II SA/Go 823/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego postanawia: 1. stwierdzić swą niewłaściwość miejscową, 2. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. M.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", właściwy do rozpoznania sprawy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone. Siedziby oraz obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Niniejsza sprawa dotyczy nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6.536,40 zł za zajęcie, bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego drogi krajowej nr 18. Zadania polegające na wydawaniu zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdów z dróg oraz na pobieraniu opłat i kar pieniężnych, należą do zarządcy drogi (art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2013, poz. 260). Natomiast zadania zarządcy dróg krajowych, realizuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Nie jest zatem organem administracji ani Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział, ani Dyrektor tego oddziału, ani również Rejon oraz Kierownik tego Rejonu. Oddział GDDKiA i działający w ramach oddziału Rejon są jedynie tylko komórkami organizacyjnymi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, będącej centralnym urzędem administracji rządowej, obsługującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 18a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 1,3 i 5 Statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 5 Ministra Infrastruktury z dnia 29 marca 2002 r., w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad; opubl. Dziennik Urzędowy Ministra Infrastruktury nr 3, poz. 8; ze. zm.). Natomiast Dyrektor Oddziału GDDKiA i Kierownik Rejonu są pracownikami aparatu pomocniczego Generalnego Dyrektora DKiA, wydającymi decyzje administracyjne z upoważnienia Generalnego Dyrektora DKiA, co nie zmienia faktu, że ewentualnie wydana decyzja jest działaniem Generalnego Dyrektora DKiA, jako centralnego organu administracji rządowej, a nie decyzją Dyrektora Oddziału czy też jak w przypadku niniejszej sprawy Kierownika Rejonu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1548/07, Lex Polonica nr 2118556 i postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 913/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też należało przyjąć, iż skarżący wnósł skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który ma siedzibę w Warszawie. W takiej sytuacji, stosownie do § 1 pkt 13 powołanego wyżej rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r., właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji.