II SA/Go 70/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K-S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. K-S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. M. K-S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia ma jego charakter prawny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem tylko takich orzeczeń administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Innymi słowy, wykonaniu mogą podlegać tylko te akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186; postanowienia NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA). Podkreślić należy, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności prawnej nie nadaje się do wykonania, nie wymaga wykonania, ani nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym. Nie przydaje bowiem stronie skarżącej żadnego uprawnienia, ani nie nakłada na nią żadnego obowiązku, w związku z czym nie może mieć do niego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu stanowi wyraz odmowy ze strony organu wyrażenia, w formie określonej przepisami, zgody na dokonanie określonej czynności procesowej, której jednak można by skutecznie dokonać tylko wtedy, gdyby wydano postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Samo "zawieszenie" skuteczności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania w żaden sposób nie zmieniłoby sytuacji procesowej skarżącej, nie wywołałoby jakichkolwiek zmian w sferze prawnej lub faktycznej. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się więc do wykonania w jakikolwiek sposób, ani dobrowolnie ani pod przymusem państwowym (por. np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2018 r., I SA/Rz 453/18, CBOSA). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.