II SA/Go 758/10

Dnia 9 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi R.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) wydał decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]r. w sprawie znak : [...], powołując się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na R.W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dla pawilonów nr 1 do 5 zlokalizowanych na działce nr ewid. [...]. Decyzja wysłana została stronie na adres [...]. R.W. wniósł, za pośrednictwem poczty, odwołanie od wyżej w/w decyzji administracyjnej z wnioskiem o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. Odwołanie nadane zostało w Urzędzie Pocztowym – dnia 1 lipca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], powołując się na treść przepisu art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako: Kpa) stwierdził uchybienie przez R.W. ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w terminie określonym w art. 129 § 2 Kpa. Termin ten wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie wniesione po upływie terminu nie podlega rozpatrzeniu przez organ odwoławczy, stosownie do treści art. 134 Kpa. WINB wskazał, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przekazanych przez organ I instancji, wynika, iż decyzja PINB nr [...]r. z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] doręczona została R.W. w trybie określonym w art. 44 § 4 Kpa. W związku z okolicznością, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej w/w decyzję zaznaczona była jedynie data pierwszego awizowania przez pocztę (31 maja 2010r.) oraz data zwrotu przesyłki do nadawcy, (15 czerwca 2010r.,) organ wyjaśnił, iż podjął działania zmierzające do ustalenia czy przy doręczeniu tej przesyłki adresatowi zachowano tryb doręczenia określony w art. 44 Kpa. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] WINB zwrócił się do PINB, o udzielenie wyjaśnień, jaka była data drugiego awizowania skierowanej do R.W. przesyłki, zawierającej decyzję organu powiatowego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. PINB pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] wyjaśnił, iż w oparciu o informacje udzielone przez Urząd Pocztowy, ustalił, iż przesyłka zawierająca jego decyzję – list polecony o nr nadawczym [...] - była powtórnie awizowana dnia 7 czerwca 2010 r. Jednocześnie PINB załączył do odpowiedzi pismo Urzędu Pocztowego zawierające wskazaną informację. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, iż zwrócił się do Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie tej okoliczności i udzielenie odpowiedzi przez podmiot uprawniony do reprezentowania Urzędu Pocztowego (pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...]). W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Urzędu Pocztowego potwierdził, iż powtórne awizo wymienionej przesyłki poleconej wystawione zostało w dniu [...] czerwca 2010 r. (pismo z dnia [...] sierpnia 2010r.). W oparciu o dokonane ustalenia WINB stwierdził, iż decyzja PINB nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] przesłana została na adres R.W., ustalony w oparciu o wypis z rejestru gruntów, za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu [...] maja 2010 r. W związku z niezastaniem adresata w domu w dniu 31 maja 2010 r. przesyłka została pierwszy raz awizowana, zgodnie z art. 44 § 2 Kpa. Ponieważ w terminie 7 dni od pierwszego awizo przesyłka nie została podjęta, w dniu 7 czerwca 2010 r. przesyłka została powtórnie awizowana zgodnie z art. 44 § 3 Kpa. Natomiast w dniu 15 czerwca 2010 r., w związku z niepodjęciem przedmiotowej przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza, przesyłka została zwrócona do nadawcy – zgodnie z art. 44 § 4 Kpa. Zdaniem organu II instancji, spełnienie tych wymogów skutkuje powstaniem domniemania skutecznego doręczenia na podstawie art. 44 Kpa. Wynikająca z art. 44 Kpa instytucja doręczenia zastępczego składa się z kilku czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną, o ile czynności te wykonano prawidłowo. W takiej sytuacji organ jest uprawniony uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozastawia się w aktach sprawy. Organ podkreślił, iż doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak rzeczywiste doręczenie pisma adresatowi. Jednym ze skutków doręczenia decyzji, również w trybie art. 44 Kpa, jest rozpoczęcie biegu terminów przewidzianych w przepisach postępowania, w tym również do wniesienia środków zaskarżenia decyzji w zwyczajnym i nadzwyczajnym trybie postępowania. Odnosząc