II SA/Go 792/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na czynność Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2005r. M.K. zwrócił się do Starosty o zarejestrowanie pojazdu marki [...] uiszczając przy tym opłatę za wydanie kary pojazdu w kwocie 500 zł. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. M.K. zwrócił się do Starosty o zwrot nadpłaty pobranej przez organ administracji za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi Starosta (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]) odmówił wnioskodawcy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 425 zł. Odpowiedź organu doręczona została stronie w dniu 11 maja 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy 698/16). Następnie w dniu 30 maja 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Starosty z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem ETS, o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty pobranej przez organ za wydanie karty pojazdu i o zwrot nadpłaconej kwoty. W odpowiedzi na wezwanie Starosta w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. poinformował pełnomocnika strony, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Odpowiedź organu doręczona została pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 22 czerwca 2016 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 lipca 2016r.) M.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na czynność Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu, stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, stwierdzenie obowiązku organu administracji publicznej dokonania zwrotu skarżącemu części opłaty w wysokości 425 zł za kartę pojazdu wydaną dla samochodu marki [...] nr rej [...] i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r.- k. 10-11 akt II SA/Go 698/16) pełnomocnik reprezentujący organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na przedawnienie roszczenia, z jakim wystąpił skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła czynność Starosty, uzewnętrzniona w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], polegająca na odmowie M.K. zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty, jaką skarżący uiścił za wydanie karty pojazdu w związku z rejestracją pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] sprowadzonego z zagranicy. Nie ulega wątpliwości, iż czynność jaką objęta została skarga podlega kognicji sądów administracyjnych, jako określona w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a.") czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Powyższe potwierdza uchwała podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, a którą Sąd pozostaje związany na podstawie art. 269 p.p.s.a. Zatem kolejną kwestią mającą wpływ na ocenę dopuszczalności skargi stanowiło ustalenie zachowania w przedmiotowej sprawie trybu wniesienia skargi. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. na akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli odpowiedzi nie udzielono, w terminie 60 od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane terminy są terminami ustawowymi i nie mogą być skracane ani przedłużane. Chodzi bowiem o to, aby kontrola sądowa nie zastępowała, a także nie wyprzedzała działania organu. Zanim jednak dojdzie do ustalenia terminowości wniesienia skargi w oparciu o przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., niezbędne jest poczynienie ustaleń co do wyczerpania warunku określonego treścią art. 52 § 3 p.p.s.a., uzależniającego terminowe wniesienie skargi na akt lub czynność od skutecznego złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niewątpliwie w sprawie będącej przedmiotem skargi ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, zatem przed wniesieniem skargi na czynność Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. wymagane było zachowanie określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a warunku uprzedniego wezwania przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa z zachowaniem terminu 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W rozpoznawanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 30 maja 2016 r., co potwierdza dowód nadania przesyłki nadesłany przez pełnomocnika skarżącego do Sądu oraz pieczęć nadania w urzędzie pocztowym na kopercie, w której przesłane zostało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy jednak zauważyć, że skarżący został poinformowany o podjętej w niniejszej sprawie czynności, która objęta została skargą do Sądu, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., doręczonym skarżącemu w dniu 11 maja 2016 r. W związku z tym przyjąć należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być złożone najpóźniej w dniu 25 maja 2016 r. (środa), w którym upływał czternastodniowy termin określony w art. 52 § 3 p.p.s.a.. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało w dniu 30 maja 2016 r. Z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. należy wywieść, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego termin jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14). W tej sytuacji Sąd, skargę wniesioną na czynność Starosty w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, jako na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bez uprzedniego, skutecznego (złożonego w ustawowym terminie) wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Ponadto odnosząc się do uprawnienia przyznanego Sądowi w treści art. 52 § 3 zdanie drugie polegającego na możliwości uznania, że uchybienie terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. nastąpiło bez winy skarżącego, Sąd na podstawie analizy treści skargi, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, uznał, iż brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, iż uchybienie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w przedmiotowej sprawie bez winy skarżącego.