II SA/Go 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego P.A. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania P.A., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie o nazwie [...] nr fabryczny [...]. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, wyjaśniając, że podstawę wszczęcia postępowania stanowiły ustalenia i dokumenty z kontroli przeprowadzonej w lokalu gastronomicznym prowadzonym przez skarżącego w [...], gdzie funkcjonariusze celni ujawnili włączone do sieci i gotowe do prowadzenia gier dwa automaty do gier. Na tę okoliczność sporządzono protokół oględzin przedmiotowych automatów oraz przeprowadzono eksperyment. Kontrolujący ustalili również, że ani skarżący jako dysponent lokalu ani spółka H Sp. z o.o., czyli ustalony właściciel automatów, nie posiadali zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych. Postępowanie wszczęto w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na jednym z zatrzymanych automatów, mianowicie urządzeniu o nazwie [...] nr fabryczny [...]. Poczynione w toku postępowania ustalenia stanowiły podstawę do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. o wymierzeniu P.A. kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł. Dyrektor Izby Celnej wskazał na treść art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej u.g.h.). Organ stwierdził, że skarżący może być uznany za podmiot "urządzający gry na automatach poza kasynem gry" pomimo, iż nie był właścicielem automatów. Organ powołał się na treść umowy dzierżawy pomiędzy skarżącym jako wydzierżawiającym a dzierżawcą - H Sp. z o.o., z której wynikało, że skarżący otrzymywał czynsz za dzierżawę określonej powierzchni sklepu pod automaty w wysokości 200 zł miesięcznie oraz był obowiązany do powiadamiania dzierżawcy o wszelkich próbach włamania lub jakiegokolwiek uszkodzenia automatów i do zachowywania w tajemnicy danych o wysokości przychodów z automatów. Organ odwołał się też do zeznań skarżącego, w których stwierdził on, że miał kontaktować się z serwisantem w sprawie awarii lub wyczerpania pieniędzy w automatach. Ustalenia te organ podsumował stwierdzeniem, że P.A. był urządzającym grę, ponieważ stworzył warunki techniczne, ekonomiczne i organizacyjne do sprawnego organizowania gier hazardowych. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej uznał, iż skarżący urządzając gry na automatach naruszył trzy sankcjonowane ustawą o grach hazardowych przepisy, tj. art. 6 ust, 1 u.g.h., art. 23a ust. 1 u.g.h., oraz art. 14 ust. 1 u.g.h., co bezspornie świadczy o tym, że jego działanie wyczerpało dyspozycje przepisów u.g.h. sankcjonujących zarówno urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonywania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), jak i urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Organ II instancji odniósł się również do zarzutu odwołania naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry poprzez jego zastosowanie wobec skarżącego, podczas gdy powołany przepis wespół z art. 14 ust 1 u.g.h. współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U UE.L.98.204.37 ze zm.; dalej określanej jako "Dyrektywa 98/34/WE) a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może on być stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej powinno zostać umorzone. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ I instancji opierał się na obowiązujących i pozostających w obiegu prawnym przepisach, których notyfikacja nie była wymagana. Konkluzję taką oparł o tezy orzecznictwa, w tym tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. P.A., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry"; 2. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy powołany przepis wespół z art. 14 ust 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może on być stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej powinno zostać umorzone. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano na niezasadne uznanie skarżącego za urządzającego grę, ponieważ jego działanie polegało na udostępnieniu części powierzchni i nie można mu przypisać aktywnego działania, co musi cechować czynność urządzania gry. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się na wstępie do zawartej zarzucie 2. skargi oraz w jej uzasadnieniu argumentacji dotyczącej braku możliwości zastosowania normy wynikającej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z pominięciem art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiących – zdaniem strony skarżącej – regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 ze zm.), odwołać się należy do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Powiększony skład NSA stwierdził w niej, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.". Rozważając kwestie związane z "technicznym charakterem" art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Oceniając natomiast charakter relacji między przepisami art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż samoistny charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h. Zbędne jest przytaczanie w tym miejscu szerszych fragmentów bardzo obszernego uzasadnienia uchwały. Istotne dla rozpoznania skargi w niniejszej sprawie jest to, iż w świetle tej uchwały nieuzasadnione są podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz zależności jaka zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 u.g.h. Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II FSK 1474/14). Z uwagi na związanie Sądu oceną prawną, wyrażoną we powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut skargi dotyczący wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektów u.g.h. nie zasługiwał na uwzględnienie. Uzasadniony był natomiast zarzut 1. skargi niezasadnego objęcia skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. , albowiem w ocenie Sądu okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy nie dają podstawy do uznania skarżącego jako urządzającego gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze podlegał urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Dla objęcia dyspozycją tej normy prawnej, konieczne było aktywne uczestnictwo w zespole czynności składających się na urządzanie gier na automatach i czerpanie korzyści z tej konkretnie działalności. Nie można uznać za udział w urządzaniu gier w rozumieniu tego przepisu czerpania korzyści poprzez tylko czynsz dzierżawny z powierzchni lokalu udostępnionej dla zainstalowania automatu do gry. Jeżeli zatem organ wywodzi