poczynione wywody do rozpatrywanej sprawy WINB stwierdził, iż za datę doręczenia R.W. przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję PINB nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. należy uznać datę [...] czerwca 2010 r. Od tej daty należy również liczyć bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W ocenie organu odwoławczego, w zaistniałej sytuacji bez znaczenia pozostawało, odebranie w dniu [...] czerwca 2010 r. przez R.W. przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję w siedzibie PINB. Organ stwierdził, iż ustawowy termin do wniesienia przez R.W. odwołania od decyzji z dnia 27 maja 2010 r., wynikający z przepisu art. 129 § 2 Kpa, upłynął z dniem 29 czerwca 2010 r. Natomiast przesyłka zawierająca odwołanie R.W. została nadana w urzędzie pocztowym dopiero dnia 1 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego widniejąca na kopercie, w której przesłano odwołanie). Zatem wniesienie odwołania przez stronę nastąpiło z dwudniowym uchybieniem terminu ustawowego, przy czym skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. WINB wyjaśnił jednocześnie, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną, która obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 134 Kpa o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 129 § 2 Kpa. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw do merytorycznego odniesienia się do zawartych w odwołaniu zarzutów i wniesionych żądań. Organ II Instancji zauważył przy tym, że przesyłki do R.W. kierowane były na ustalony przez PINB przed wszczęciem postępowania adres "[...]". Ustalenie to nastąpiło w oparciu o wypis z rejestru gruntów z dnia [...] lutego 2010 r. Również zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] przesłano do strony na tenże adres Jednocześnie pismem tym strona została pouczona o treści art. 41 Kpa, zgodnie z którym w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, zaś w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowy adres ma skutek prawny. W ocenie WINB, z dokumentów sprawy nie wynika, aby R.W. wskazał organowi I instancji inny niż ustalony przez niego adres zamieszkania. Zdaniem organu odwoławczego, przesądza to o skuteczności i prawidłowości doręczeń dokonywanych na adres [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., R.W. wniósł o uchylenie w/w postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do merytorycznego rozpatrzenia ewentualnie o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, iż decyzję PINB nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. odebrał osobiście w dniu 21 czerwca 2010 r. w siedzibie PINB, z kolei odwołanie wysłał dnia 1 lipca 2010 r., a zatem z zachowaniem terminu, co potwierdził PINB w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. przekazując to odwołanie do WINB. Podkreślał, iż z decyzji nie wynikało, że była już ona wysłana do niego, zaś termin odwołania już biegnie. Ponadto Inspektorzy PINB nie udzielili mu takiej informacji, w konsekwencji zastosował się do terminu zawartego w decyzji i nadał odwołanie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i na tej podstawie wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. WINB poinformował, iż skarżący wystąpił również do niego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]r. w sprawie znak : [...] oraz że decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak [...] odmówił on stwierdzenia nieważności. Od tej decyzji wniesione zostało przez R.W. odwołanie, przekazane 3 listopada 2010 r. Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sąd administracyjny kontrolując zaskarżony skargą akt weryfikuje go wyłącznie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, oceniając także legalność poprzedzającego wydanie postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Stwierdzenie, iż przy jego wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd uchylenia go. Jednocześnie podkreślić należy, iż zgodnie z przepiem art. 134 § 1 ustawy z dnia ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: ppsa.), sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż kontrola sądowa obejmuje całokształt sprawy administracyjnej załatwionej zakwestionowanym skargą aktem. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny są akta sprawy administracyjnej z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jego wydawania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie WINB z dnia [...] września 2010 r. nr [...], którym organ stwierdził uchybienie przez R.W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie znak: [...], którą nałożono na odwołującego się obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dla pawilonów nr 1 do 5 zlokalizowanych na działce nr ewid [...]