II SA/Go 676/16

Dnia 15 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.G., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który jednakże nie został uzasadniony. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie w terminie 7 dni, iż w związku z jej wykonaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o argumentację zawartą w skardze, w której sformułowano powyższy wniosek. Pełnomocnik skarżącego nie ustosunkował się wprost do tego wezwania, jednakże w toku wszczętego na złożony przez niego wniosek postępowania o przyznanie prawa pomocy nadesłał do akt sprawy kopie złożonych przez skarżącego w latach 2014 i 2015 deklaracji podatkowych. Wskazał przy tym, iż straty finansowe w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w latach 2014 (360.058,54 zł) i 2015 (619.195,09 zł) związane są głównie z ograniczeniem i zwiększeniem kosztów działalności gospodarczej na skutek kolejnych zatrzymań dokonywanych przez funkcjonariuszy celnych i to pomimo orzeczeń sądów karnych nakazujących zwrot urządzeń. Doprowadziło to do częściowego zablokowania działalności gospodarczej skarżącego i wygenerowało dodatkowe koszty. Działalność skarżącego ma formę jednoosobowej działalności gospodarczej, nie jest prowadzona pod postacią spółki kapitałowej czy też osobowej, toteż jej dokapitalizowanie przez wspólników nie jest możliwe. Skarżący w pełni samodzielnie finansuje bowiem swoją działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa). Aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 ppsa został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania zaistnienia wymienionych w nim okoliczności spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego aktualnej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego w toku postępowania jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sytuacja finansowa skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą, została bowiem przedstawiona jedynie fragmentarycznie, tzn. w części obejmującej relację przychodów osiągniętych w latach 2014 i 2015 do poniesionych w tych latach kosztów i wynikające stąd straty w wysokości odpowiednio 360.058,54 zł i 619.195,09 zł. Natomiast nie zostały przedstawione jakiekolwiek okoliczności dotyczące aktualnego stanu majątkowego skarżącego, nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich danych skarżący ani jego pełnomocnik nie przedłożyli. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał bowiem jakiejkolwiek okoliczności stanowiącej o takim niebezpieczeństwie. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 ppsa mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań stwierdzić należało, że skarżący wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa. W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak na wstępie.