II SA/Go 720/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "P" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "P" Sp. z o.o. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r., nr [...] Burmistrz, po rozpoznaniu wniosku "P" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. polegającego na budowie nowej linii technologicznej – instalacji do termicznego przekształcania odpadów w jej zakładzie położonym w miejscowości [...]. Na skutek odwołania Krajowego Stowarzyszenia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (karta 97 akt adm.). Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 71 ust. 1, 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ust. 3, art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie nowej linii technologicznej – instalacji do termicznego przekształcania odpadów w zakładzie "P" Spółka z o.o., na działce o nr ewid. [...]. Burmistrz po ponownym jej rozpoznaniu i analizie zgromadzonego materiału dowodowego wskazał, iż raport o oddziaływaniu został pozytywnie zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Inspektora Sanitarnego. Wskazując na pozytywny wynik analizy poprawności złożonego wniosku organ zwrócił uwagę, iż wystawiony przez wnioskodawcę raport oddziaływania na środowisko oraz jego uzupełnienie pod względem struktury odpowiada treści art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a zawarte w tych dokumentach informacje są spójne, logiczne i przekonywujące. Ponadto dane zawarte w przedłożonej dokumentacji są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W toku oceny oddziaływania nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na obszar Natury 2000 i kumulowania się oddziaływań. Organ uznał za bezzasadne zarzuty Stowarzyszenia "[...]" dotyczące zamieszczonych w uzupełnieniu raportu wykresów z naniesionym zasięgiem występowania wybranych stężeń emitowanych przez planowaną inwestycję. W tym zakresie organ uznał za prawidłową argumentację wnioskodawcy, iż ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie nie wymagała sporządzenia wykresów oddziaływania zakładu na stan czystości powietrza na mapach topograficznych terenu. Natomiast zamieszczone w uzupełnieniu raportu rysunki mają jedynie charakter poglądowy, a izolinie dotyczą stężeń znacznie niższych niż dopuszczalne poziomy analizowanych w raporcie substancji. W przekonaniu organu bezpodstawne były zarzuty dotyczące prowadzenia przez zakład P utylizacji materiału Kat. 1 bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Burmistrz wskazał, iż kwestie związane z pozwoleniem zintegrowanym nie były przedmiotem postępowania dotyczącego planowanego przedsięwzięcia i w związku z tym nie podlegały weryfikacji w tej sprawie. Organ I instancji zaznaczył, iż wskazane w piśmie zagadnienia dotyczyły już istniejącej instalacji i nie miały żadnego związku z określeniem środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji. Krajowe Stowarzyszenie "[...]", reprezentowane przez E.K., w odwołaniu z dnia [...] lipca 2010 r. wniosło o uchylenie powyższej decyzji Burmistrza, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 77 K.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 8 K.p.a. to jest zasady zaufania obywateli do organów państwa, - zapisów dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000r. w sprawie spalania odpadów, - rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002r., ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczone do spożycia ludzi, - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. Nr 260, poz. 2181). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2010r., nr [...], na podstawie art. 62 ust. 1, art. 66, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt.40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) wnioskowana inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne. Kolegium stwierdziło, iż pełnomocnik inwestora przedłożył raport dwukrotnie, zmieniając go uzupełnieniami do raportu datowanymi na "luty 2010", określonym w ostatnim przypadku w piśmie przewodnim jako "wyjaśnienie". Organ II instancji podzielił pogląd prezentowany przez stronę odwołującą się, iż obydwa przedłożone uzupełnienia raportu obejmują analogiczny zakres uregulowań, co ustalono według zawartości spisu treści. W ocenie SKO nie pozwala to jednoznacznie stwierdzić, który egzemplarz "uzupełnienia raportu" może być uznany za podstawę oceny. Kolegium podkreśliło, iż ponieważ opracowany raport stanowi istotny dowód w sprawie, okoliczność ta powinna być wyjaśniona w sposób nie budzący wątpliwości. W tym kontekście organ drugiej instancji wskazał, iż uzasadnionym