. W tym miejscu, odnosząc się do informacji przekazanej przez WINB w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r., należy wskazać, iż fakt wszczęcia w wyniku wniosku R.W. postępowania o stwierdzenie nieważności nieważności decyzji z dnia [...] października 2010 r. znak [...] odmówił on stwierdzenia nieważności nr [...]r. w sprawie znak: [...] pozostawał bez wpływu na tok postępowania rozpoznawanej sprawy. Faktem znanym Sądowi z urzędu jest (pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r, nadesłane [...] grudnia 2010 r. do sprawy II SA/Go 564/10 z prośbą o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy w celu rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji WINB z dnia [...] października 2010 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ) iż decyzja PINB z dnia [...] października 2010 r. znak [...] pozostaje w obrocie, nadto skarga nie dotyczy tego aktu, ale postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od niej . Z tych względów nie było podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 56 ppsa obligującego sąd do zawieszenia postępowania w sprawie. Poddając zatem zaskarżony akt kontroli z punktu widzenia przypisanej mu ustawo kompetencji Sąd uznał, iż skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. Jak wynika z akt sprawy powołana decyzja PINB wysłana została do skarżącego R.W. na adres [...] za pośrednictwem poczty, listem poleconym o nr nadania [...] za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłka została nadana przez organ dnia [...] maja 2010 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika także, iż przesyłka była awizowana – pierwszy raz dnia 31 maja 2010 r., a następnie dnia 15 czerwca 2010 r. zwrócona z adnotacją "nie podjęta w terminie". W aktach administracyjnych brak jest jednak tej przesyłki, pozostawiono jedynie zwrotne potwierdzenie odbioru, bowiem jak wynika z wyjaśnień organów, oraz strony, a także daty i podpisu R.W. na znajdującym się w aktach zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, w dniu 21 czerwca 2010 r. R.W. odebrał przedmiotową przesyłkę w siedzibie PINB, kwitując jej odbiór na w/w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Organ II instancji, uznał iż okoliczność osobistego odbioru przesyłki przez skarżącego w dniu 21 czerwca 2010 r. pozbawiona jest znaczenia prawnego, bowiem w sprawie zgodnie z art. 44 § 4 Kpa przyjąć należało fikcję skutecznego doręczenia przesyłki. Jednocześnie organ podkreślił, iż doręczenia dokonano na prawidłowy adres, wynikający z wypisu gruntów, zaś strona w toku postępowania nie wskazała innego "adresu zamieszkania", pomimo pouczenia w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania o takim obowiązku stosownie do treści art. 41 Kpa. Wskazać należy, iż Sąd nie kwestionuje poczynionych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wywodów dotyczących ogólnych zasad dotyczących doręczenia z tym zastrzeżeniem, że doręczenie zastępcze regulowane jest przepisem art. 43 Kpa. W art. 44 Kpa zastosowanym przez WINB niniejszej sprawie są uregulowane są terminy do odbioru pism przez adresata, a w § 4 unormowana została instytucja "fikcji doręczenia" skutkującej – przy prawidłowym jej zastosowaniu - uznaniem procesowego skutku prawnego doręczenia pisma. Jedynie niekiedy, wynikająca z art. 44§ 4 Kpa instytucja nazywana jest nieprawidłowo "doręczeniem zastępczym". Możliwość jej zastosowania obejmuje kilka czynności, których łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną, o ile czynności te wykonano prawidłowo. W takiej sytuacji organ jest uprawniony uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozastawia się w aktach sprawy. Niewątpliwie doręczenie dokonane z zastosowaniem tej instytucji jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak faktyczne doręczenie pisma adresatowi. Jednym ze skutków doręczenia decyzji, również w trybie art. 44 Kpa, jest rozpoczęcie biegu terminów przewidzianych w przepisach postępowania, w tym również do wniesienia środków zaskarżenia decyzji w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym postępowania. Mimo zasadniczo prawidłowych wywodów teoretycznych, nie można - zdaniem Sądu - podzielić dokonanej przez organ odwoławczy oceny co do prawidłowości dokonanego przez organ I instancji doręczenia skarżącemu decyzji PINB z dnia [...] maja 2010 r. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego regulują m. in. zasady dokonywania doręczeń w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 39 Kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do treści art. 42 § 1 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Oczywistym jest jednak, iż strona ma prawo w toku postępowania wskazać, nie tylko inny adres zamieszkania, ale także inny adres do korespondencji ( vide: wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1759/10, wyrok z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II GSK 594/09). Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kpa, w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając o pozostawieniu pisma w placówce poczty i możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Informację taką umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni od pozostawienia jej w placówce pocztowej, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie w takiej sytuacji, gdy adresat nie odbierze przesyłki, uważa się za dokonane ( skutecznie) z upływem ostatniego dnia, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 Kpa, tj. 14 dnia od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, zaś pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 57 § 1 Kpa jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W rozpatrywanej sprawie zwrócić należy uwagę, iż doręczenie dokonane przez pocztę nie do końca przebiegło prawidłowo, bowiem powtórne awizo pozostawiono stronie w dniu 7 czerwca 2010 r., a zatem przed upływem siedmiu dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia przez pocztę ( wystawionego dnia 31 maja 2010 r. ). Brak jest również w sprawie ustaleń, czy pracownik poczty pozostawił prawidłowo zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej i terminie jej odbioru, w skrzynce odbiorczej, drzwiach mieszkania, biura etc. adresata (art. 44 § 2 Kpa). Tym nie mniej przesyłka była przechowywana w urzędzie pocztowym 14 dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, a zatem zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kpa. Przy czym 14 – ty dzień wynikającego z tego przepisu terminu przypada wbrew obliczeniom organu odwoławczego nie na dzień 15 czerwca 2010 r., lecz na dzień 14 czerwca 2010 r. i ewentualnie z tą datą stosownie do treści art. 44 § 4 Kpa, można by uznać przesyłkę za doręczoną ( a nie jak wskazał organ z dniem 15 czerwca 2010 r. ). Ustalenia w tym zakresie, w ocenie Sądu, nie mają jednakże istotniejszego znaczenia, z uwagi na okoliczność uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości zaadresowania spornej przesyłki pocztowej zawierającej decyzję PINB z dnia [...] maja 2010 r. , co zostanie wykazane poniżej. Podkreślenia jednakże wymaga, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, winno mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 Kpa został przez stronę zachowany. Wydanie orzeczenia w trybie art. 134 Kpa, kończącego postępowanie w sprawie, winno bowiem być poprzedzone m.in. bezspornymi ustaleniami dotyczącymi prawidłowości doręczenia stronie decyzji I instancji. Doręczenie decyzji musi nastąpić z zachowaniem zasad doręczania pism organu uregulowanych w art. 39-49 Kpa i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie będzie skuteczne i będzie wywierało określone skutki prawne. Oczywistym jest, że warunkiem doręczenia ( a także skutecznego zastosowania fikcji prawnej doręczenia z art. 44 § 4 Kpa ) jest przesłanie przesyłki na prawidłowy adres zamieszkania strony (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 646/09; por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 1967 r. sygn. akt III PRN 47/67, niepubl. oraz z dnia 22 marca 1995 r. sygn. akt II CRN 4/95, niepubl.; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1297/08, wyrok WSA w Opolu z 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Op 20/08). Niewątpliwie także obowiązkiem organu jest - w postępowaniu wszczynanym z urzędu - ustalenie prawidłowego adresu strony, w celu dokonywania doręczeń korespondencji w toku postępowania (vide : orzeczenia w sprawach VI SA/Wa 140/09, III SA/Wa 1953/07 – orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można zgodzić się z oceną organu odwoławczego, iż przesyłka zawierająca decyzję PINB przesłana została na prawidłowy adres, zaś z akt sprawy nie wynika, aby strona wskazywała inny adres zamieszkania. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż prowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne oznaczone symbolem: [...] został wszczęte z urzędu i dotyczyło budowy pawilonów handlowych w zabudowie tymczasowej na działce nr [...], wykonanych z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę – decyzją [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Na prowadzone przez PINB postępowanie składało się szereg kolejno podejmowanych czynności procesowych ( np. skierowane do strony zawiadomienie z dnia [...] marca 2010 r. o wszczęciu postępowania z pouczenie o treści art. 41 Kpa) i wydawanych rozstrzygnięć, służących ocenie zgodności wykonanej inwestycji z obowiązującymi przepisami i doprowadzeniu jej do stanu zgodnego z prawem ( postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o wstrzymaniu robót budowlanych, decyzja PINB z dnia [...] maja 2010 r.) . Niezależnie od tego, iż w postępowaniu wydawane były kolejne rozstrzygnięcia, następowało to ciągle w jednym, tym samym postępowaniu. Zatem ustalenia w zakresie adresu strony, na który należy dokonywać doręczeń, o ile strona w toku postępowania nie wskaże innego adresu, ma wiążący charakter do czasu jego ostatecznego zakończenia. W rozpatrywanej sprawie w dniu [...] marca 2010 r. PINB wydał wskazane już postanowienie nr [...] znak: [...] o wstrzymaniu robót budowlanych oraz nałożeniu na R.W. obowiązku dostarczenia określonych dokumentów i zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób niepowołanych. R.W. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wniósł zażalenie na to postanowienie. Zażalenie to wpłynęło do PINB w dniu [...] kwietnia 2010 r. W tymże zażaleniu, przy swym nazwisku skarżący jako adres wskazał: "ul. [...]". Tym samym, w ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu odwoławczego, iż doręczenia swej decyzji dnia [...] maja 2010 r. PINB dokonał na prawidłowy adres bowiem skarżący, będąc pouczony o treści przepisu art. 41 Kpa, nie wskazał organowi I instancji przed jej wydaniem innego adresu niż ustalony przez ten organ. Powyższa okoliczność w sposób jednoznaczny wskazuje , iż w rozpatrywanej sprawie nie można skarżącemu zarzucić zaniechania obowiązku wskazania adresu do doręczeń. Okoliczność wskazania nowego adresu powinna stanowić podstawę do dokonywania pod nim doręczeń. Zaś ewentualna wątpliwość organu, co do wyboru adresu, na który w sprawie należy dokonywać doręczeń stronie, zgodnie z zasadą praworządności oraz zasadą informowania strony, wynikających z art. 7 i art. 9 kpa, powinna być przez organ wyjaśniona np. przez zwrócenie się do strony o jednoznaczne określenie, czy wskazany w zażaleniu adres, stanowić ma adres do korespondencji w toku całego postępowania w sprawie. Na marginesie wskazać należy, iż analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje , iż sam WINB nie miał wątpliwości, że podanie adresu " ul. [...]" w zażaleniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. stanowi wskazanie nowego adresu w trybie art. 41 Kpa w postępowaniu wszczętym przez PINB [...] marca 2010 r. skoro swą korespondencję, poczynając od pisma z dnia z [...] maja 2010 r. [...] kierowała do skarżącego już pod tenże adres. W tym stanie rzeczy, z uwagi na powstałe wątpliwości, rozstrzygnąć je należy na korzyść strony skarżącej, a w konsekwencji stwierdzić, iż wysłanie R.W. decyzji PINB z [...] maja 2010 r. na inny adres niż podany przez stronę w zażaleniu z dnia [...] kwietnia 2010r. należy uznać za wadliwe, a tym samy stwierdzić, iż w sprawie nie mógł nastąpić , wbrew stanowisku WINB, skutek o jakim mowa w art. 44 Kpa tj. uznanie skutecznego doręczenia w dniu 15 czerwca 20100 r. skarżącemu decyzji PINB z [...] maja 2010r. W konsekwencji za prawidłowe uznać należy doręczenie powołanej decyzji dokonane skarżącemu osobiście w siedzibie organu w dniu 21 czerwca 2010 r. ( art. 42 § 2 Kpa). Fakt ten z kolei prowadzić musi do stwierdzenia, iż nadane w dniu 1 lipca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym odwołanie R.W. od decyzji PINB, wniesione zostało zgodnie z art. 129 § 2 Kpa, czyli z zachowaniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Poczynione wywody prowadziły do wniosku, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 44, art. 134 Kpa oraz art. 138 Kpa, które to naruszenie w sposób istotny wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia przez organ rozpatrywanej sprawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, uchylił zaskarżone postanowienie. Wobec brak wniosku skarżącego brak było podstaw do rozstrzygania w przedmiocie kosztów postępowania sądowego.