inspektor może w toku kontroli m.in. badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, a także przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor kontroli sporządza protokół kontroli (art. 74 ust. 1 ustawy). Podstawę wydania decyzji w I instancji stanowią wyniki kontroli zawarte w protokole, uzupełnione o dowody przeprowadzone przez organ na wniosek strony. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdził, że protokół kontroli został sporządzony w oparciu o przeprowadzone dowody w postaci analizy danych zawartych na wykresówkach oraz przesłuchania świadka - kierowcy P.G. zeznającego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony, zgodnie z którymi strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, którego przyczyną było niezależne od strony samoistne uszkodzenie tachografu. Organ II instancji odmawiając wiarygodności twierdzeniom skarżącego przytoczonym w odwołaniu wskazał, iż z powoływanej przez stronę opinii autoryzowanego przedstawiciela producenta tachografów z dnia [...] października 2010 r. wynika, iż uszkodzenie układu odpowiedzialnego za mechanizm otwierania tachografu mogłoby być przyczyną samoczynnego otwierania tachografu podczas poruszania się pojazdu. Nie kwestionując treści powyższej opinii, organ II instancji wskazał jednakże, iż z zeznań kierowcy wynika bezspornie że jeździł "na otwartym tachografie" za wiedzą pracodawcy. Bez znaczenia dla odpowiedzialności przedsiębiorcy są zatem w omawianej sprawie okoliczności powstania uszkodzenia - czy było ono spowodowane działaniem kierowcy, czy też uszkodzenie powstało samoistnie. Istotnym jest bowiem to, że skarżący akceptował jazdę "na otwartym tachografie" nie czyniąc nic, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego celem uniknięcia naruszania przepisów z zakresu czasu pracy kierowców. Wskazał też organ na zupełność zawartych w ustawie o transporcie drogowym regulacji w zakresie działań kontrolnych przeprowadzonych przez służby Inspekcji Transportu Drogowego zawartych w rozdziale 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym, a dodatkowo w rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Zawarte we wskazanych rozdziałach przepisy, określając przedmiotowo zadania kontrolne Inspekcji oraz kompetencje jej organów, wyszczególniając podmioty podlegające Inspekcji, precyzując tryb dokonywania kontroli oraz obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach pozwalają przyjąć, że procedura kontrolna dotycząca materii wykonywania transportu drogowego znalazła swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów Kpa uregulowanie. Za tą tezą przemawia brak w ustawie o transporcie drogowym odesłania do przepisów Kpa jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej oraz zawarte w ustawie o transporcie drogowym pojedyncze odesłania do kodeksu postępowania administracyjnego jak w przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się świadka lub biegłego na wezwanie inspektora. Organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. Podkreślając ponownie, że kierowca zeznając pod rygorem odpowiedzialności karnej stwierdził, iż pracodawca nie nadzorował jego pracy, a także nie kontrolował wykresówek tym samym brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego w przypadku naruszeń powstałych w wyniku zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, postępowanie ulega umorzeniu. Naruszenie obowiązujących norm miało - zdaniem organu - charakter świadomy, wobec braku kontroli ze strony pracodawcy, przeprowadzanych zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w myśl którego przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Odnośnie zarzucanego naruszenia z Ip. 1.2 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji organ odwoławczy stwierdził, że wszczęte postępowanie wyjaśniające po przeprowadzeniu kontroli drogowej wykazało, iż przedsiębiorca zgłosił pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] w dniu [...] września 2010 roku, czyli po dniu kontroli drogowej , co potwierdza pismo ze Starostwa Powiatowego z dnia [...] października 2010. Na podstawie pisma z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] listopada 2010 roku ustalono, że skarżący nie został zarejestrowany w bazie BOTM, a więc nie dysponował na dzień kontroli licencją na wykonywanie międzynarodowego przewozu zarobkowego rzeczy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż organ I instancji nie ustalił, od jakiej daty należy liczyć 14 - dniowy termin na zgłoszenie pojazdu do licencji, organ II instancji zwrócił uwagę, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami zgłoszonymi do licencji. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Podkreślił, iż w trakcie biegu 14 - dniowego terminu na zgłoszenie zmian w licencji, określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do niej pojazdu. Stanowi to bowiem bezsprzecznie naruszenie prawa w postaci wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Nie ma również znaczenia dla odpowiedzialności strony późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w chwili kontroli strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Powołał się w tym zakresie organ na wyrok z dnia 15 maja 2008 r. w sprawie GSK 156/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji". Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ II instancji uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. Natomiast w świetle zebranego materiału dowodowego za nieprawidłową organ uznał karę za naruszenia z Ip. 1.7. w kwocie 500 zł. Stwierdził, iż kara za brak ciągłości zapisów na wykresówkach nie może zostać nałożona w sytuacji, gdy postępowanie jest wszczęte na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej na drodze. Nałożenie kary byłoby możliwe wyłącznie w przypadku kontroli w przedsiębiorstwie z tytułu popełnienia naruszenia określonego w Ip. 11.4 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Organ odwoławczy zważył, że decyzja organu I instancji zawiera podstawę prawną każdego z poszczególnych rozstrzygnięć. Stwierdził, iż wskazanie przepisu art. 87 ust. 1 b ustawy o transporcie drogowym jako podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej tytułem naruszenia z Ip. 1.7 było faktycznie błędne, nie powoduje jednak konieczności uchylenia decyzji. Wywiódł też, że niezachowanie terminów procesowych z art. 35 Kpa nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej, a jedynie spowodować uruchomienie innych środków prawnych np. z art. 37 Kpa. W związku z zarzutami dotyczącymi pominięcia zgłoszonych w toku postępowania wniosków dowodowych strony organ II instancji stwierdził , iż organ I instancji nie miał obowiązku uwzględnić składanych przez skarżącego w toku postępowania wniosków o ponowne przesłuchanie kierowcy i strony. Stosownie bowiem do art. 78 § 2 Kpa organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie analizy danych zawartych na wykresówkach oraz zeznań świadka - kierowcy, natomiast wniosek o przeprowadzenie nowych dowodów miał na celu jedynie przedłużenie postępowania. W skardze D.B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 8 ust. 1 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, 1b, 2, 3, 4 i 5 , - art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 35 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz 107 § 1 Kpa. W uzasadnieniu skarżący ponownie wywodził, iż przyczyną pojawiającego się braku rejestracji przebytej drogi, prędkości jazdy oraz aktywności pracy kierowcy w kontrolowanym pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] we wskazanych odstępach czasu był zamontowany w nim uszkodzony tachograf analogowy o numerze [...]. W tachografie, na płycie elektroniki, uszkodzeniu układ uległ odpowiedzialny za mechanizm otwierania tachografu, co w konsekwencji samoczynnie powodowało otwieranie tachografu podczas poruszania się pojazdu. W toku postępowania strona wnosiła stosowne wnioski dowodowe, mające wskazywać, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Jednakże organy pomimo, że wnioski te miały charakter istotny z punktu widzenia rozpoznania mniejszej sprawy, oddaliły je. Powoływał się na przedstawione zaświadczenie T jednoznacznie potwierdzające, iż tachograf używany w przedmiotowym samochodzie uległ samoistnemu uszkodzeniu, a nie jak twierdzi organ, strona dokonała samowolnej ingerencji w pracę tego urządzenia rejestrującego. Wskazywał na fakt wnioskowania o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki precyzyjnej ( z zakresu funkcjonowania tachografów ) na okoliczność, iż brak ciągłości pracy urządzenia rejestrującego ( tachografu ) nie był spowodowany samowolną ingerencją strony oraz o uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadka P.G. i przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność, iż brak ciągłości pracy urządzenia rejestrującego nie był spowodowany samowolną ingerencją strony. Całkowite pominięcie tych wniosków dowodowych, w ocenie skarżącego oznacza, iż została naruszona dyspozycja art. 78 § 1 Kpa, zgodnie, z którą żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 78 § 2 Kpa organ może nie uwzględnić żądania, jeżeli żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony, która