wydaje się być konkretne wskazanie, które z jego elementów i w jakim zakresie uległo odrębnemu uregulowaniu bądź zmianie lub uzupełnieniu. Dlatego też zasadnym się wydawało wezwanie wnioskodawcy do przedłożenia jednolitego tekstu opracowania, celem wyeliminowania wszystkich zastrzeżeń i wątpliwości. Organ odwoławczy uznał także, iż decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów wskazanych w dyspozycji art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie oraz art. 107 k.p.a. Kolegium zwróciło uwagę, iż w zaskarżonej decyzji Burmistrza całkowicie pominięto te regulacje. Kolegium zaznaczyło, iż obowiązkiem organu I instancji jest ustosunkowanie się do raportu, ocena jego znaczenia i wartości dowodowej, co wynikało z komentowanych przepisów i zasad ogólnych postępowania. W przekonaniu Kolegium organ I instancji ograniczył się jedynie do przedstawienia opisu samego przebiegu prowadzonego postępowania, nie dokonując oceny stanu faktycznego. Lakoniczna ocena przedłożonego raportu nie może zostać uznana za spełniającą warunki wynikające z przepisów prawa. Ponadto, w ponownie prowadzonym postępowaniu powinny być wyjaśnione kwestie związane z wykorzystaniem, jako nośnika energii w istniejącej kotłowni zakładowej tłuszczu utylizacyjnego, co poniosła strona odwołująca się w powiązaniu z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. z 2005r., Nr 260, poz. 2181 ze zm.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2010r. "P" Sp. z o.o. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego: - art. 127 § 1 w związku z art. 30 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie odwołania wniesionego w imieniu strony przez nieupoważnionego przedstawiciela; - art. 7 i 77 K.p.a. wskutek błędnej oceny postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I instancji; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, iż konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części przez organ I instancji; - art. 11 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia; 2. naruszenie prawa materialnego: - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, iż w toku oceny oddziaływania na środowisko ocenie podlega istniejąca część podmiotu gospodarującego, a nie planowane przedsięwzięcie; - art. 66 ww. ustawy, poprzez nieuznanie prawidłowo sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz art. 82 ust. 1 ww. ustawy, poprzez błędne utożsamianie oceny oddziaływania na środowisko z raportem oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała między innymi, iż odwołanie w imieniu Krajowego Stowarzyszenia "[...]" wniosła osoba nieupoważniona do reprezentowania tego podmiotu, zatem jego rozpoznanie narusza przepisy art. 127 § 1 w zw. z art. 30 § 3 K.p.a. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z późn.zm.) stowarzyszenia wykazują we wpisie do KRS organ uprawniony do ich reprezentacji, sposób ich reprezentacji oraz dane osób uprawnionych do reprezentacji. W aktualnym odpisie z KRS nie figuruje osoba, która w toku postępowania występowała w imieniu stowarzyszenia, w tym wniosła odwołanie, a zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS wpisom do rejestru przypisuje się domniemanie prawdziwości. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jako bezpodstawny organ ocenił zarzut rozpatrzenia odwołania osoby, która nie posiadała umocowania Stowarzyszenia, bowiem załączone dokumenty ze zgromadzenia Stowarzyszenia z lutego 2009 r. jak i podjęte uchwały wskazują, iż odwołanie zostało podpisane przez osobę umocowaną. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił, iż E.K. nie jest osobą uprawnioną do reprezentowania Stowarzyszenia "[...]", a także, iż w świetle aktualnego na dzień [...] października 2010r. odpisu KRS nie jest i nigdy nie był członkiem jego zarządu. Ponadto strona podała, iż wezwany, przed wniesieniem skargi do Sądu, do udokumentowania prawa do reprezentacji Stowarzyszenia stwierdził, iż wystarczającym potwierdzeniem powyższego jest uchwała walnego zgromadzenia członków Stowarzyszenia (podjęta 2 lata wcześniej), z której wynika, że został on powołany do pełnienia funkcji prezesa zarządu. Dalej strona skarżąca wskazała, że mimo tego, że postępowanie rejestrowe dla stowarzyszeń jest bezpłatne, to i tak nie złożono wniosku o wpis do KRS nowego prezesa, naruszając tym samym art. 21 Prawa o stowarzyszeniach. Ponadto zgodnie z § 14 ust. 4 statutu Stowarzyszenia kadencja zarządu trwa 4 lata i jest łączna dla wszystkich powołanych członków (fotokopia statutu- k. 80 akt sprawy) i w ocenie strony skarżącej upłynęła ona w 2009r. Jednocześnie skarżąca podała, że z protokołu walnego zgromadzenia, na którym podjęto ww. uchwałę o wyborze E.K. na prezesa Stowarzyszenia, wynika, że zgromadzenie to odbyło się w siedzibie konkurencyjnej spółki. Ponadto z umowy najmu znajdującej się w aktach rejestrowych wynika, że siedziba stowarzyszenia mieści się w warszawskim mieszkaniu konkurenta skarżącej spółki. Wobec powyższego Sąd zwrócił się do Krajowego Stowarzyszenia "[...]" o nadesłanie aktualnego odpisu KRS ze wskazaniem, czy i kiedy upłynęła kadencja zarządu stowarzyszenia, czy i kiedy nastąpiły nowe wpisy do KRS oraz o imienne wskazanie kto jest upoważniony do odbioru korespondencji stowarzyszenia (ze wskazaniem imiennym tej osoby). Przesyłka z ww. wezwaniem, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona do Sądu (k. - 115 akt sprawy). Jednocześnie Sąd zwrócił się do Prezydenta Miasta o podanie czy w odniesieniu do Krajowego Stowarzyszenia "[...]" sprawowany był nadzór nad wpisami do KRS, zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy Prawo o stowarzyszeniach i czy zgłoszone zostały zmiany w organach stowarzyszenia. W odpowiedzi na wezwanie Zastępca Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Stołecznego z upoważnienia Prezydenta Miasta Stołecznego w pismach z dnia [...] listopada 2010 r. i [...] stycznia 2011 r. podał, iż organ nadzorujący nie posiada informacji o zmianach osobowych w organach Krajowego Stowarzyszenia "[...]", w stosunku do składów wybranych w dniu [...] września 2005 r. Jednocześnie poinformował, iż z materiałów dostępnych organowi nadzorującemu wynika, iż zarząd stowarzyszenia w składzie: M.S., D.K., J.G., J.Ż. został wybrany w dniu [...] września 2005 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. w Krajowym Rejestrze Sadowym ujawniony został zarząd w składzie: M.S., D.K.. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 4 statutu Stowarzyszenia kadencja zarządu trwa 4 lata, zatem zakończyła się w dniu [...] września lub [...] grudnia 2009 r. i Stowarzyszenie nie posiada zarządu zdolnego do działań prawnych. Weryfikacja lub uprawdopodobnienie powyższego domniemania stanowiło będzie, zgodnie z art. 30 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, przesłankę do wystąpienia do Sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011r., WSA w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie. Sąd stwierdził, iż w postępowaniu E.K. posługiwał się uchwałą walnego zgromadzenia członków Krajowego Stowarzyszenia "[...]", z której wynika, że został on dwa lata temu powołany do pełnienia funkcji prezesa zarządu. W ocenie sądu upływ czasu od podjęcia uchwały o wyborze władz stowarzyszenia oraz brak wniosku do KRS o wpisanie zmian w składzie zarządu powoduje, że konieczne było ustalenie, czy stowarzyszenie posiada zarząd zdolny do działań prawnych. Takie działania zostały już podjęte przez organ nadzorujący tj. Prezydenta Miasta. WSA wskazał, iż to właśnie Krajowe Stowarzyszenie "[...]" wniosło odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2010 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i doprowadziło do wszczęcia administracyjnego postępowania odwoławczego oraz wydania decyzji uchylającej korzystne dla strony skarżącej rozstrzygnięcie organu I instancji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca Spółka "P", zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 124 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Według zaprezentowanego w zażaleniu stanowiska podstawą zawieszenia postępowania sądowego jest ustalenie, że w składzie jednostki będącej stroną postępowania sądowego zachodzą braki, a nie sytuacja, w której istnieją wątpliwości, co do istnienia lub składu organu. Pełnomocnik spółki zwrócił również uwagę, iż ewentualne braki nie powstały w toku postępowania sądowoadministracyjnego, lecz już na etapie postępowania przed organem administracji i to I instancji. W konsekwencji, czynności dokonane przez niego przed organami administracji, a w szczególności odwołanie od decyzji wydanej w I instancji były prawnie bezskuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011r. sygn. akt II OZ 364/11 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, iż do Krajowego Stowarzyszenia "[...]" winien znaleźć zastosowanie art. 33 § 2 P.p.s.a. NSA uznał, iż zadaniem Sądu pierwszej instancji będzie wyjaśnienie, czy na etapie postępowania sądowego wpłynął stosowny wniosek tego podmiotu o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym i czy został złożony przez osobę uprawnioną. Odnosząc się natomiast do poruszonego problemu prawidłowej reprezentacji stowarzyszenia, NSA podzielił uwagi, iż