II SA/Go 672/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu letniskowego oddala skargę. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) po rozpatrzeniu odwołania M.P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] nakazującą M.P. rozebranie obiektu letniskowego na bazie przyczepy kempingowej o wymiarach około 9,72 m x 3,0 m z zadaszeniem o wymiarach około 9,50 m x 5,56 m oraz zbiornikiem na ścieki, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Dnia 22 maja 2018 r. do PINB wpłynęło pismo Burmistrza z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli legalności zabudowy na terenie tzw. [...], w tym na działce nr ewid. [...]. Organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2018 r. przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalił, że działka nr [...] została podzielona na osiem działek o numerach od [...] do [...]. Na działce nr [...] znajdowały się przyczepa kempingowa posadowiona na bloczkach betonowych (obiekt nr 1) o wymiarach około 9,72 m x 3,06 m z zadaszeniem o wymiarach około 9050 m x 5,65 m, ujęcie wody (obiekt nr 2) oraz zbiornik na ścieki (obiekt nr 3), należące do M.P. Uczestniczący w oględzinach M.P. oświadczył do protokołu, że postawił obiekty w roku 2016 bez zgłoszenia Staroście. Po wszczęciu postępowania PINB decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] nakazał M.P. rozebrać opisany wyżej obiekt letniskowy wraz ze zbiornikiem na ścieki. W ocenie PINB wykonanie przedmiotowego obiektu stanowiło budowę, która stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (aktualnie t.j. Dz. U. 2019.1186 ze zm. – dalej jako ustawa Prawo budowlane) wymagała pozwolenia na budowę. Na podstawie prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 82b ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ustalono, że Starosta w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] września 2018 r. nie przyjął od nikogo zgłoszenia ani nie wydał żadnego pozwolenia na budowę jakiegokolwiek obiektu na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...]. Zdaniem PINB w sprawie, ze względu na brak wymaganego pozwolenia na budowę, zastosowanie znajdują przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane, bowiem ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu przedmiotowej inwestycji brak jest możliwości jej zalegalizowania, co oznacza konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Decyzja PINB z dnia [...] października 2018 r. została uchylona w wyniku odwołania M.P. Uzasadniając decyzję kasacyjną z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] WINB wskazał na nieprawidłowości o charakterze procesowym dotyczące zawiadomienia stron o oględzinach oraz wszczęcia postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę PINB zawiadomił strony o terminie oględzin i przeprowadził je w dniu [...] marca 2019 r. w obecności strony. W ich wyniku stwierdzono, że na działce znajduje się przyczepa kempingowa o wymiarach 9,72 m x 3,0 m z zadaszeniem o wymiarach około 9,50 m x 5,56 m oraz zbiornik na ścieki i studnią wierconą. Do protokołu dołączono fotografią przedstawiającą obiekt. Decyzją z dnia [...] maja 2019, nr [...] PINB, powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał M.P. rozebrać przedmiotowy obiekt. W uzasadnieniu decyzji organ powiatowy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i podjęte ustalenia podając powody nakazu rozbiórki takie, jak w poprzedniej decyzji rozbiórkowej. Odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] maja 2019 r. wniósł M.P. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji WINB wskazał, że w świetle art. 3 pkt 1 i pkt 5 ustawy Prawo budowlane obiekt wzniesiony w roku 2016 na przedmiotowej działce przez stronę jest tymczasowym obiektem budowlanym. Biorąc pod uwagę sposób użytkowania obiektu i przystosowanie go do zamieszkiwania letniskowego, jak i okres jego funkcjonowania na działce jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W rezultacie, jak prawidłowo przyjął PINB budowa rozpatrywanego obiektu wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor, co nie budzi wątpliwości, nie uzyskał. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Przy czym zauważył, że zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy Prawo budowlane roboty budowlane to nie tylko budowa, ale też prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Ustawienie na działce obiektu letniskowego (nie będącego budynkiem) jest czynnością, w wyniku której dochodzi do posadowienia w określonym, stałym miejscu, obiektu budowlanego - stanowi to istotę pojęcia robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jednak nawet tymczasowy obiekt budowlany posadowiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, lecz nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego wynika, że rozpatrywany obiekt znajduje się w istniejącej lokalizacji dłużej niż 180 dni od dnia rozpoczęcia a nawet zakończenia jego budowy. W sytuacji, gdy obiekt wybudowany został bez pozwolenia właściwego organu po dniu 1 stycznia 1995 r. zastosowanie w sprawie znalazł art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Odnosząc się do możliwości legalizacji WINB wskazał, że brak jest prawnych możliwości zalegalizowania wybudowanego samowolnie obiektu letniskowego, bowiem przedmiotowa zabudowa jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr XVIII/208/04 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (publ. Dz. Urz. Województwa z 2004 r., nr 43, poz. 774). Rozpatrywany obiekt znajduje się na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem RP przeznaczonym pod obszary rolnicze. Przy czym ustalenia planu nie przewidują innego niż rolnicze wykorzystania tego terenu z wyjątkiem zalesienia (§ 4 pkt 4 planu). Zatem wzniesienie w 2016 roku obiektu było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stan niezgodności z planem miejscowym jest ciągły i występuje również w dacie wydania niniejszego orzeczenia. W rezultacie niemożliwym stało się spełnienie przesłanki określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do legalizacji obiektu. Wskazywane przez stronę działania w celu zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływają w żaden sposób na postępowanie w sprawie zgodności z prawem przedmiotowej zabudowy i nie są warunkiem wydania w tym przedmiocie decyzji przez organ nadzoru budowlanego. Zdaniem WINB prawidłowe są również ustalenia PINB odnośnie określenia inwestora, wskazanego w sentencji zaskarżonej decyzji rozbiórkowej jako jej adresata. Skoro bowiem skarżący był inwestorem i zarazem jest właścicielem rozpatrywanego obiektu, to w pełni uzasadnione było skierowanie do niego decyzji rozbiórkowej. WINB wskazał również na prawidłowe określenie zakresu orzeczonej rozbiórki uwzględniającego, oprócz obiektu letniskowego na bazie przyczepy kempingowej również urządzenie budowlane w postaci zbiornika na ścieki związanego z tym obiektem. Co do zasady bowiem zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę (budowlą jest między innymi tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy) stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Za prawidłowy uznał również brak rozstrzygnięcia PINB odnośnie wykonanego w związku z omawianym przedsięwzięciem ujęcia wody, gdyż stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane reglamentacji nie podlega wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu obudowy ujęć wód podziemnych. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzut braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Wyjaśnił, że z akt spraw jednoznacznie wynika, że pełnomocnik inwestora został powiadomiony o takiej możliwości, z której skorzystał składając w dniu 24 kwietnia 2019 r. oświadczenie. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu z zachowaniem terminu M.P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając im mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą błędnym przyjęciem, że znajdująca się na działce przyczepa kempingowa wraz zadaszeniem posiada ustawowe znamiona obiektu budowlanego; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym przyjęciem, że znajdująca się na działce przyczepa kempingowa wraz zadaszeniem jest tymczasowym obiektem budowlanym; 3) przepisu postępowania, tj. art. 10 § 1 w związku z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.) przez uznanie, że nieprzyczynienie się przez organ I instancji do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, w szczególności przez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w zakresie umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, nie stanowiło istotnego naruszenia prawa i przez to nie miało żadnego znaczenia dla postępowania; 4) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez uznanie przez organ II instancji, że zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie zaniechania ustalenia precyzyjnej daty posadowienia na działce przyczepy kempingowej oraz zaniechania ustalenia czy od chwili posadowienia na działce przyczepy wraz z zadaszeniem, nie zmieniała ona miejsca swojego usytuowania, a także w zakresie zaniechania potwierdzenia u uprawnionego pracownika organu administracji architektoniczno-budowlanej o braku udzielenia pozwolenia lub przyjęcia zgłoszenia rozpatrywanego obiektu po dacie [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] maja 2019 r. jako daty wydania nowej decyzji, nie stanowiło istotnego naruszenia prawa i przez to nie miało żadnego znaczenia dla toczącego się postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały rozwinięte. W szczególności skarżący podniósł, że znajdująca się na jego działce mobilna przyczepa, która posiada własny układ jezdny nie może być przez to traktowana jako obiekt budowlany, lecz ewentualnie jako pojazd i z tego względu nie może podlegać przepisom ustawy Prawo budowlane ani tym bardziej ich naruszać, a w konsekwencji nie może naruszać obowiązujących na dzień dzisiejszy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2019.