przymiot "urządzającego gry" z umowy (najmu, dzierżawy, innej), łączącej stronę z właścicielem urządzenia, na którym prowadzone są gry, to z treści tej umowy powinno jednoznacznie wynikać - niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony - że w istocie działalność w zakresie gier hazardowych będzie prowadził sam: wynajmujący, wydzierżawiający, użyczający, udostępniający albo że urządzanie gier - a więc ich organizowanie, w celu osiągnięcia przychodu z takiej działalności - będzie w istocie wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym obu stron umowy (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r., II GSK 5233/16) Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, przedmiotem umowy dzierżawy z [...] października 2013 r. było wydzierżawienie części powierzchni lokalu należącego do skarżącego jako wydzierżawiającego. Z treści umowy wynika, że to dzierżawca, a nie wydzierżawiający ma prowadzić działalność gospodarczą polegającą na zainstalowaniu i eksploatacji automatów. Czynsz w wysokości 200 zł ma charakter ryczałtowy i nie jest w jakikolwiek sposób powiązany z przychodami z gier. W umowie nie ma też mowy o jakichś innych czynnościach wydzierżawiającego innych niż powiadomienie dzierżawcy o włamaniu lub uszkodzeniu urządzeń. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uzasadnia przyjęcie, że wydzierżawiający był "urządzającym gry" z tego, że był on obowiązany do powiadamiania dzierżawcy o wszelkich próbach włamania lub jakiegokolwiek uszkodzenia automatów i do zachowywania w tajemnicy danych o wysokości przychodów z automatów oraz miał kontaktować się z serwisantem w sprawie awarii lub wyczerpania pieniędzy w automatach. Takie ogólne czuwanie nad wstawionym do lokalu mieniem oraz informowania serwisanta o ewentualnych awariach i problemach z wypłatą wygranych, a także zachowanie tajemnicy handlowej, nie wykracza – w ocenie Sądu – poza rzetelne i zgodne z obyczajem kupieckim, wykonywanie samej umowy dzierżawy. Obowiązek przeciwdziałania uszkodzeniom automatu przez osoby trzecie, a także obowiązek informowania dzierżawcy o ewentualnej wadliwości działania jego mienia mieści się bowiem, w zakresie rzetelnego wykonywania wiążącej strony umowy dzierżawy i wynika też z troski i z zapobiegliwości przed ewentualną odpowiedzialnością za cudzą rzecz pozostawioną w jego lokalu. Nie sposób zatem uznać, aby przy braku innych okoliczności wskazujących na urządzanie gier na automatach przez wydzierżawiającego, z uwagi na sam tylko fakt sprawowania ogólnej pieczy nad całym lokalem wraz ze wstawionym doń sprzętem, wydzierżawiający wyczerpał przesłanki pozwalające na uznanie go za osobę współdziałającą przy urządzaniu gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Jeszcze raz podkreślić należy, że warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że tego rodzaju czynności muszą być wynikiem uprzedniego porozumienia i podziału ról pomiędzy współuczestnikami procederu nielegalnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W przypadku wielości podmiotów urządzających oraz istnienia współuczestnictwa w tym zakresie (np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie pisemnej lub ustnej umowy dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier) konieczne jest, aby organy orzekające o odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów opierały swoje orzeczenia na niewątpliwych ustaleniach faktycznych, które świadczą o istnieniu pomiędzy podmiotami współurządzającymi porozumienia w zakresie podziału zadań i funkcji w procesie urządzania gier. Ustalenia te muszą być z kolei zakorzenione w ustaleniach faktycznych, będących pochodną wyczerpującego i pełnego materiału dowodowego, o których można by wnioskować na podstawie konkretnych elementów stanu faktycznego, które w sposób jednoznaczny można stwierdzić (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2017, II GSK 5336/16) Powyższe uwagi prowadzą logicznie do wniosku, że dokonana przez organy, subsumcja zachowania skarżącego – w przyjętym stanie faktycznym sprawy – pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest nieprawidłowa. Przeciwko zastosowanej przez organy celne rozszerzającej wykładni pojęcia "urządzającego grę" przemawia także treść nowelizacji dokonywanej ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88)., przewidującej rozszerzenie katalogu administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych także na zależnych lub samoistnych posiadaczy lokalu, w których znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, i jej uzasadnienie. W kontekście powyższych rozważań należało uznać, że organ z naruszeniem obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 § 1 O.p.) oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) przedwcześnie uznał, że skarżący był "urządzającym grę" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., dokonując jednocześnie błędnej, rozszerzającej wykładni tego przepisu. W konsekwencji Sąd uznając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez jego błędne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi – jeszcze raz rozważyć, czy w sprawie występują dodatkowe elementy – oprócz dotychczas ustalonych – wskazujące na współdziałanie skarżącego z H - właścicielem automatów, które prowadziłby do uznania skarżącego za "urządzającego gry na automatach" poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przy uwzględnieniu stanowiska, że samo dysponowanie przez skarżącego lokalem, w którym zainstalowano urządzenie do gier hazardowych i pobieranie czynszu za udostępnienie powierzchni nie skutkuje automatycznie uznaniem, że pozostawał on urządzającym gry w rozumieniu art. 89 u.g.h. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust 1 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015. 1800 ze zm.) z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Uznając, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty wynagrodzenia pełnomocnika - w wysokości połowy stawki przewidzianej powołanym rozporządzenia, albowiem z urzędu sądowi wiadomym jest, że w innych sprawach uprzednio rozpatrywanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w analogicznym stanie faktycznym i prawnym strona skarżąca reprezentowana jest przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczność ta musiała mieć wpływ na ocenę nakładu pracy pełnomocnika, związanym z przygotowaniem niniejszej sprawy, w tym ze sporządzeniem skargi do Sądu, której treść jest zbliżona jak w innych sprawach.