dowód zgłasza; ale jeżeli strona zgłasza dowód, który ma znaczenie dla sprawy, ponieważ jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, dowód powinien być dopuszczony. W niniejszej sprawie właśnie taka okoliczność miała miejsc. Strona chciała wykazać, iż nie jest winna naruszeniu przepisów ( a nie chciała wykazać, że naruszyła te przepisy w sposób zawiniony ), jednak organ pominął wszystkie dowody przez nią zgłoszone. Zatem błędnie wskazuje organ, iż przedmiotowe wnioski dotyczyły okoliczności nie mających znaczenia dla niniejszej sprawy. De facto okoliczności te miały kluczowe znaczenie, gdyż organ powinien rozpatrzyć niniejszą sprawę także przez pryzmat art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji działanie organu doprowadziło też do rażącego naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa. Zarzucił też, że protokół, w którym świadek P.G. złożył swoje zeznania nie spełnia wymogów z art. 68 Kpa i nie może być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem skarżącego, gdyby organ przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem jego wniosków dowodowych, z całą pewnością stwierdziłby, iż w niniejszym przypadku zaszły okoliczności, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. skarżący, podtrzymując skargę, oświadczył, iż był obecny na drodze w czasie i miejscu kontroli pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...], bowiem kierował drugim należącym do niego pojazdem zatrzymanym do takiej samej kontroli. Wyjaśnił, iż był obecny podczas przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, do momentu okazania przesłuchanemu kierowcy protokołu do podpisu gdyż został wyproszony przez kontrolujących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 1. Skarga okazała się częściowo uzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności działań administracji publicznej. Ta kompetencja oznacza, iż sąd administracyjny ocenia czy postępowanie w sprawie administracyjnej zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej oraz czy kończąca je decyzja administracyjna została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym. Stwierdzenie naruszenia przepisów procedury lub prawa materialnego w stopniu mogącym mieć lub mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o roszczeniach zgłoszonych przez stronę czy tez o nałożonych na nią w postępowaniu administracyjnym obowiązkach, nie dokonuje własnych ustaleń, wobec czego nie prowadzi też – poza dowodem z dokumentu - postępowania dowodowego. Jego rolą jest ocena prawidłowości działań organu administracji publicznej. Podstawą orzekania sądu są akta administracyjne sprawy przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejacego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić też należy, iż rozpoznając skargę sąd administracyjny nie jest związany jej zarzutami, wnioskami czy powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ppsa ). W konsekwencji więc sąd zobowiązany jest poddać kontroli całokształt sprawy administracyjnej. Zakres orzekania sądu w rozpoznawanej sprawie jest natomiast ograniczony przez treść przepisu art. 134 § 2 ppsa ( zakaz reformationis in peius ). 2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uchylająca w całości karę 13 500 zł, nałożoną przez organ I instancji i wymierzająca na nowo karę za dwa - zdaniem organu – zaistniałe naruszenia prawa. Tak więc przedmiotem oceny Sądu pozostawała legalność wymierzenia skarżącemu kary 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz kary 5 000 zł za samowolną ingerencje w pracę urządzenia rejestrującego. 3. W ocenie Sądu, zgodna z prawem pozostaje decyzja organu odwoławczego w części nakładającej karę 8 000 zł. Nieuzasadniony bowiem pozostawał zarzut skargi, iż kara taka może być nałożona dopiero po upływie 14 -dniowego terminu dla zgłoszenia pojazdu do licencji przy czym obowiązkiem organu jest wskazanie daty rozpoczęcia biegu tego terminu oraz, że w dniu kontroli tj. [...] sierpnia 2010r. przejazd pojazdem nr rej. [...] odbywał się legalnie, ponieważ nie upłynął jeszcze 14 - dniowy termin, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do zgłoszenia pojazdu do licencji, a organ nie wskazał od jakiej daty powinno być liczone rozpoczęcie jego biegu. 4. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ( art. 8 ust. 1 pkt 4 u.d.t. ). Z kolei przepis art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy nakłada na podmiot ubiegający się o licencję obowiązek dołączenia do wniosku między innymi wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych, a w przypadku, gdy nie jest on właścicielem pojazdu, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania pojazdem. Złożenie wykazu jest o tyle istotne, że organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 ustawy oraz wydaje wypisy w ilości odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 ). W art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca nałożył na przewoźnika drogowego obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji ( art. 14 ust. 2 ). Z kolei z treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wykonując transport drogowy, m.in. wypis z licencji. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych wymienionych przepisów, podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p.1.2. naruszenie obowiązków, określone jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, za które została przewidziana kara 8.000 zł. Przytoczone regulacje prowadzą do wniosku, że realizacja uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnych pojazdów, wymienionych we wniosku o udzielenie licencji. Wykonywanie wspomnianych uprawnień przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie organy w oparciu o informację ze Starostwa Powiatowego ustaliły, iż w dniu kontroli inspektorów WWITD wskazany w decyzji pojazd skarżącego nie był zgłoszony do licencji. Zgłoszenie takie nastąpiło dopiero w dniu [...] września 2010 r. zatem po dniu kontroli. Oznacza to, jak słusznie uznał organ, że skarżący naruszył, określony w art. 14 ust. 1 ustawy obowiązek zgłoszenia zmian danych pojazdu, którym wykonywany był przewóz. Skutkiem tego zasadnie przewóz ten został potraktowany, jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu bądź wypisów, w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, skarżący mógł wykonywać transport drogowy kontrolowanym pojazdem. Nieuprawniona jest powołana przez skarżącego – za stanowiskiem wyrażonym przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r. - III SA/Kr 356/07 wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy, stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać takiego zgłoszenia przed upływem 14 dniowego terminu wskazanego w tym przepisie. Wykładnia taka bowiem prowadziłaby do niespójności z treścią przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Podkreślenia zatem wymaga, iż obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego tym pojazdem. Pogląd, powyższy, podzielany przez sąd orzekający, należy uznać za utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r. - II OSK 859/08, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. - II OSK 511/10 , wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r.- II GSK 780/09 , wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. – II GSK 156/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. – VI SA/Wa 1978/09 ). W konsekwencji zaprezentowanej wykładni, w okolicznościach faktycznych zaistniałych w sprawie bez znaczenia pozostawała kwestia – zarzucanego przez skarżącego- niewskazania przez organy momentu rozpoczęcia biegu 14-dniowego terminu z art. 14 ust. 1 ustawy. Kary za naruszenie prawa administracyjnego mają charakter obiektywny i obowiązek ich stosowania nie zależy od uznania właściwych organów administracji. Stąd sam fakt stwierdzenia naruszenia prawa jest podstawą zastosowania sankcji. Jeżeli w toku postępowania administracyjnego organy inspekcji transportu drogowego ustalą naruszenie przepisów prawa, mają wówczas obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy przewiduje karę za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku, wynikającego z ustawy. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący naruszył określony w art. 14 ust. 1 ustawy obowiązek zgłoszenia zmian danych pojazdu, którym wykonywany był przewóz, to zasadnie przewóz ten został potraktowany, jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy stanowi ogólnie o "naruszeniu obowiązków i warunków wynikających z przepisów ustawy" lub przepisów szczególnych, wymienionych w punktach 1-8. Zaniechanie zgłoszenia pojazdu do licencji mieści się w pojęciu naruszenia obowiązków wynikających z ustawy, ponieważ obowiązek ten wynika wprost z art. 14 ust. 1. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zostało wymienione w załączniku do ustawy o transporcie drogowym jako naruszenie podlegające karze pieniężnej (lp. 1.2 załącznika). W związku z tym organ przeprowadzający kontrolę, który stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy w związku z lp. 1.2 załącznika do tej ustawy. Z powołanych przyczyn skarga kwestionująca decyzję w zakresie wymierzania kary 8 000 zł została oddalona na podstawie przepisu art. 151 ppsa ( pkt II wyroku ). 