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja WINB, którą utrzymano w mocy decyzję PINB nakazującą skarżącemu rozbiórkę obiektu letniskowego na bazie przyczepy kempingowej o wymiarach około 9,72 m x 3,0 m z zadaszeniem o wymiarach około 9,50 m x 5,56 m oraz zbiornikiem na ścieki, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawie ma prawna ocena przedmiotowego obiektu letniskowego na bazie przyczepy kempingowej, a w szczególności rozstrzygnięcie, czy obiekt ten jest obiektem budowlanym. Według skarżącego jest to bowiem pojazd posiadający własny układ jezdny i nie może być traktowany jako obiekt budowlany. Podobna problematyka była przedmiotem utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmowano, że przyczepa kempingowa stanowi przykład tymczasowego obiektu budowlanego objętego definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 5 Prawa budowalnego (por. np. wyroki NSA z 20 października 2015 r., II OSK 633/15, z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1256/17 oraz 10 września 2019 r., II OSK 1941/17). W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że definiując w ustawie Prawo budowlane tymczasowy obiekt budowlany ustawodawca wprost, jako przykład tego rodzaju obiektu budowlanego, wskazał barakowóz, a więc też pojazd bez silnika przystosowany do łączenia go z innym pojazdem. Zatem fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepę nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie. Istotne jest, że obiekt ten został ustawiony na gruncie, aby pełnić funkcję taką jak domek letniskowy. Możliwość jego przemieszczania po drogach publicznych nie jest jego zasadniczą funkcją, lecz jedynie służy temu, aby usytuować go w określonym miejscu, odpowiednim do funkcji, jaką ma pełnić. Fakt zatem, że przyczepa taka może być przemieszczana po drogach lub gruncie nie wyklucza możliwości zakwalifikowania jej jako tymczasowego obiektu budowlanego po ustawieniu jej na gruncie (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1256/17 oraz 10 września 2019 r., II OSK 1941/17). Przyczepa skarżącego posadowiona została na gruncie na bloczkach betonowych, wyposażona jest w instalację wodną i kanalizacyjną oraz funkcjonalnie z tym związane zbiornik na ścieki i ujęcie wody. Spełnia ona zatem wszystkie cechy tymczasowego obiektu budowlanego i w związku z tym należy w pełni podzielić stanowisko organów kwalifikujących tę przyczepę jako tymczasowy obiekt budowlany. Trafnie też organy zakwalifikowały zbiornik na ścieki jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Organy prawidłowo przyjęły, że dla posadowienia tego tymczasowego obiektu budowlanego wymagane było pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 Prawa budowalnego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 ust. 1 Prawa budowalnego określono wyjątki od tej zasady, w tym ten, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (pkt 12). Budowa (posadowienie) tego rodzaju obiektu wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Jednak obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 30 listopada 2000 r., SA/Sz 2010/98). W rozpoznawanej sprawie zostało wykazane, że obiekt budowlany (przyczepa) skarżącego został posadowiony na nieruchomości w okresie przekraczającym 180 dni, a skarżący nie wystąpił do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej ze zgłoszeniem albo wnioskiem o pozwolenie na budowę. Powyższe oznacza, że tymczasowy obiekt budowlany został posadowiony bez wymaganego pozwolenia na budowę i w konsekwencji w sprawie zastosowanie znajduje art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo, 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest jednak bezwzględny, organ bowiem jest zobowiązany do badania, czy budowa jest zgodna z przepisami, umożliwiając doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli istnieją takie uwarunkowania, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany jest orzec obowiązek rozbiórki. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W ramach postępowania w trybie tego przepisu organ ma obowiązek zbadać, czy przedmiotowy obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli budowa obiektu budowlanego jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ orzekający jest obowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zastosowały przedstawioną wyżej procedurę i wobec ustalenia braku zgodności tymczasowego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym orzekły nakaz rozbiórki (usunięcia) obiektu. Przyczepa kempingowa znajduje się na terenie oznaczonym w obwiązującym w dacie jej posadowienia miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszary rolnicze, przez które rozumieć należy obszary otwarte oznaczone na rysunku planu symbolem "RP" obejmujące grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty zadrzewione i zakrzewione, drogi dojazdowe do gruntów rolnych, tereny różne, kanał [...], rowy, grunty pod wodami oraz nieużytki oraz, co wynika z informacji otrzymanej od gminy, częściowo na terenie oznaczonym jako "obszar leśny" przez co należy rozumieć obszar otwarty oznaczony na planie symbolem RL obejmujący lasy i drogi dojazdowe do gruntów leśnych (por. § 2 pkt 5 i 6 uchwały Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r., nr XVIII/208/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "E" w obrębie wsi [...]). Wskazać należy, że ustalenie przeznaczenia terenu w planie zagospodarowania przestrzennego jako gruntu rolnego (analogicznie gruntu leśnego) nie oznacza samo przez się zakazu wszelkiej jego zabudowy, bo takie zakazy muszą wynikać ze szczególnych ustaleń przeznaczenia takiego terenu, jednak oznacza generalny zakaz takiej zabudowy, która zmienia przeznaczenie takiego terenu (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 maja 1998 r., OPK 40/97). Przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne wymaga bowiem wyraźnego ustalenia planu (por. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych). W przedmiotowym przypadku dopuszczenie możliwości wznoszenia zabudowy letniskowej na terenie rolniczym lub leśnym prowadziłoby do niedozwolonej zmiany ustalenia przeznaczenia terenu zawartego w planie. W odniesieniu do obszarów rolniczych dopuszcza się możliwość ich zalesienia (por. § 4 ust. 4 pkt 1 i 2 planu). Z treści planu wynika natomiast, że grunty te nie zostały przeznaczone pod zabudowę, której zakres, przedmiot i warunki określają przepisy rozdziału II planu. Z tych względów prawidłowa jest ocena organów, że z uwagi na istniejącą sprzeczność samowoli budowalnej z przepisami obowiązującego w dacie posadowienia obiektu i wydawania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego, co determinuje nakaz rozbiórki (usunięcia) obiektu. Na temat kwalifikacji tego typu jak należący do skarżących obiektów posadowionych na gruntach w miejscowości [...] i skutków prawnych samowoli budowlanej tutejszy Sąd wypowiadał się już w innych sprawach sko (por. wyrok z dnia 23 sierpnia 2012 r., II SA/Go 316/12 i oddalający skargę kasacyjną w tej sprawie wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r., II OSK 3021/12). Kwestia ewentualnej lub projektowanej zmiany planu w przyszłości nie ma żadnego wpływu na prawidłowość procedowania organów oraz legalność decyzji, o czym była również mowa w wyrokach dotyczących podobnych spraw rozstrzyganych przez tutejszy sąd w przedmiocie obiektów letniskowych w miejscowości [...] (por. wyrok z dnia 5 czerwca 2018 r., II SA/Go 180/18 i oddalający skargę kasacyjną w tej sprawie wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., II OSK 2869/18). Nie były również zasadne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Należy stwierdzić, że skarżący w toku postępowania miał w pełni zachowane tzw. czynne prawo do udziału, gwarantowane w art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący z tego prawa korzystał biorąc udział w oględzinach, składając wyjaśnienia oraz środki zaskarżenia. Kwestia powiadomienia strony przed wydaniem decyzji przez organ I instancji została wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy czym należy zauważyć, że odwołanie zostało rozpatrzone przez organ II instancji w pełnym zakresie a organ ten odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego. Jak wynika z akt administracyjnych ustalony stan faktyczny sprawy wynika z obiektywnych dowodów to jest oględzin (udokumentowanych protokołem oraz zdjęciami i pomiarami) i analizy dokumentów, natomiast ustalenie daty posadowienia obiektu wynika wprost z twierdzeń strony. Prowadzenie innych dowodów nie było potrzebne i nie było też wnioskowane. Z tych względów należy uznać, że prawa stron zostały w postępowaniu zagwarantowane, a stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Prawidłowa i mająca oparcie w aktach sprawy jest również ocena materiału dowodowego, którą organ właściwie uzasadnił (art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.