II SA/Go 80/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 września 2015 r., nr XVII/174/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...], a rzeką [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Miasta na rzecz skarżącego G. K. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. (ta sama data nadania) G.K. reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 września 2015 r., nr XVII/174/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...] a rzeką[...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie podnosząc, że uchwała została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie II OSK 298/17, którym sąd ten oddalił skargę kasacyjną Miasta od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 listopada 2016 r., w sprawie II SA/Go 659/16, stwierdzającego nieważność przedmiotowej uchwały w całości. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz zasądzenie od Miasta na rzecz skarżącego kwoty 1.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kwoty kwoty 1.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku, tzn. po wniesieniu skargi do sądu, wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te muszą mieć charakter trwały, unicestwiając dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania jest sytuacja, gdy z obrotu prawnego usunięty zostaje akt administracyjny będący przedmiotem zaskarżenia. Bezprzedmiotowe jest bowiem orzekanie o zgodności z prawem aktu, który nie istnieje w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Miasta z dnia 30 września 2015 r., nr XVII/174/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego pomiędzy ul., a rzeką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r., wydanym w sprawie II SA/Go 659/16 ze skargi Wojewody stwierdził nieważność tejże uchwały w całości. Wyrokiem zaś z dnia 8 stycznia 2019 r., II OSK 298/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Miasta, co oznacza, że z tym dniem wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. stał się prawomocny i zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została trwale i ex tunc wyeliminowana z obrotu prawnego. W tej sytuacji należało uznać, że postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte w niniejszej sprawie jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku w sprawie II SA/Go 659/16 stało się z dniem 8 stycznia 2019 r. w całości bezprzedmiotowe (tzw. bezprzedmiotowość następcza). Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia, co mogło nastąpić na posiedzeniu niejawnym bez potrzeby wyznaczania rozprawy (art. 161 § 2 p.p.s.a.). O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Przepis art. 200 p.p.s..a. przewiduje odpowiedzialność finansową organu względem skarżącego za wynik postępowania na zasadzie rezultatu. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania i związana z tym konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest skutkiem stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w innym, wyżej opisanym postępowaniu prowadzonym przed tutejszym sądem. W takiej sytuacji o odpowiedzialności za koszty postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zasada rezultatu, co oznacza że wobec stwierdzonej wadliwości badanej uchwały odpowiedzialnym za koszty postępowania sądowego jest wyłącznie organ, który błędną uchwałę wydał. Jak się przyjmuje w orzecznictwie, sposób zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez jego umorzenie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma wpływu na przyjęte w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o kosztach, w przypadkach, gdy stwierdzona przez Sąd bezprzedmiotowość postępowania była w istocie pochodną stwierdzonej wadliwości objętego skargą aktu (decyzji, postanowienia, uchwały) – zob. postanowienia NSA z dnia 9 czerwca 2016 r., I OZ 524/16 oraz 8 czerwca 2017 r., II OZ 608/17). W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 557 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 300 zł, ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 240 zł czyli ½ o wysokości stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Ustalając wynagrodzenie w połowie wysokości Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Przyjmując ½ stawki minimalnej Sąd uznał, że okoliczności sprawy nie doprowadziły do oceny merytorycznej zarzutów skargi, nie doszło do rozprawy, a nakład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do rozstrzygnięcia sprawy był niewielki.