w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, kadencja zarządu, do którego na podstawie uchwały walnego zgromadzenia członków stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2009 r. powołano E.K., wygasła najpóźniej z końcem grudnia 2009 r., a więc przed wydaniem decyzji organu I instancji ([...] czerwca 2010 r.) i przed złożeniem odwołania ([...] lipca 2010 r.). Sąd odwoławczy zaznaczył, iż z dokumentów złożonych w sprawie przez E.K. jednoznacznie wynika, iż pomimo zmian w statucie, kadencja zarządu nadal pozostaje łączna i trwała 4 lata. Według stanowiska NSA uzupełnienie składu tego organu w trakcie trwania kadencji skutkuje tym, iż nowy członek zarządu kończy ją razem z całym zarządem, a nie oddzielnie. Natomiast WSA, przy ocenie ewentualnego wniosku stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie uwzględnić winien powyższe okoliczności, w tym również brak odpowiedzi stowarzyszenia na wydane na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. (k. 123 akt sądowych) wezwanie do udzielenia informacji m.in. na temat daty upływu kadencji zarządu. Sąd Rejonowy dla m.st. Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r., sygn. akt Wa XIIINsRejKRS 1817/11/011 wszczął postępowanie przymuszające w trybie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007r., nr 168, poz. 1186) w związku z niezgłoszeniem zmian podlegających ujawnieniu w Rejestrze. Jednocześnie wezwano Krajowe Stowarzyszenie "[...]" do złożenia wniosku o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym w celu wykreślenia dotychczasowego zarządu oraz wpisania nowego zarządu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż powziął wiadomość o wybraniu w dniu [...] lutego 2009r. do zarządu Stowarzyszenia E.K. jako prezesa zarządu oraz powołaniu dotychczasowego prezesa zarządu M.S. na funkcję wiceprezesa. Jednocześnie dotychczasowy czteroosobowy zarząd wybrany w dniu [...] września 2005r. nie został odwołany jako całość. Z § 14 ust. 4 statutu wynika, że kadencja zarządu trwa 4 lata i jest łączna dla wszystkich powołanych członków. Z kolei z § 16 ust. 2 wynika, że zarząd składa się z 4 członków wybieralnych przez walne zgromadzenie. Sąd stwierdził, iż oznacza to, że kadencja wszystkich członków zarządu wygasła w dniu [...] września 2009 r. Mając na uwadze treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uchylił pkt 2 zarządzenia wstępnego z dnia 27 września 2010r. w części dotyczącej udziału w postępowaniu organizacji społecznej – Krajowego Stowarzyszenia "[...]" oraz Stowarzyszenia "T", albowiem organizacje te nie złożyły wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sadowym w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie przedmiot skargi Spółki z o.o. "P" stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010r., nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Krajowe Stowarzyszenie "[...], uchylono decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2010r. o ustaleniu na wniosek "P" Sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie nowej linii technologicznej – instalacji do termicznego przekształcania odpadów w zakładzie Spółki, na działce o nr ewid. [...]. Zarzuty podniesione w skardze wskazują zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w związku z tym w pierwszej kolejności ocenie należało poddać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać takiej ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonych decyzji nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu skargę należało uznać za uzasadnioną, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie może mieć istotny wpływ na wynika sprawy i z tego względu nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Zarówno w skardze, jak i w dalszych pismach procesowych w sprawie strona skarżąca podnosiła konsekwentnie, iż E.K., który w postępowaniu administracyjnym reprezentował Krajowe Stowarzyszenie "[...]", nie był osobą uprawnioną do reprezentowania Stowarzyszenia. Według odpisów z KRS nigdy nie był on bowiem członkiem zarządu Stowarzyszenia (nie został ujawniony w KRS), a nadto kadencja zarządu, do którego został wybrany zgodnie z przedłożoną uchwałą z dnia [...] lutego 2009 r. wygasła z dniem [...] września lub [...] grudnia 2009 r. Dlatego też kluczowym w niniejszej sprawie stało się wyjaśnienie kwestii legitymacji Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, jak również jego reprezentacji. W ocenie sądu było to konieczne, gdyż analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, iż postępowanie odwoławcze w sprawie zostało zainicjowane właśnie przez Krajowe Stowarzyszenie "[...]". Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału na prawach strony w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, postanowieniem Burmistrza z dnia [...] czerwca 2009r. jako organizacja ekologiczna, na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), dalej przywoływanej jako: "K.p.a." oraz art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn.zm.). W dniu [...] lipca 2010r. Stowarzyszenia "[...]", reprezentowane przez E.K. jako prezesa zarządu, wniosło odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2010r. (karta - 263 akt sprawy). Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż Krajowe Stowarzyszenie "[...]"w dniu [...] grudnia 2005r. zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego - rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji i publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Celem działania wymienionej organizacji było m.in. dbałość o środowisko naturalne i ograniczanie występujących tam uciążliwości. Zgodnie ze znajdującą się w aktach administracyjnych kserokopią odpisu KRS na dzień [...] lutego 2009 r. organem uprawnionym do reprezentacji Krajowego Stowarzyszenia "[...]" jest zarząd, przy czym na zewnątrz stowarzyszenie jest reprezentowane przez dwóch członków zarządu działających łącznie lub jednoosobowo przez prezesa zarządu. Ujawnione w KRS osoby wchodzące w skład zarządu to M.S. – prezes zarządu i D.K. – wiceprezes zarządu. Stowarzyszenie, przy wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacja ekologiczna, przedłożyło do akt sprawy protokół z Walnego Zgromadzenia Członków Krajowego Stowarzyszenia "[...]" z dnia [...] lutego 2009 r., które odbyło się w miejscowości [...], zwołanego w celu dokonania zmian w statucie i w składzie zarządu Stowarzyszenia. Zgodnie z uchwała walnego zgromadzenia § 16 ust. 2 zd. 1 statutu otrzymał brzmienie: zarząd składa się z 2-4 członków wybieranych przez Walne Zgromadzenie, w tym: Prezesa Zarządu i Wiceprezesa Zarządu, których wybiera bezpośrednio Walne Zgromadzenie. Z kolei § 16 ust. 7 statutu otrzymał brzmienie: "Stowarzyszenie reprezentowane jest na zewnątrz przez Prezesa lub Wiceprezesa Zarządu, z zastrzeżeniem postanowień ust. 8"., który dotyczy reprezentacji w sprawach majątkowych. Ponadto walne zgromadzenie członków Stowarzyszenia dokonało także zmiany składu zarządu w ten sposób, iż odwołało M.S. z funkcji prezesa zarządu, powierzając mu funkcję wiceprezesa zarządu, natomiast funkcję prezesa zarządu powierzyło E.K. (uchwały nr 5 i 6). Podkreślić należy, iż Stowarzyszenie, jako osobą prawna działa w oparciu o ramy wyznaczone przez ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001r, Nr 79, poz. 855 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 5, 6 i 8 ww. ustawy, statut stowarzyszenia określa w szczególności: władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu, oraz ich kompetencje, sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań majątkowych, a także warunki ważności jego uchwał oraz zasady dokonywania zmian statutu. Z treści art. 10 ust. 1 pkt 6 Prawa o stowarzyszeniach wynika, że kwestię sposobu reprezentowania stowarzyszenia określa jego statut. Przy ustalaniu jego znaczenia należy mieć także na uwadze wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.1.2002 r., sygn. akt III CZ 135/01, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt V CSK 6/08). W aktach administracyjnych sprawy brak jest statutu Stowarzyszenia. Stwierdzić należy, iż w odpisie KRS nr [...] na dzień [...] października 2010r., przedłożonym w toku postępowania sądowego przez stronę skarżącą, zapisy są tożsame z ujawnionymi na dzień [...] lutego 2009 r., brak ujawnienia zarówno zmian w składzie zarządu, jak i w statucie stowarzyszenia uchwalonych w lutym 2009 r. Z kolei z przedłożonej przez pełnomocnika strony skarżącej fotokopii statutu Stowarzyszenia sporządzonej z akt KRS (tekst jednolity z dnia [...] grudnia 2005 r.) wynika, iż kadencja zarządu trwa 4 lata i jest łączna dla wszystkich powołanych członków (§ 14 ust. 4). Zarząd składa się z 4 członków wybieranych przez Walne Zgromadzenie, w tym prezesa zarządu, którego wybiera bezpośrednio walne zgromadzenie. Pozostali wybrani członkowie zarządu – wiceprezes, sekretarz i skarbnik – dokonują podziału funkcji na swoim pierwszym zebraniu (§ 16 ust. 2). Wygaśnięcie mandatu członka zarządu następuje z chwilą: złożenia Prezesowi lub Wiceprezesowi Zarządu pisemnej rezygnacji z pełnienia funkcji, odwołania ze składu Zarządu, zakończenia kadencji, śmierci członka. W takiej sytuacji Walne zgromadzenie członków ma prawo do uzupełnienia składu pozostałych organów, przez powołanie nowych członków w miejsce tych członków, którzy ustąpili lub zostali odwołania w czasie trwania kadencji. Skład organów jest uzupełniany spośród kandydatów zgłoszonych w trakcie ostatnich wyborów, według kolejności wynikającej z liczby głosów uzyskanych w czasie głosowania. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy dla m.st. Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wszczął wobec Krajowego Stowarzyszenia "[...]" postępowanie przymuszające w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym w związku z niezgłoszeniem do wpisu zmian podlegających ujawnieniu w rejestrze – postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż dotychczasowy zarząd (w osobach M.S., D.K., J.G., J.Ż.) wybrany w dniu [...] września 2009 r. nie został odwołany jako całość. Ze znajdujących się w aktach dokumentów nie wynika, iżby którykolwiek z członków zarządu został odwołany bądź złożył rezygnację. W ocenie Sądu rejestrowego, w kontekście zapisów statutu stowarzyszenia oznacza to, iż kadencja wszystkich członków zarządu wygasła w dniu [...] września 2009 r. (k. 231 akt sądowych). Krajowy Rejestr Sądowy postanowieniem z dnia [...] maja 2011r. nałożył na stowarzyszenie grzywnę oraz ponownie wezwał do złożenia wniosku o dokonanie zmian w sądowym rejestrze. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OZ 364/11 w zakresie prawidłowej reprezentacji stowarzyszenia podzielił stanowisko, iż kadencja zarządu, do którego na podstawie uchwały z dnia [...] lutego 2009 r. powołano E.K. wygasła najpóźniej w dniu [...] grudnia 2009 r. a więc przed wydaniem w przedmiotowej sprawie decyzji organu I instancji i przed złożeniem odwołania. NSA zaznaczył, iż z przedłożonych przez E.K. dokumentów wynika, iż pomimo zmian w statucie kadencja zarządu nadal pozostaje łączna i trwa 4 lata. Uzupełnienie składu tego organu w trakcie trwania kadencji skutkuje zatem tym, iż nowy członek zarządu kończy ją razem z całym zarządem a nie oddzielnie. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie jest podstawowym środkiem prawnym służącym stronie postępowania administracyjnego w celu weryfikacji decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Prawo wniesienia odwołania służy także uczestnikom postępowania na prawach strony, tj. organizacji społecznej uczestniczącej w postępowaniu (art. 31 § 3), prokuratorowi (art. 188), Rzecznikowi Praw Obywatelskich (art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich, tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147) i innym podmiotom określonym w przepisach szczególnych. Czynność procesowa strony lub innego podmiotu, żeby mogła wywołać skutek prawny, musi spełniać określone wymagania co do formy, treści, terminu i trybu. W doktrynie przyjmuje się, iż postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym, składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego, fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i/lub przez przepisy szczególne. "Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, Lex nr 425381). Niedopuszczalne jest odwołanie wniesione przez stronę, która nie ma zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2). Zgodnie z przepisem art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż odwołanie niedopuszczalne (w tym podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania strony) nie może wywołać skutku w postaci uruchomienia postępowania odwoławczego i w efekcie ponownego rozpoznania sprawy co do istoty i wydania decyzji przez organ odwoławczy. Taka decyzja bowiem dotknięta jest wadą proceduralną skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odwołanie co do zasady jest niesformalizowanym środkiem prawnym, jednakże nie budzi wątpliwości, iż winno spełniać wymogi pisma procesowego określone w art. 63 K.p.a. Odwołanie powinno zatem zawierać, co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto, o czym stanowi ust. 3 art. 63 K.p.a., odwołanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Stwierdzenie przez organ, że odwołanie nie czyni zadość wskazanym powyżej wymaganiom formalnym, nakłada na organ odwoławczy obowiązek wezwania wnoszącego odwołanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Na tle powyższej regulacji w doktrynie wyrażany jest pogląd, że w przypadku odwołań zawierających braki, termin na uzupełnienie, który upłynął bezskutecznie, dla zapewnienia stronie możności obrony jej praw skuteczniejszym od pozostawienia odwołania bez rozpoznania jest wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Przyjmuje się przy tym, że niedopuszczalnym jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony i którego to braku strona nie usunęła w terminie. (por: Komentarz do art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). Niemniej jednak pozostawienie podania bez rozpoznania jak i stwierdzenie (postanowieniem) niedopuszczalności odwołania wymaga spełnienia niezbędnej przesłanki zgodnie z art. 64 § 4 K.p.a. uprawnione jest dopiero, po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braków formalnych. W wyroku z dnia 5 czerwca 2001 r., sygn. IV SA 786/99, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Organ administracji publicznej przed podjęciem postanowienia w trybie art. 134 K.p.a., mając wątpliwości co do tego, czy odwołanie zostało podpisane przez osoby do tego uprawnione, powinien wezwać stronę do usunięcia braków (art. 64 § 2 K.p.a.) lub wezwać do złożenia wyjaśnienia na piśmie (art. 50 § 1 K.p.a.)" (Lex nr 78948). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. wydanej w pierwszej instancji przez Burmistrza w imieniu Krajowego Stowarzyszenia "[...]" w dniu [...] lipca 2010 r. wniósł E.K. z pieczęcią "Prezes Krajowe Stowarzyszenie "[...]". Z akt sprawy wynika, iż powyższe odwołanie zostało wniesione w terminie, bowiem decyzja organu pierwszej instancji została doręczona Stowarzyszeniu w dniu 22 czerwca 2010 r. (kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru k. 240 akt adm.). Obowiązkiem organu było zatem ocenić, czy pismo inicjujące postępowanie odwoławcze pochodzi od osoby, która może formalnie działać w imieniu osoby prawnej - Krajowego Stowarzyszenia "[...]". Zgodnie z przepisem art. 30 § 1 i § 3 K.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Wskazać należy, że rolą podpisu na odwołaniu jest potwierdzenie, że pismo pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, a także, że zostało wniesione zgodnie z wolą tego podmiotu. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez podmiot legitymowany, nigdy zaś z urzędu (wyrok NSA z dnia 25 maja 1984 r., II SA 2048/83, ONSA 1984, Nr 1, poz. 51). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika również, iż niedopuszczalne jest odwołanie wniesione przez stronę, która nie ma zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2001r., sygn. akt IV SA 786/99 wskazał, iż organ administracji publicznej, przed podjęciem postanowienia w trybie art. 134 K.p.a., mając wątpliwości co do tego, czy odwołanie zostało podpisane przez osoby do tego uprawnione, powinien wezwać stronę do usunięcia braków formalnych (art. 64 § 2 K.p.a.) bądź do złożenia wyjaśnień na piśmie (art. 50 § 1 K.p.a.). Analiza akt sprawy prowadziło wniosku, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze przed przystąpieniem do postępowania wyjaśniającego i wydaniem merytorycznego orzeczenia w sprawie , z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 134 w zw. z art. 30 § 3 K.p.a. zaniechało podjęcia jakichkolwiek czynności celem ustalenia czy E.K. umocowany był do reprezentowania odwołującej się osoby prawnej, w dacie wniesienia odwołania. W szczególności organ odwoławczy nie wezwał podpisującego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania stowarzyszenia na podstawie właściwych dokumentów (np. aktualnego odpisu z KRS, statutu stowarzyszenia), czy nawet oświadczenia osoby, która podpisała odwołanie. Dopiero po wniesieniu przez "P" Sp. z o.o. skargi na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] (wpływ do organu 4 sierpnia 2010 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w związku z zarzutem skargi w dniu [...] sierpnia 2010 r. wezwało E.K. do uzupełnienia braku formalnego odwołania, poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania Stowarzyszenia w dniu [...] lipca 2010r. W tym miejscu podkreślić przyjdzie, iż czynności podjęte przez organ odwoławczy po zakończeniu postępowania administracyjnego (wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie), nie mogą sanować uchybień proceduralnych popełnionych w toku postępowania. Podjęte na skutek skargi postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia uprawnienia E.K. do reprezentowania Stowarzyszenia "[...]" w dacie składania odwołania, mogło jedynie stanowić podstawę do wydania decyzji w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.) lub do wszczęcia z urzędu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w celu weryfikacji decyzji ostatecznej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż organ ustalając powyższą istotną okoliczność poprzestał na dokumentach przedłożonych pierwotnie przez E.K. przy wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu tj. protokole Walnego Zgromadzenia