II SA/Go 648/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008r. sprawy ze skargi [...] na pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2008 r. kontroler Strefy Płatnego Parkowania sporządził wezwanie – raport nr [...] do uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 złotych z tytułu nieopłaconego miejsca parkowania w tej strefie, pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Jednocześnie kontroler wykonał dwie fotografie w/w pojazdu celem udokumentowania opisanego stanu rzeczy. W dniu [...] lipca 2008 r. M.K. złożyła do Biura Strefy Płatnego Parkowania reklamację nr [...], w której zakwestionowała zasadność nałożenia na nią dodatkowej opłaty z tytułu nieuiszczenia opłaty parkingowej i wniosła o jej anulowanie. W treści reklamacji podała, iż postój we wskazanej na wezwaniu-raporcie z dnia [...] lipca 2008 r. godzinie był opłacony, a bilet parkingowy potwierdzający jego opłacenie umieszczony był w widocznym miejscu wewnątrz pojazdu. M.K. wskazała, iż po powrocie do pojazdu w dniu [...] lipca 2008 r. znalazła umieszczoną za wycieraczką samochodu ulotkę, która jej zdaniem najprawdopodobniej zasłoniła przedmiotowy bilet parkingowy. Na dowód powyższego do reklamacji załączony został bilet parkingowy oraz kserokopia ulotki reklamowej. W piśmie z dnia [...] lipca 2008 r., stanowiącym odpowiedź na powyższą reklamację, Dyrektor Zakładu wskazał, iż nie znajduje podstaw do anulowania przedmiotowej opłaty. Dyrektor podał, iż kontroler zgodnie z zakresem swoich obowiązków przed wystawieniem wezwania-raportu sprawdza czy w pojeździe znajduje się bilet parkingowy, a w przypadku wątpliwości ze szczególną dokładnością sprawdza czy pod umieszczonymi za wycieraczkami reklamami nie znajduje się dowód opłaty. Zgodnie z powyższym i biorąc pod uwagę dokumentację fotograficzną zdaniem Dyrektora wystawienie wezwania –raportu w dniu [...] lipca 2008 r. uznać należało za uzasadnione. M.K. nie zgadzając się ze stanowiskiem organu złożyła w dniu [...] lipca 2008 r. odwołanie do Prezydenta Miasta, w którym ponownie zakwestionowała słuszność nałożenia na nią opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu, przywołując argumentację i dowody jak w reklamacji. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] (doręczonym adresatowi w dniu 31 lipca 2008 r.) Prezydent Miasta poinformował M.K., iż nie znajduje podstaw do anulowania przedmiotowej opłaty. Organ wskazał, iż Strefa została ustanowiona uchwałą Nr LXVIII/615/06 Rady Miasta z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie i uchwałą Nr VIII/91/07 Rady Miasta z dnia [...] maja 2007 r. Jednocześnie organ poinformował, że kierujący pojazdem wykupując bilet i nieumieszczając go wewnątrz pojazdu w miejscu widocznym i umożliwiającym kontrolę czyni to na własną odpowiedzialność, gdyż na bilecie tym znajduje się instrukcja co do tego, gdzie dowód opłaty powinien zostać umieszczony. Prezydent zwrócił uwagę, iż za przednią szybą samochodu odwołującej się w dniu [...] lipca 2008 r. nie było umieszczonego biletu parkingowego i stąd wystawienie wezwania-raportu uznać należało za prawidłowe. Potwierdza to, jak podkreślił Prezydent, dokumentacja fotograficzna w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Prezydent podtrzymał opłatę dodatkową i stwierdził brak podstaw do jej anulowania. Ponadto organ dodał, iż cytowana wcześniej uchwała Rady Miasta nie przewiduje anulowania opłaty dodatkowej w związku z nieumieszczeniem biletu parkingowego w miejscu umożliwiającym jego odczyt, a zdarzenie takie traktowane jest jako nieopłacony postój. Organ poinformował również, że jest jedynie organem wykonawczym zobowiązanym do wykonywania zapisów wskazanej wcześniej uchwały, będącej prawem miejscowym. Prezydent podał, iż pobieranie opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych jest uprawnieniem wynikającym z mocy prawa tj. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) i jest to czynność materialno-techniczna,która nie wymaga wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej. Nadto odwołująca się pouczona została o istniejącej możliwości zaskarżenia wskazanej czynności materialno-technicznej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu, który podjął daną czynność – w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego pisma. W dniu [...] sierpnia 2008 r. (data stempla pocztowego – k.10) M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skargę na czynność Prezydenta z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie nieanulowania i podtrzymania opłaty dodatkowej nałożonej na skarżącą na podstawie wezwania-raportu z dnia [...] lipca 2008 r. Czynności tej zarzucone zostało naruszenie prawa materialnego w postaci § 16 ust. 1 i 3 uchwały Nr LXVIII/615/06 Rady Miasta z dnia [...] lipca 2006 r. poprzez błędne ustalenie, że dowodu opłaty nie umieszczono wewnątrz pojazdu w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości i potraktowanie tego stanu jako postoju nieopłaconego. Wskazano też na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także art. 77 kpa poprzez błędne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że okoliczność nieopłacenia postoju została udowodniona. Skarżąca wniosła w treści skargi o stwierdzenie bezskuteczności czynności Prezydenta Miasta podtrzymującej nałożoną na nią opłatę dodatkowa za parkowanie, a także stwierdzenie bezskuteczności czynności Dyrektora podtrzymującej nałożenie w/w opłaty i czynności kontrolera polegającej na wystawieniu wezwania-raportu nakładającego na skarżącą jako kierującą przedmiotowym pojazdem powyższą opłatę. W uzasadnieniu skargi M.K. przedstawiła przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, wskazując na użytą uprzednio w reklamacji i odwołaniu argumentację uzasadniającą jej żądania. Dodatkowo skarżąca podała, iż w jej ocenie wykonane przez kontrolera w dniu [...] lipca 2008 r. dwa zdjęcia w żadnej mierze nie dowodzą, że skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty i że jej dowodu nie umieściła na desce rozdzielczej, a jedynie dowodzą, że za lewą wycieraczką samochodu umieszczona została reklama. Zdaniem skarżącej obiektywne ustalenie przez kontrolera czy wewnątrz pojazdu na desce rozdzielczej znajduje się lub nie dowód opłaty, mogło nastąpić jedynie po uprzednim usunięciu reklamy. Wobec powyższego skarżąca nie zgadza się z nałożeniem na nią przedmiotowej opłaty dodatkowej i traktowania postoju z dnia [...] lipca 2008 r. jako postoju nieopłaconego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu – radca prawny M.W. wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik w treści odpowiedzi przedstawił stan faktyczny w niniejszej sprawie, w dalszej części w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu i uzasadniającą je argumentację. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skarżącej pełnomocnik organu wskazał, iż Prezydent Miasta podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz na jego podstawie ocenił czy zachodzą okoliczności uzasadniające obowiązek uiszczenia przez skarżącą opłaty dodatkowej za parkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na wstępie wskazania wymaga, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. Kognicja sądów administracyjnych została wprost określona w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 roku, Nr 153,poz.1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżąca – M.K. wniosła skargę na ,,czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie nieanulowania i podtrzymania opłaty dodatkowej nałożonej wezwaniem – raportem z dnia [...] lipca 2008 r. wystawionym przez kontrolera i podtrzymanej przez Dyrektora Zakładu." W pierwszej kolejności należało zatem dokonać ustalenia jaka czynność w rzeczywistości stanowiła przedmiot niniejszej skargi, a następnie koniecznym było dokonanie oceny charakteru prawnego zaskarżonej czynności, z uwzględnieniem analizy przepisów prawa regulujących zagadnienie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych da drogach publicznych. Uprawnienia organu do obciążenia karą dodatkową za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynikają z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz z będącej aktem prawa miejscowego, uchwały nr LXVIII/615/06 Rady Miasta z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie, dalej zwanej uchwałą. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie zaś do art. 13b ust. 4 ustawy rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. W myśl przepisu art. 13 f ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wysokość tej opłaty dodatkowej ( nie wyższą niż 50 zł ) oraz sposób jej pobierania określa rada gminy (rada miasta). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Stosownie do art. 40d ust. 2 cyt. ustawy w/w opłaty wraz z odsetkami za zwłokę oraz kary pieniężne określone w ustawie wraz z odsetkami za zwłokę, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uchwale Rady Miasta w treści § 10 ustalone zostały, niezależnie od obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie, opłaty dodatkowe za parkowanie bez wniesionej opłaty – 50 zł, za przekroczony czas parkowania – 50 zł, za nieumieszczenie dowodu opłaty w sposób określony w uchwale tj. za przednią szybą na desce rozdzielczej wewnątrz pojazdu, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, co do ważności tego dowodu – 10 zł. Umieszczenie dowodu w miejscu niewidocznym lub w sposób uniemożliwiający bezpośredni odczyt z zewnątrz pojazdu traktowany jest na gruncie uchwały jako postój nieopłacony (§ 16 ust. 3 uchwały). Stosownie do treści § 20 uchwały nieopłacony postój stwierdzają w wezwaniu-raporcie kontrolerzy strefy, umieszczając go za wycieraczką na przedniej szybie pojazdu. Zgodnie z § 25 uchwały ustalenie opłaty dodatkowej poprzez wystawienie wezwania-raportu jest czynnością materialno-techniczną skutkującą wszczęciem administracyjnego postępowania egzekucyjnego bez obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Zauważyć należy, iż w przedmiotowej uchwale w rozdziale 7 zatytułowanym ,,Postępowanie reklamacyjne i odwoławcze", określone zostały zasady i tryb postępowania w sytuacji zakwestionowania przez parkującego pojazdem zasadności wystawienia wezwania-raportu. Stosownie do § 31 uchwały osoba taka wnieść może reklamację do biura strefy, w wyniku której biuro przeprowadza postępowanie wyjaśniające. W sytuacji nieuwzględnienia przez biuro reklamacji parkujący może złożyć odwołanie do Prezydenta Miasta, za pośrednictwem biura w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o nieuwzglednieniu reklamacji. Rozstrzygnięcie Prezydenta jest w tej sprawie ostateczne. Natomiast w sytuacji niewniesienia odwołania uchwała przewiduje, iż opłatę dodatkową należy wpłacić w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o nieuwzględnieniu reklamacji. Parkującemu, który nie uiścił opłaty parkingowej na podstawie wezwania-raportu i nie wniósł reklamacji doręczane jest, zgodnie z § 35 uchwały, wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej, od którego parkujący wnieść może odwołanie do Prezydenta Miasta w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Dokonując na gruncie niniejszej sprawy analizy treści skargi i interpretacji przytoczonych powyżej przepisów prawa, skład orzekający przyjął, iż przedmiotem skargi wniesionej przez M.K. było pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W/w pismo stanowiło odpowiedź organu na odwołanie wniesione przez skarżącą, zgodnie z pouczeniem zawartym w odpowiedzi organu na złożoną uprzednio reklamację skarżącej i zgodnie z treścią uchwały Rady Miasta, w przedmiocie nałożenia na nią opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Badając charakter prawny zaskarżonej czynności uzewnętrznionej we wskazanym powyżej piśmie Prezydenta Miasta, niewątpliwie uznać należało, iż, nie jest ona decyzją, ani też postanowieniem, o których mowa w art.3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Nie stanowi ona również żadnego z aktów prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a-7 p.p.s.a. W tej sytuacji rozważenia wymagało jedynie, czy zaskarżona czynność jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Należy podkreślić, iż przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a mogą być tylko i wyłącznie takie czynności lub akty, które: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia w wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych w trybie przewidzianym ustawą, 2) są skierowane do indywidualnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny i 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dany akt lub czynność powinny ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa, a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W takiej sytuacji konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona prawa uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (tak również T.Woś,,Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.Komentarz" pod. red. T.Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 ). W wyniku analizy treści przytoczonych na wstępie przepisów prawa regulujących zagadnienie opłaty dodatkowej za parkowanie, Sąd przyjął, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów cytowanej ustawy o drogach publicznych (art. 13 f), zaś ich wysokość oraz sposób pobierania - z ustalonych przez radę gminy (miasta) przepisów. Wskazać przy tym należy, iż obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Natomiast opłata ta wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 40 d ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie zaskarżona przez M.K. czynność Prezydenta Miasta dotycząca pisma z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie nie stanowi aktu ani czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż czynność ta ma charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjną, ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczy natomiast obowiązku wynikającego wprost z przepisów ustawy o drogach publicznych, którego niewykonanie prowadzi do wszczęcia egzekucji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Konsekwencją powyższych rozważań było uznanie przez skład orzekający Sądu, iż zaskarżona przez M.K. czynność Prezydenta Miasta dotycząca nałożenia dodatkowej opłaty parkingowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a wobec czego nie może zostać rozpoznana merytorycznie. Stanowisko takie potwierdza ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., FSK 2580/04, postanowienie NSA z dnia 22 października 2008 r., I OSK 1012/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 157/08 i z dnia 12 lutego 2007 r. VI SA/Wa 1926/06, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Łd 333/08, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 lutego 2006 r., I SA/Op 370/05, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r., III SA/Łd 193/07. Nawet jeżeli niektóre z w/w orzeczeń dotyczą stanu prawnego sprzed 24 listopada 2003 r., a więc odnoszą się do obowiązujących wówczas kar pieniężnych, a nie opłat dodatkowych to należy uwzględnić fakt, że i kary pieniężne, i opłaty dodatkowe mają charakter sankcji administracyjnej i poglądy wyrażone w tych orzeczeniach znajdują zastosowanie także w odniesieniu do opłat dodatkowych. Zaznaczyć należy, iż powyższego stanowiska Sądu, co do braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej skargi, nie zmienia fakt, że skarżąca wnosząc w/w skargę zastosowała się do pouczenia zawartego przez organ w zaskarżonym piśmie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2008 r., gdyż pouczenie takie dla Sądu orzekającego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, nie jest w żaden sposób wiążące i nie wpływa na ocenę w zakresie kognicji Sądu. Jednocześnie należy podkreślić, iż strona skarżąca, pomimo braku możliwości zaskarżenia w/w czynności do sądu administracyjnego, nie zostaje pozbawiona prawa obrony swoich praw, gdyż realizacji tych praw dochodzić może na gruncie postępowania egzekucyjnego wszczętego przez organ na podstawie tytułu wykonawczego. W takiej sytuacji skarżący ma prawo korzystać ze środków prawnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym z prawa do wniesienia zarzutów. Na marginesie dodać należy, iż ewentualne zaskarżenie na gruncie niniejszej sprawy ustalenia opłaty dodatkowej poprzez wystawienie wezwania-raportu, czyli czynności materialno-technicznej, również skutkowałoby uznaniem braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Czynność ta bowiem nie znalazłaby się w katalogu aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., z tych samych przyczyn co będąca przedmiotem rozpoznania czynność Prezydenta Miasta. Wystawienie wezwania-raportu jest czynnością materialno-techniczną skutkującą wszczęciem administracyjnego postępowania egzekucyjnego bez obowiązku wydawania decyzji administracyjnej, co potwierdza treść uchwały Rady Miasta (§ 25). Z uwagi na powyższe należało zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzec jak w sentencji. W przypadku odrzucenia skargi brak podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie kosztów postępowania (art. 199 i nast. p.p.s.a.). Natomiast kwestia zwrotu wpisu od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w przypadku uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi.