II SA/Go 827/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.U., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik uzasadnił wniosek okolicznościami sprawy, tj. próbami podejmowanymi przez P.U. uniemożliwienia skarżącemu zamieszkiwania w nieruchomości. Skarżący obawia się, iż wobec wydania decyzji o wymeldowaniu wnioskodawczyni w asyście policji, dokona przymusowej wyprowadzki skarżącego z nieruchomości i wymieni do niej zamki, co z kolei spowoduje, iż będzie on musiał skorzystać z powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania. Ponadto skarżący podkreślił, iż P.U. wniosła o orzeczenie eksmisji skarżącego z przedmiotowej nieruchomości i sprawa jest w toku między stronami, a zatem brak jest podstaw na obecnym etapie do wykonania decyzji o wymeldowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Regulacja ta ma charakter fakultatywny i stanowi formę tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowo administracyjnym, stanowiąc wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Od tej zasady ustawodawca przewidział dwa wyjątki dotyczące aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. sygn. akt II SA/Kr 1368/17, l OZ 1074/05, GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż to na stronie "ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność, na którą się powołuje, może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1350/13). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu rozpatrywany wniosek został uzasadniony w sposób ogólnikowy, co uniemożliwiało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja skarżącego sprowadza się jedynie do tego, że wnioskodawczyni podejmuje próby uniemożliwienia skarżącemu zamieszkiwania w nieruchomości oraz skarżący obawia się, iż wobec wydania decyzji o wymeldowaniu wnioskodawczyni dokona przymusowej wyprowadzki skarżącego. Nie są to jednak argumenty, które należy ocenić w kategorii niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć trzeba, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Nie powoduje, że skarżący nie może przebywać w lokalu, z którego został wymeldowany. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657) zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Oznacza to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, tak więc bada również wymeldowanie, które jest wyłącznie aktem rejestracji okoliczności ustania pobytu osoby w dotychczasowym miejscu (por. postanowienie NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1115/17, CBOSA). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.