II SA/Go 786/10

Dnia 8 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. i S.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. M.G. i S.C. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, ustaliło opłatę adiacencką w wysokości 21.304,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], na skutek dokonania jej podziału na działki od [...] do [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] oraz zobowiązało M.G. i S.C., współwłaścicieli w udziale ½ nieruchomości położonej w [...], oznaczonej przed podziałem jako działka nr [...] do uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości po ½ kwoty ustalonej w pkt 1 decyzji, tj. po 10.652 zł. Wnosząc skargę, skarżący nie uiścili wpisu sądowego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 listopada 2010 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie po 320 zł – stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, odpisy zarządzeń zostały doręczone dnia 17 listopada 2010 r. (k. 30 i 31 akt). W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścili należnych wpisów sądowych. Dnia 26 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie) skarżący nadali w urzędzie pocztowym przesyłką poleconą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru (k. 30 i 31 akt) wynika, iż odpisy zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostały doręczone w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. dorosłemu domownikowi skarżących, tj. ich matce w dniu 17 listopada 2010 roku. Termin do wykonania wezwania upłynął zatem bezskutecznie z dniem 24 listopada 2010 roku. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścili wpisów sądowych, o co zostali wezwani, nie złożyli również w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia tej opłaty. Wniosek ten został natomiast złożony dopiero w dniu 26 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a więc dwa dni po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, w konsekwencji czego skardze nie można było nadać dalszego biegu, przy czym kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym (postanowienie NSA z 26 czerwca 2009 r., II FZ 211/09; z 5 listopada 2008 r., II GSK 943/08; z 24 maja 2007 r., II OSK 700/07; z 22 marca 2007 r., II OZ 256/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.