II SA/Go 776/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, ze zm.) nakazał H.D. i J.D. rozbiórkę obiektu budowlanego - warsztatu o wymiarach: długość 10,87 m, szerokość 5,84 m i wysokość od 3,20 m do 3,55 m usytuowanego na terenie działek nr [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, podnosząc w uzasadnieniu, że z dokumentów sprawy nie wynikało, aby w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ani też okoliczności wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, które to okoliczności uzasadniałyby orzeczenie rozbiórki obiektu. Powyższa decyzja WINB została zaskarżona przez H.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. (sygn. akt II SA/Go 957/09) odrzucił skargę z uwagi na jej nieopłacenie. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 52 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., nałożył na H.D. obowiązek dokonania rozbiórki obiektu budowlanego - budynku warsztatu o wymiarach: 5,8 m x 10,8 m i wysokości od 3,2 m do 3,5 m, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...], położonych w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w toku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2010 r. kontroli ustalił, iż wskazany wyżej budynek warsztatu posiada konstrukcję nośną stalową przemurowany jest bloczkami z betonu komórkowego i ocieplony styropianem. Budynek pokryty jest dachem jednospadowym o konstrukcji stalowej przykrytym płytami warstwowymi o grubości 15 cm. Usytuowany jest bezpośrednio przy istniejącym budynku gospodarczo - garażowym zlokalizowanym na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...]. Organ ustalił również, że inwestor H.D. budowę budynku warsztatowego rozpoczął około 1988 -1989 roku. Do 1994 r. wykonał całą konstrukcję stalową, pokrycie dachu, ściany zewnętrzne i bramy garażowe. W latach późniejszych wykonał instalację elektryczną tynki wewnętrzne, instalację sprężonego powietrza, instalację centralnego ogrzewania oraz ocieplenie budynku. Roboty te były wykonywane do około 2000 r. Ponadto około 2007 roku powiększono otwór okienny znajdujący się w ścianie pomiędzy istniejącym budynkiem gospodarczo - garażowym a budynkiem warsztatu w celu wykonania dodatkowego przejścia pomiędzy budynkami. Poza powyższym organ wskazał, że inwestor wykonał roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej, a więc z naruszeniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku obowiązującej w czasie rozpoczęcia budowy. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., ponieważ roboty budowlane przy realizacji przedmiotowej inwestycji, rozpoczęte pod rządami Prawa budowlanego z 1974 roku, kontynuowane były również po wejściu w życie ustawy z 1994 r.. Wobec tego, w ocenie organu nie mają zastosowania przepisy art. 103 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. i do postępowania legalizacyjnego konieczne jest zastosowanie regulacji przewidzianych przez obecnie obowiązującą ustawę. W dalszej części uzasadnienia organ l instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy dokumentów, niezbędnych do zalegalizowania samowolnie wybudowanego warsztatu, a mianowicie: 1) zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego. W związku z tym, że H.D. nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, PINB uznał za zasadne orzeczenie rozbiórki spornego warsztatu. Odwołanie od decyzji PINB złożył H.D., który wniósł o jej uchylenie w całości, ze stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3, 6, 7 k.p.a. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu organowi powiatowego inspektora nadzoru budowlanego na podstawie art. 26 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania wyraził swoje niezadowolenie z decyzji i podał, że wydając decyzję organ l instancji miał rozeznanie co do tego, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "fakt zalegalizowania obiektu budowlanego - budynku warsztatu na działce nr [...] z wydaniem pozwolenia na formalne użytkowanie nie budzi żadnych wątpliwości". Ponadto zarzucił, że PINB przez 19 miesięcy nie podniósł żadnych uchybień co do doręczonej oceny technicznej obiektu. Stwierdził też, że decyzja o rozbiórce została wydana "przy pomocy przestępstwa na zasadzie podżegania i wymuszania". Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. H.D. wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka L.C., gdyby zaistniały jakiekolwiek wątpliwości co do istoty zaskarżonej decyzji w świetle faktów, dowodów i szeroko rozumianego porządku prawnego oraz o wydanie z akt sprawy [...] uwierzytelnionych odpisów wskazanych dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania H.D. uwierzytelnionych dokumentów. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania H.D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] lipca 2010 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy zgodził się z organem l instancji, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdzając, że wykonany przez skarżącego obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a wobec jego braku - w sprawie należało zastosować przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponadto podniósł, że PINB usiłował doprowadzić do zgodności z prawem popełnioną samowole budowlaną, w związku z czym słusznie nałożył na H.D. - inwestora obowiązek przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Jednakże skoro w wyznaczonym terminie inwestor dokumentów tych nie przedłożył, obowiązkiem PINB było orzeczenie rozbiórki warsztatu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej. WINB podkreślił również, że o konieczności rozbiórki decyduje przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. Prawo budowlane nie pozostawia organom w tej kwestii żadnej swobody działania. Ponadto ocena motywacji inwestora dopuszczającego się samowoli budowlanej, jak również sytuacja osobista czy też finansowa pozostają bez wpływu na prowadzone postępowanie administracyjne. Skargę na decyzję WINB złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. H.D. wnosząc o uchylenie jej w całości i stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi H.D. wyraził swoje niezadowolenie z podjętych przez organy rozstrzygnięć, zarzucając organom korupcję i umyślne nakazanie rozbiórki warsztatu z pominięciem wszelkich przepisów prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269, ze zmianami), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami) – dalej "p.p.s.a.". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu, zaskarżonej decyzji nie można bowiem postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 p.p.s.a. podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest nakazanie H.D. rozbiórki obiektu budowlanego - warsztatu o wymiarach: 5,8 m x 10,8 m i wysokości od 3,2 m do 3,5 m, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Z załączonego do akt administracyjnych sprawy protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2010r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że na działkach o numerach ewid. gruntu [...] posadowiony został przez H.D. budynek użytkowany jako warsztat samochodowy, który przylega do istniejącego budynku gospodarczo-garażowego. Wymiary budynku to: wysokość - od około 3,2 m do około 3,5 m, długość - około 10,8 m oraz szerokość - około 5,8 m. W dniu kontroli w obiekcie tym znajdował się samochód właściciela będący w trakcie naprawy, regały z częściami samochodowymi oraz sprzęt warsztatowy. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną, instalację centralnego ogrzewania oraz instalację sprężonego powietrza. Organ ustalił również, że budynek posiada konstrukcję nośną stalową, przemurowaną bloczkami z betonu komórkowego, ocieplony jest styropianem. Budynek posiada dach jednospadowy o konstrukcji stalowej, przykryty płytami PW8 o grubości 15 cm. Organ stwierdził, że na dzień kontroli w warsztacie nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Zgodnie z oświadczeniem inwestora roboty budowlane przy realizacji inwestycji rozpoczął w latach 1988-1989 i były one wykonywane sukcesywnie aż do roku 2007, kiedy to powiększono otwór okienny znajdujący się w ścianie pomiędzy budynkami w celu wykonania przejścia z garażu do warsztatu. H.D. oświadczył ponadto do protokołu, że jest jedynym inwestorem, a przed rozpoczęciem robót budowlanych nie uzyskał pozwolenia na budowę, nie posiada też żadnych dokumentów związanych z budową warsztatu. Protokół kontroli został podpisany przez H.D. bez zastrzeżeń, co oznacza, że zgodził się z dokonanymi ustaleniami, które potwierdza również dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623, ze zm.) w art. 28 stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przewiduje jednak wyjątki, omówione w art. 29 i 30, kiedy przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych wystarczające jest dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Katalog obiektów, na których wzniesienie nie jest wymagane pozwolenie na budową jest katalogiem zamkniętym i nie obejmuje obiektów o tak znacznych gabarytach jak sporny budynek warsztatowy. Ponadto zauważyć należy, że ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), pod rządami której rozpoczęto budowę warsztatu, nie przewidywała wyjątków od konieczności uzyskania pozwolenia na budową. Pewne zwolnienia określały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego ( §19 ust. 2 i 3 ), ale z całą pewnością budynek warsztatowy nie był tymi zwolnieniami objęty. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż brak wymaganego prawem pozwolenia na wzniesienie spornego warsztatu oznacza, że H.D. zrealizował inwestycję w warunkach samowoli budowlanej. Jest bezsporne, iż w pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie w niniejszej spawie, był zobligowany do dokładnego ustalenia dat rozpoczęcia i zakończenia inwestycji, a następnie do ustalenia, jakie przepisy prawa w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie. Jak wynika z oświadczenia inwestora roboty zostały rozpoczęte w 1988 roku, a zakończone dopiero w roku 2007, czyli już w czasie, gdy obowiązywała "nowa" ustawa Prawo budowlane z 7 lipca 1994r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995r. Długi okres realizacji obiektu potwierdzają również znajdujące się w aktach administracyjnych dowody z zeznań świadków: M.P., W.P. oraz E.S.. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy "nowej" ustawy. Wyjątek stanowi art. 48, którego nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995r. (art. 103 ust. 2 ustawy ). Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 103 ust. 2 nie będzie miał w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ budowa warsztatu została zakończona już po wejściu ustawy z 1994 roku w życie i również po jej wejściu w życie wszczęto postępowanie administracyjne zmierzające do doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem. Dopiero bowiem pismo z dnia [...] marca 2006r. M.P. skierowane do organu nadzoru budowlanego doprowadziło do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Pismo to zawierało prośbę o interwencję w sprawie nielegalnie działającej lakierni samochodowej na posesji H.D.. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść przywołanych przepisów należy zgodzić się z organami nadzoru budowlanego obu instancji, że w sprawie znalazły zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Ustawy nowelizujące Prawo budowlane z dnia 27 marca 2003 r. oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r, wprowadziły istotne zmiany dotyczące postępowania w sprawie samowoli budowlanych, a mianowicie wprowadziły możliwość legalizacji samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych lub ich części. Celem wprowadzenia tych zmian było złagodzenie przepisu art. 48 i odstąpienie od obowiązku orzekania nakazu bezwarunkowej rozbiórki obiektu budowlanego, wybudowanego samowolnie, który swoim istnieniem nie naruszał przepisów. Powyższe zmiany mają niezwykle istotne znaczenie dla inwestorów, ponieważ dają możliwość tym z nich, którzy mimo, że popełnili samowolę budowlaną, ale budują w zgodzie z przepisami i sztuką budowlaną, legalizacji wzniesionych obiektów budowlanych pod warunkiem uiszczenia stosownej opłaty legalizacyjnej. Nakaz rozbiórki nie jest obecnie orzekany bezwzględnie, nie można bowiem pozbawić inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, możliwości legalizacji obiektu lub jego części (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. II OSK 1879/09, LEX nr 478287). Należy jednak pamiętać, ze prawo budowlane nie przewiduje automatycznej legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu. Niespełnienie bowiem przez inwestora któregokolwiek z ustawowych warunków legalizacji powoduje orzeczenie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu lub jego części. Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obecnie obowiązującym, określa przesłanki legalizacji. Zgodnie z jego treścią, jeżeli budowa w warunkach samowoli obiektu lub jego części: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, - właściwy organ postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie, wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych, w postanowieniu ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 (czyli projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i innych w zależności od rodzaju obiektu). Przedłożenie przez inwestora w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Jeżeli natomiast roboty zostały zakończone, to przedłożenie dokumentów traktowane jest wyłącznie jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Wspomnieć należy, że w przypadku, gdy roboty budowlane zostały faktycznie zakończone, nie ma podstaw do ich wstrzymywania, a więc postanowienie organu ograniczać się będzie do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia odpowiednich dokumentów. W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlnego, po przeprowadzeniu w dniu [...] lutego 2010 r. kontroli obiektu, postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. nr [...], wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 123 k.p.a., nałożył na H.D. obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia takich dokumentów jak: 1) zaświadczenie burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym zaświadczeniem o wpisie projektanta na listą właściwej izby samorządu zawodowego. Postanowienie to zostało doręczone do rąk własnych inwestora w dniu 15 marca 2010 r., a więc ostatnim dniem, w którym inwestor mógł wywiązać się z nałożonego na niego obowiązku, aby postępowanie legalizacyjne mogło być w dalszym ciągu prowadzone, był dzień 15 czerwca 2010 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wyznaczony przez organ termin upłynął bezskutecznie. Skarżący nie wniósł także w tym czasie do organu żadnej prośby o jego przedłużenie, co w świetle orzecznictwa administracyjnego jest dopuszczalne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2009r., sygn. II SA/Rz 117/09, LEX nr 553185). W konsekwencji organ l instancji nie miał innego wyjścia, jak tylko zastosować art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, który nakazuje organowi orzec rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego samowolnie, jeżeli w wyznaczonym terminie inwestor nie przedłoży wymaganych dokumentów. Podkreślić należy, iż przepis ten nie daje organowi nadzoru żadnej swobody w zakresie orzekania o rozbiórce. Decyzja wydana w sprawie likwidacji samowoli budowlanej to decyzja, którą organ ma obowiązek wydać w określonych prawem okolicznościach (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009r, sygn. VII SA/Wa 1072/09, LEX nr 574308; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009r., sygn. VII SA/Wa 2081/08, LEX nr 553569). Jedną z takich okoliczności jest niewykonanie obowiązku nałożonego na inwestora na podstawie art. 48 ust. 3 prawa budowlanego. Wobec powyższego zarówno decyzja organu l instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego, zostały wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, decyzje organów obu instancji zawierają obszerne uzasadnienie, przedstawiające w sposób logiczny i wyczerpujący motywy podjętego rozstrzygnięcia, co wypełnia treść art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).