Członków Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2009 r. wraz z zawartymi w nim uchwałami. Kolegium nie dokonało weryfikacji treści powyższych dokumentów ani z aktualnym odpisem z KRS Stowarzyszenia, ani też z treścią jego statutu. Uwzględniając znaczny upływ czasu od przedmiotowych zmian w składzie zarządu stowarzyszenia, w dacie składania odwołania, jak również w dacie dokonywania dodatkowych ustaleń przez Kolegium, zgodnie z przepisami ustawy Prawo o stowarzyszeniach, zmiany w składzie organu winny zostać już wszakże ujawnione. Z tych powodów Sąd zważył, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Niewątpliwie bowiem organ odwoławczy przed rozpoznaniem sprawy nie przeprowadził postępowania celem uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez ustalenie czy osoba, która podpisała odwołanie jest uprawniona do reprezentowania odwołującej się osoby prawnej. Znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dokumenty oceniane w świetle dokumentów zgromadzonych w postępowaniu sądowym, w szczególności przedstawionych przez stronę skarżącą prowadzą do wniosku, iż kadencja zarządu, w skład którego dokooptowano E.K. (uchwałą z dnia [...] lutego 2009r.) wygasła, jako kadencja łączną w dniu [...] września 2009 r. Oznacza to, iż na mocy przedłożonej uchwały E.K. nie był uprawniony do reprezentowania Stowarzyszenia "[...]" po tej dacie. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone w dniu [...] lipca 2010 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien zatem wezwać Krajowe Stowarzyszenie "[...]"do usunięcia braku formalnego odwołania dotyczących legitymacji czynnej (por. art. 64 § 2 k.p.a.), bądź poprzez przedłożenie innych dokumentów wykazujących umocowanie E.K. w dacie wniesienia odwołania, bądź przez podpisanie odwołania przez osobę upoważnioną do reprezentowania Stowarzyszenia. Dokonując ustaleń w zakresie legitymacji czynnej w dacie wniesienia odwołania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w szczególności mając na uwadze fakt uchylania się przez E.K. od uzupełnienia braków na wezwanie tutejszego Sądu oraz KRS organ winien opierać swe ustalenia na wszechstronnej ocenie wszelkich dostępnych dowodów, w tym ustaleń dokonanych w wyniku toczącego się postępowania przez Sądem rejestrowym w trybie art. 24 ustawy o KRS, a nadto kompetencje organu nadzoru nad Stowarzyszeniem – Prezydentem m.st. określone m.in. w art. 28, art. 30 ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Konieczne jest na obecnym etapie postępowania w pierwszej kolejności ustalenie czy aktualnie Stowarzyszenie, jako uczestnik postępowania administracyjnego na prawach strony, posiada zarząd zdolny do działań prawnych, i kto jest uprawniony do reprezentacji stowarzyszenia na zewnątrz, w tym wobec organu prowadzącego postępowanie. Zasygnalizować należy (w związku z art. 33 K.p.a.), iż zgodnie z przepisem art. 42 § 1 Kodeksu cywilnego w razie gdy osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia kuratora dla tej osoby prawnej. Kurator powinien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby o jej likwidację (art. 42 § 2 k.c.). Dopiero po dopełnieniu obowiązku wezwania Stowarzyszenia do uzupełnienia wskazanych braków odwołania z dnia [...] lipca 2010 r. i przedłożenia stosownych dokumentów organ odwoławczy oceni skuteczności ewentualnie dokonanych w wyniku tego wezwania czynności lub oświadczeń procesowych przedmiotowej osoby prawnej. W dalszej kolejności Kolegium winno ocenić na podstawie wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów dopuszczalność spornego odwołania i zgodnie z wymogami procedury administracyjnej orzec o jego niedopuszczalności (art. 134 K.p.a.), bądź przystąpić do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty w trybie odwoławczym. W związku z powyższym uchybieniem natury proceduralnej oraz faktem, że sprawa wraca do stadium postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, i po ewentualnym uzupełnieniu braków formalnych odwołania podlegać będzie ponownemu rozpoznaniu, odnoszenie się do pozostałych kwestii, w tym przede wszystkim zarzutów dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy konkretnych przepisów prawa materialnego byłoby przedwczesne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. W punkcie II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki, zgodnie z jej wnioskiem, kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tj. kwotę 300 zł tytułem uiszczonych opłat sądowych (wpis od skargi oraz zażalenia), 240 zł tytułem wynagrodzenia reprezentującego skarżącą radcy prawnego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.