II SA/Go 760/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze sprzeciwu W.T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia [...]r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r., nr [...]. W dniu 17 października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął sprzeciw W.T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], którą organ uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Przedsiębiorstwu B. S.A. pozwolenia na budowę wytwórni mas bitumicznych wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, związanej z realizacją robót budowlanych na drodze krajowej [...] – w ciągu ulic: [...] poprzez [...] do granic miasta, [...], działki ewidencyjne nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprzeciwie zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania objętej sprzeciwem decyzji Wojewody z dnia [...] września 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przywołane powyżej przepisy wskazują, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ma charakter szczególny. Przy czym przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, zwłaszcza, że art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera ich kompletne wyliczenie. Przesłankami uzasadniającymi zastosowanie przez Sąd tej instytucji procesowej jest, jak zaznaczono, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika jednocześnie, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, o ile podlega on wykonaniu. Wykonaniu podlegają natomiast akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wówczas osiągnięcie stanu zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie, a więc wykonanie aktu administracyjnego, jest możliwe poprzez dobrowolne bądź w trybie przymusu państwowego (egzekucji), podporządkowanie się rozstrzygnięciu. Przepisy powyższe na podstawie art. 64 b § 1 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do spraw ze sprzeciwu od decyzji. W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania objętej sprzeciwem decyzji Wojewody z dnia [...] września 2019 r., nr [...] uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpoznania oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2019r., nr [...]. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienia: NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 489/10; postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 978/05, publ. na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza bowiem, że na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej nie zostają przyznane jakiekolwiek uprawnienia ani nie zostają nałożone jakiekolwiek obowiązki na adresata tego rodzaju decyzji. Obowiązek prawny, jaki jest związany z powyższym aktem, dotyczy jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Chodzi w tym przypadku o ukształtowanie decyzją kasacyjną toku postępowania w taki sposób, który powoduje, że zwrócona organowi I instancji sprawa administracyjna nakłada na ten organ obowiązek wydania ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończącego postępowanie). Taka sytuacja procesowa oznacza, że wydanie decyzji kasacyjnej z zasady nie może prowadzić do powstania negatywnych następstw dla strony w postaci zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Uchylenie decyzji organu I instancji rodzi określone konsekwencje w prowadzonym przez ten organ postępowaniu, jednak ewentualne wydanie decyzji czy też innego aktu niekorzystnego dla strony, ma na tym etapie postępowania charakter hipotetyczny. Taka sytuacja strony postępowania administracyjnego nie może prowadzić do powstania negatywnych dla niej następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż wydane ponownie w sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji będzie związane z prawem wniesienia środków zaskarżenia, o ile strona tak postanowi, w tym i możliwości skierowania skargi do sądu na rozstrzygnięcie organu II instancji. Jednocześnie należy zauważyć, że w ramach niniejszego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, strona nie może skutecznie domagać się także wstrzymania działań Prezydenta Miasta, działającego jako organ I instancji (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 742/18). Drugorzędną zaś kwestią jest fakt, że wnoszący sprzeciw w żaden sposób nie uzasadnił, jakie okoliczności wykonania decyzji objętej sprzeciwem, jak i decyzji ją poprzedzającej mogły spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.