5. Zasadna natomiast okazała się skarga na decyzję w części dotyczącej wymierzania kary 5 000 zł z tytułu naruszenia z Ip. 11.1 ust. 2 lit. c polegającego na samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi. W tym bowiem zakresie decyzja organu podjęta została z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 6. Podstawą do orzekania w przez organ administracji publicznej w sprawie administracyjnej może być jedynie prawidłowo ustalony stan ustalony z dochowaniem obowiązujących reguł procesowych. Wszczynając postępowanie administracyjne, organ rozpoczyna pewien proces, którego ramy i zasady prowadzenia wynikają z przepisów postępowania, a którego celem jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Podjęcie i przeprowadzenie przez organ konkretnych czynności procesowych w ramach danego postępowania wyjaśniającego, uwarunkowane jest oczywiście normą prawa materialnego, gdyż to ona wyznacza kierunek postępowania administracyjnego. Stąd tak ważne jest wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co skutkuje prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego uniemożliwiają ustalenie czy dany przepis prawa materialnego może znaleźć w sprawie zastosowanie. 7. Wynikająca z przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie ma charakteru bezwzględnego. Na przedsiębiorcę trudniącego się przewozem drogowym ustawodawca nałożył szereg obowiązków, których realizacja doprowadzić ma do zapewnienia bezpieczeństwa na drogach. Z woli ustawodawcy nie każde obiektywnie stwierdzone naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego, musi pociągnąć za sobą sankcję w postaci kary pieniężnej przewidzianej w przepisie art. 92 ustawy. Mając na uwadze charakter i zakres zarzucanego naruszenia ( art. 92a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy ) wskazać należy, iż stosownie do treści art. 92a. ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się postępowania administracyjnego, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Z treści ust. 1 art. 92a wynika, że przepis powyższy ma zastosowanie tylko do naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. Natomiast w myśl art. 93 ust. 7 ustawy przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. W powołanych przepisach art. 92a ust. 4 i art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca przewidział zatem możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe od wskazanej powyżej odpowiedzialności. Ciężar udowodnienia, że zachodzą podstawy do zastosowania tychże przepisów ustawy spoczywa na kontrolowanym podmiocie. On zatem ma dowieść, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia ( art. 92a ust. 4 ) lub w sytuacji opisanej w art. 93 ust. 7 – że nie mógł przewidzieć okoliczności, które doprowadziły do zarzucanych mu naruszeń prawa. Co do kwestii udowodnienia istotnych dla danego zagadnienia okoliczności, należy stosować reguły wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona wszelkimi dostępnymi dowodami ma prawo dowodzić, że istnieją podstawy do zastosowania powołanych regulacji prawnych. Rolą organu jest natomiast wnikliwe i wszechstronne zbadanie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przeprowadzając proces badania materiału dowodowego organ winien kierować się przepisami art. 7 i 77 § 1 Kpa. Należy bowiem pamiętać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest wyjaśnienie prawdy obiektywnej i tej zasadzie winny być podporządkowane wszystkie czynności organu w ramach prowadzonego postępowania. Nadto w myśl zasady wynikającej z art. 8 Kpa organ administracji publicznej, będący przecież gospodarzem postępowania, obowiązany jest prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. 8. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, iż pominięcie przez organ I instancji – zaakceptowane przez organ organu II instancji – wszystkich wniosków dowodowych skarżącego nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 78 § 1 i 2 Kpa, a w konsekwencji także przepisów art. 7, 8 oraz 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 Kpa. Podkreślenie wymaga, iż skarżący, któremu postawiono zarzut samowolnej ingerencji w pracę tachografu, już w pierwszym piśmie procesowym z dnia [...] października 2010r., nadesłanym niezwłocznie po powiadomieniu go o rozszerzeniu zakresu zarzucanych mu naruszeń, i w dwóch kolejnych jak też w odwołaniu zakwestionował wynikają z doręczonego mu protokołu kontroli i protokołu przesłuchania treść zeznań kierowcy, wnosząc o jego uzupełniające przesłuchanie. Wskazał też inne środki dowodowe dla wykazania przyczyn uwalniających go od odpowiedzialności administracyjnej, sankcjonowanej karą pieniężną. Organy obu instancji odnosząc się do tych wniosków, argumentacją powołaną w uzasadnieniach decyzji, wykazały się zupełnym niezrozumieniem regulacji z art. 78 § 1 i 2 Kpa dotyczącej zasad uwzględniania bądź nieuwzględniania wniosków dowodowych strony. Zważyć przy tym przyjdzie, iż organy nie wyjaśniły dlaczego uznały, iż rzekoma wiedza skarżącego o jeździe kierowcy "na otwartym tachografie" stanowi czy jest formą samowolnej ingerencji w pracę tego urządzenia rejestrującego. Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących, a także karty kierowcy w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 8 tego rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego. Cyt. rozporządzenie wprost przewiduje zakaz fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach przechowywanych w tachometrze. Zabronione jest jakiekolwiek manipulowanie tachometrem lub wykresówką, które mogłoby spowodować zlikwidowanie lub sfałszowanie danych w nim rejestrowanych. Niedozwolone jest podłączanie do tachografu jakichkolwiek urządzeń mających lub mogących mieć wpływ na prawidłową pracę urządzenia rejestrującego. Przedsiębiorca obowiązany jest wydawać we wspomnianym zakresie wytyczne kierowcom oraz kontrolować przestrzeganie wynikających z przepisów prawa zasad funkcjonowania urządzeń rejestrujących montowanych w środkach transportu, którymi wykonywany jest transport drogowy. W niniejszej sprawie skarżący konsekwentnie podnosił, iż przyczyną przerw w rejestracji danych przez tachograf było jego samoistnie uszkodzenie, co zamierzał wykazać środkami dowodowymi, bezpodstawnie pominiętymi tymi przez organy orzekające w sprawie. 9. Za zasadny uznać przy tym należało zarzut dotyczący legalności protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, który nie zwiera podpisu skarżącego ( art. 68 Kpa ) jako strony obecnej przy tej czynności procesowej inspektorów organu I instancji. Podkreślić przy tym należy, iż podmiotem kontrolowanym w niniejszej sprawie był nie tylko kierujący pojazdem należącym do skarżącego, ale także sam skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność transportową, o czym jednoznacznie stanowi przepis art. 68 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego ( Dz. U. z 2009 r., Nr 145, poz. 1184 ). Już z pisma procesowego skarżącego z dnia 9 października 2010 r. wynikało, iż był obecny podczas czynności kontrolnych. Potwierdził to również w trakcie rozprawy sądowej. Tymczasem nie tylko na protokole z przesłuchania świadka, ale również na sporządzanym na urzędowym formularzu protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2010 r. brak podpisu kontrolowanego przedsiębiorcy, co - w przypadku zweryfikowania prawdziwości oświadczeń skarżącego - powinno być przedmiotem rozważenia w kontekście oceny prawidłowości przeprowadzonej kontroli drogowej. 10. Reasumując stwierdzić należy, iż w wyniku wskazanych uchybień nie doszło do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym nałożenia kary w wysokości 5 000 zł. W konsekwencji więc nie zostało należycie wykazane przez, że spełnione zostały prawne przesłanki jej wymierzenia. W sposób niedostateczny odniosły się też się też organy do żądania strony w zakresie zastosowania regulacji prawnych umożliwiających umorzenie postępowania wszczętego przeciwko przedsiębiorcy. 11. W kwestii zaś zarzutu naruszenia przepisu 35 § 3 Kpa zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż jego ewentualne naruszenie nie może skutkować uchyleniem decyzji, ale możliwością skorzystania przez stronę z takich środków prawnych jak zażalenie z art. 37 Kpa, skarga na przewlekłość czy też bezczynność organu. 12. Z powyższych względów zaskarżona decyzja w części określonej w pkt I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa podlegała uchyleniu. Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono, iż zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim została uchylona, nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania ( obejmujących - proporcjonalny do wyniku sporu - zwrot uiszczonego wpisu, kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ) orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 oraz 206 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ). 13. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie w jakim decyzja została uchylona rzeczą organu będzie uwzględnić uwagi wynikające z niniejszego uzasadnienia ( art. 153 ppsa ).